கணைகள்

காதல் துரோகி!

2011-12-23T14:55:00.000+08:00

நடந்தது நிஜம்தானா

நான் கண்ட கனவா?
காதல் கொண்ட நாயகன்

காதல் செய்வதையே

பொழுதுபோக்காய் கொண்டான்

அவன் காதல் செய்யவில்லை

வெறும் காமம் கொண்டான்!

காதல் என்று சொல்லி

கன்னியர் வாழ்வை அழித்தான்

இருசித்துப் பார்த்தப் பிறகு

தூக்கி எறிந்தான்!

வழி மேல் விழி வைத்து

காத்திருந்தேன் –அவன்

வருகைக்காக…

போனவன் வரவே இல்லை

கலவரம் கொண்டேன்

கண்ணீர் வடித்தேன் –அவனோ

சல்லாபக் கட்டிலில்

வேறொருத்தியுடன்!

தொட்ட இடம்

எரிகிறதே –தீயாய்

என்னைச் சுடுகிறதே!

கொண்ட காதல் எமனாய் மாறி

கழுத்தை இறுக்கி நேரிக்கிறதே

அவன் தந்த முத்தம் முள்ளாய் மாறி

நெஞ்சைக் குத்தி வதைக்கிறதே!

அன்பு…

அதற்காகத்தானே ஏங்கினேன்

காதலன் என்று பாராமல்

கணவனைப் போல் நடத்தினேன்

காலம் மாறிவிட்டதா?

கலிகாலம் வந்துவிட்டதா?

காதல் எனும் தெய்வத்திற்கு

கேடு வந்துவிட்டதா? –இல்லை

காதல் என்பது காமமாய்

மாறி போய் விட்டதா?

காமம் கொண்ட மிருகமே

மனதைக் கொன்ற அரக்கனே

உன் தாயும் ஒரு பெண்தான்

பெண்ணை மதிக்க மறந்தாயோ

கண்ணை இழந்து நின்றாயோ?

மணப்பாய் ஒரு பெண்ணை

அவள் செய்வாள் பதி துரோகம்

உணர்வாய் என் வலியை –பின்

வெறுப்பாய் உன் வாழ்வை!

பெறுவாய் ஒரு குழந்தை

அது பெண்ணாய் வந்து பிறக்கும்

உயிராய் நீ வளர்ப்பாய் –அவள்

வாழ்வை ஒருவன் அழிப்பான்!

காதல் துரோகியே –நீ

கண்ணிழந்து குருடாவாய்

இனிக்க வார்த்தை பேசிய நாவு

இழுத்துக்கொண்டுப் போகும்

தொட்ட உன் கரங்கள்

செயலிழந்து நிற்கும்!

எட்டிப் பார்ப்பதற்கு –உன்னை

ஈ கூட நெருங்காது!

நாசமாய் போகுமடா

உன் ஒழுங்கற்ற வாழ்வு

நீ செய்த வினைகள் எல்லாம்

எதிரில் வந்து நிற்கும்

துடிப்பாய், நீ அழுவாய்

தற்கொலை செய்ய முனைவாய்!

நிம்மதியை இழப்பாய்

பொருளெல்லாம் கரைப்பாய்

பிச்சை ஏற்றுத் திரிவாய்

தெரு நாயைப் போல்

மடிவாய்!

எம் தவற்றில் உன் பங்கு?

2011-12-13T15:21:00.000+08:00

உத்தமியா என கேட்பவனே

நீ யோக்கியனா என சொல்வாயா?

ஊருக்கு ஒருத்தியை வைத்துக்கொண்டு

நீ அடித்திட்ட கூத்தினை சொல்லிடவா?

வேசி என எம்மை அழைத்தவனே

உன் வேசத்தை நானும் கலைத்திடவா?

புலி தோல் போர்த்திய நரியென்று

உண்மையை உலகிற்கு உணர்த்திடவா?

எம் சாதனை பற்றிக் கேட்பவனே

உன் சாதனையை நீ சொல்வாயா?

மங்கையர் மானத்தை விற்பவனே

உன் மனைவியைக் கூட்டிக் கொடுப்பாயா?

விடுதலைக்காக வீதிவரை

தமிழகம் சென்று உழைத்தவள் நான்

களத்தின் நின்றதாய் பொய் சொல்லி

பிச்சைக் கேட்டுத் தின்பவன் நீ!

காமப் பசிக்கு காதலை இரையாக்கி

காசுப் பணத்திற்கு இயக்கத்தைக் கைக்காட்டி

புறம்போக்கு நாய்களின் கால்களை நக்கி

பிணம் தின்னும் நீயும் புலியா?

துரோகி நாய் உன்னை

ஏற்பதற்கோர் குழு இருக்க

வீரப் பெண் எம்மை

புறக்கணிக்க யார் உண்டு?

தவறு நான் செய்தேன் உண்மை

தண்டனை கிடைத்திடல் நன்மை

வேசம் போடு விசமியே

உன் பங்கும் அதிலுண்டு மறவேல்!

எந்த நாயிடத்தும்

நீதி நான் கேட்கவில்லை

குறி உள்ள பெட்டையே

எம் பெண்மையில் உனக்கென்ன சந்தேகம்?

புலி என்று பூச்சாண்டி

எம்மிடமே காட்டிவிட்டாய்

இனி சிங்கத்தின் சீற்றத்தினை

பொறுத்திருந்து பார் நரியே!

(வன்னிமைந்தன் என்ற நாதாரியின் கிறுக்கலுக்கு எமது பதில். உன்னைப் போல் புனைப்பெயரில் எழுத நான் கோழை அல்ல. தைரியம் இருப்பின் நேருக்கு நேர் மோது இனத் துரோகியே!)

பினாங்கு, மலேசியாவில் மாவீரர் தினம்

2011-12-02T15:19:00.000+08:00

கடந்த 27 நவம்பர் 2011 அன்று உலகில் பல இடங்களில் மாவீரர் தினம் அனுசரிக்கப்பட்டது. வழமை போல பினாங்கு மாநில துணை முதல்வர் பேராசிரியர் டாக்டர் ப. இராமசாமி ஐயா தலைமையில் பட்டர்வெர்த், ஸ்ரீ மகா மாரியம்மன் மண்டபத்தில் மாவீரர் தின நிகழ்வு நடத்தப்பட்டது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் போராளியான கேணல் சங்கரின் மரணத்தைத் தழுவிய நாளையே மாவீரர் தினமாக தலைவர் மேதகு பிரபாகரன் வேலுப்பிள்ளை அறிவித்திருந்தார். இருப்பினும், 27-ஆம் திகதி நிகழ்வினை நடத்த இடம் கிடைக்காத காரணத்தினால் வேறு வழியின்றி 28-ஆம் திகதி, திங்கட்கிழமை இந்நிகழ்வு நடத்தப்பட்டது. காலை 11.00 மணிக்குத் தொடங்கிய நிகழ்வு சரியாக 2.00 மணிக்கு நிறைவுற்றது.

மக்கள் ஓசையின் நிருபரும், பினாங்கு தமிழ்ப் பண்பாட்டு இயக்கத்தின் தலைவருமான தோழர் சே.குணாளன் நிகழ்வினை வழிநடத்திச் சென்றார். தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துக்குப் பிறகு ஈழப் பண் இசைக்கப்பட்டு முறையே நிகழ்ச்சித் தொடங்கியது. சுமார் 200 பேர் கலந்துக்கொண்ட இந்நிகழ்வில் பினாங்குத் துணை முதல்வர், பினாங்கு இந்து அறப்பணி வாரியத்தின் ஆணையர் டாக்டர் அன்பழகன், வழக்குரைஞர் மங்களேசுவரி, சமூக நல இயக்கத் தலைவர் ஏ.சவுந்தர்ராஜன், டத்தோ ஆர். அருணாசலம், கவியழகர் க. பெருமாள் மற்றும் இன்னும் பல பிரமுகர்களும் ஈழத்து ஆதரவாளர்களும் கலந்துக்கொண்டனர். பேராசிரியர் அவர்கள் மாவீரர்களை நினைவுக் கூரும் வண்ணம் அகல் விளக்கினை ஏற்றி வைத்து அஞ்சலி செலுத்தினார். அவரைத் தொடர்ந்து பிரமுகர்கள் குத்துவிளக்கினை ஏற்றி மாவீரர்களுக்கு வீரவணக்கம் செலுத்தினர். பின்னர், நிகழ்விற்கு வந்திருந்த அனைவரும் மலர் தூவி போரில் உயிர் நீத்த மாவீரர்களை வணங்கினர்.

கவிச்சித்தர் பெ.கோ.மலையரசன் வாசித்த விடுதலைப் போராட்டம் குறித்தான கவிதை அனைவரது மனதினையும் கவர்ந்தது. இவர் ‘பாய் புலி பிரபாகரன் பிள்ளைத் தமிழ்’ என்ற நூலை எழுதி வெளியிட்டவர் என்பது இவ்விடம் குறிப்பிடத்தக்கது. மாவீரர் தின அறிக்கையை பேராசிரியரின் அரசியல் – ஊடக பிரிவு செயலாளர் திரு. சத்தீஸ் முனியாண்டி வாசித்தார். பினாங்கு மாநில இந்து அறப்பணி வாரியத்தின் ஆணையர் டாக்டர் அன்பழகனின் திறப்புரையைத் தொடர்ந்து, மாநில துணை முதல்வர் மாண்புமிகு பேராசிரியர் டாக்டர் ப. இராமசாமி அவர்கள் சிறப்புரையாற்றினார்.

பேராசிரியர் தமக்கும் தலைவர் மேதகு பிரபாகரனுக்கும் இருந்த உறவை வந்திருந்தோரிடம் பகிர்ந்துக் கொண்டார். போரின் இறுதிக் கட்டத்தின் போது தமிழ்நாட்டின் முதல்வராக இருந்த கருணாநிதியின் துரோகத்தை தம்மால் எப்போதுமே மறக்க முடியாது என்று ஆக்ரோஷமாக முழங்கினார். தாம் பிரபாகரனைத் தம்பி என்று அழைத்த போதிலும், அவரையே தமது முதன்மை தலைவராக வாழ்க்கையில் ஏற்றுக்கொண்டிருப்பதையும் அவர் ஒப்புக்கொண்டார்.

“பிரபாகரன், ஆயிரங்காலத்துப் பயிர். கடவுளுக்கு நிகரானவர். இப்படியொரு மனிதர் இந்த உலகிற்கு இனி எப்போது கிடைப்பார் என்பது யாருக்குமே தெரியாது. எத்தனை பேர் வந்தாலும் அவர்கள் பிரபாகரனுக்கு ஈடாகமாட்டார்கள்,” என அவர் உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் கூறினார். தலைவர் பிரபாகரனுக்கும் தனக்கும் நடந்த தனிப்பட்ட சந்திப்பில் நிகழ்ந்த சில சுவாரஸ்யமான விடயங்களையும் அவர் அவையில் அனைவரிடமும் பகிர்ந்துக்கொண்டார். “கலைஞர் தங்களுக்கு எந்த உதவியுமே செய்யவில்லை என அவரே தன் வாயால் என்னிடம் கூறினார். நம் நாட்டு ‘தலைவர்’ சாமிவேலுவைப் பற்றிக் கேட்டேன். அவர் கொடுத்ததை திருப்பிக் கொடுக்கலாம் என்று இருக்கிறோம் என பிரபாகரன் சொன்னார்,” எனவும் அவர் தெரிவித்தார்.

போரில் இறுதிக்கட்டத்தின் போது, கே.பி எனப்படும் குமரன் பத்மநாபன் தம்மைத் தொடர்புக் கொண்டு தலைவர் வீரமரணம் எய்துவிட்டார் என்று சொன்னதாகவும், அச்செய்தி உண்மையாக இருந்தால் விடுதலைப் புலிகளே அதனை அறிவிக்கட்டும் என தாம் அந்த இனத் துரோகியிடம் கூறியதாக பேராசிரியர் குறிப்பிட்டார். “தலைவர் இருக்கிறாரா, இல்லையா என்ற சர்ச்சையில் ஈடுபட்டு நேரத்தை வீணடிக்காமல் உலகத் தமிழர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து தமிழீழ விடுதலைக்காகப் போராட வேண்டும். போராட்டங்கள் பலவகைப் படும். ஆயுதப் போராட்டத்தைப் பிரபாகரன் விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. சிங்களவனின் வெறியாட்டத்தை ஒடுக்கவும், தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ளவும் அன்றைய சூழலில் அவர்களுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. இப்போது போராட்டத்தின் சூழல் மாறியுள்ளது. அதற்கேற்றாற் போல நாமும் நம்மை மாற்றிக்கொண்டு போராட வேண்டும்,” என அவர் கேட்டுக் கொண்டார்.

மக்கள் கூட்டணி ‘புத்ரா ஜெயாவை’ (மத்திய அரசை) கைப்பற்றுமானால், ஈழத்திற்குத் தகுந்த அங்கீகாரத்தினை தாங்கள் வழங்குவோம் எனவும் பேராசிரியர் வாக்குறுதியளித்தார். “சீமான் தலைமையில் நடைப்பெற்ற மதுரை மாநாட்டில் கலந்துக்கொண்டு நான் ஈழத்துக்கு ஆதரவாக குரல் எழுப்பினேன். நான் மேடையில் பேசுவதற்கு முன்பு, பயண விசாவில் வந்திருப்பதால் மேடையில் எதுவும் பேசக்கூடாது என காவல் துறையினர் என்னை எச்சரித்தனர். இந்தியா, ஒரு பெரிய ஜனநாயக நாடு என்று சொல்கிறார்கள். அத்தனைப் பெரிய ஜனநாயக நாட்டில் இந்த இராமசாமி பேசுவதால் என்ன வந்துவிடப் போகிறது? கைது செய்தால் செய்துக் கொள்ளுங்கள், நான் பேசுவேன் என்று சொல்லிவிட்டேன். சுமார் 2000 காவல் துறையினர் அங்கே குவிக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அவர்களைப் பற்றி எனக்குச் சிறிதும் கவலை இல்லை. அன்று நான் ஈழதிற்குக் குரல் கொடுத்ததால் தமிழ்நாட்டில் நுழைய எனக்குத் தடை விதித்திருக்கிறார்கள். இன்று வரையில் அந்த தடை இன்னும் அகற்றப்படவில்லை,” என தெரிவித்தார்.

மேலும், தாம் பதவியில் இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும் தமிழீழத்திற்கு ஆதரவாக என்றுமே குரல் கொடுப்பேன் எனவும் பேராசிரியர் டாக்டர் ப. இராமசாமி உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் கூறினார். அவரது உரையில் மண்டபத்தில் கூடியிருந்த அனைவரும் மகுடிக்குக் கண்டுண்ட பாம்பு போல் மயங்கிக் கிடந்தனர். பேராசிரியரின் சிறப்புரைக்குப் பிறகு, மலேசிய வலைப்பதிவு எழுத்தாளர் து. பவனேஸ்வரி, புலிகளின் ஊடகப் பிரிவினைச் சார்ந்த இசைப்பிரியாவைப் பற்றிய கவிதை ஒன்றினை வாசித்தார். உருக்கமான அக்கவிதை வந்திருந்தோர் ஒரு சிலரது கண்களில் நீரை வரவழைத்தது.

அதனைத் தொடர்ந்து நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர் சே.குணாளன் தொகுப்புரை வழங்கினார். மாவீரர் தின கூட்டத்தில் கலந்துக்கொண்ட அனைவருக்கும் மதிப்பிற்குரிய திரு. வைகோ வெளியிட்ட ஈழம் தொடர்பான குறுந்தட்டு இலவசமாக வழங்கப்பட்டது. மாலை மணி 2.00-க்கு மாவீரர் தின கூட்டம் இனிதே நிறைவுற்றது. மலேசியாவில் தமிழர்கள் இந்தியர் என்ற அடையாளத்துடன் சிறுபான்மை இனமாக இருந்த போதிலும், நாடு தழுவிய நிலையில் ஆங்காங்கே மாவீரர் தினம் அனுசரிக்கப்பட்டது என இவ்விடம் அறியத் தருகிறோம். அதுமட்டுமின்றி தமிழீழத் தலைவர் மேதகு பிரபாகரன் வேலுப்பிள்ளையின் பிறந்த தினமும் நாட்டில் பல இடங்களில் கொண்டாடப்பட்டது. நம்புங்கள், தமிழீழம் வெகு தொலையில் இல்லை!

தமிழரின் தாகம், தமிழீழத் தாயகம்!

சென்னைப் பயணம் (பாகம் 5)

2011-12-01T16:18:00.000+08:00

பேருந்து நிறுத்தத்திலிருந்து மூவரும் நடந்தே அருகாமையில் அமைந்திருந்த கீரா அண்ணாவின் வீட்டிற்குச் சென்றோம். நாங்கள் வீடு சென்ற வேளையில் அண்ணி வெளியே சென்றிருந்தார். அண்ணாவின் மச்சினன் மகேந்திரனும் (பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது) அவரது இரண்டு குழந்தைகளும் அங்கே விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அந்தச் சின்னஞ்சிறு பெண் குழந்தை எம்முடன் வெகு சீக்கிரமே ஒட்டிக்கொண்டாள். பெயர் மதிவதனி! “எங்கேயோ கேட்ட பெயராக இருக்கிறதே,” என நான் சொல்ல, “உன்னையெல்லாம் எப்படி போராளியாக்குவது? தலைவரின் மனைவி பெயரைக் கூட மறந்துவிட்டாயே?” என அண்ணா ஏமாற்றத்துடன் கூறினார்.

பையனின் பெயர் வைகறையாளன். ஏற்கனவே அவனைப் பற்றி அண்ணாவின் மூலம் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். சற்று நேரத்தில் அவனும் எம்முடன் சேர்ந்துக் கொண்டான். நான் அடிக்கடி அழைப்பேசியில் சண்டைப் போடும் வாசன் நேரிலும் விட்டு வைக்கவில்லை. எலியும் பூனையும் போல அடிக்கடி வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தோம். அண்ணாவின் நண்பரான பாண்டியன் (பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது) என்பவரும் அவ்விடம் இருந்தார்.

மகேந்திரன் ஒரு சொம்பில் எனக்குத் தண்ணீர் கொண்டு வந்துக் கொடுக்க, நன்றி சொல்லி அதனைப் பெற்றுக்கொண்டேன். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் எங்கேயோ வெளியே சென்றிருந்த அண்ணியும் அவ்விடம் வந்துச் சேர்ந்தார். என்னை விட 2 அல்லது 3 வயதுதான் மூத்தவராக இருக்க வேண்டும். கறுப்பென்றாலும் கஸ்தூரி என்று சொல்வார்களே அதற்கேற்றார் போல கலையான, அழகான முகம். அண்ணி வந்த சில நிமிடங்களிலேயே வேலை நிமித்தமாக வாசனும் அண்ணாவும் வெளியே கிளம்பிச் சென்றுவிட்டனர். பாண்டியன் மட்டும் குழந்தைகளை வம்பிழுத்துக் கொண்டு இருந்தார். வந்ததும் வராததுமாக அண்ணி அவசர அவசரமாக சமையல் வேலையில் இறங்கினார்.

அதற்கு முன்பாக தான் வாங்கி வந்திருந்த மல்லிகைச் சரத்தில் கொஞ்சம் வெட்டி எனது கூந்தலில் வைத்துவிட்டார். இங்கே விழாக் காலங்களிலும், சிறப்பு தினங்களில் மட்டுமே பூ வைப்பது வழக்கம் என்பதால் அது சற்று வித்தியாசமாகப் பட்டது. இருந்தும் சேலையும், பூவும் தமிழர் கலாச்சாரம் என்பதால் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. பழங்காலத்தில் தேங்காய் திருவப் பயன்படுத்தும் மணக்கட்டையுடன் கத்தி பொருந்திய ஒரு பலகையை அண்ணி எடுத்து வந்து வரவேற்பறையில் ஓரத்தில் போட்டார். அதனை நாங்கள் எங்கள் நாட்டில் ‘தேங்காய்த் திருவி’ என்று அழைப்போம். நான் சிறு வயதாக இருக்கும் போது எனது பாட்டி அதில்தான் வீட்டில் சொந்தமாகத் தேங்காய்த் திருவுவார். இப்போதெல்லாம் இதனைப் பார்ப்பதே அரிதாகிவிட்டது. பாட்டி வீட்டில் இருந்த தேங்காய் திருவி கூட எங்கேயோ காணாமல் போய்விட்டது.

அண்ணி அதனை எடுத்துப் போட்டு, அதிலேயே பரக்பரக்கென்று காய்கறிகளை நறுக்க ஆரம்பித்தார். சாதாரண கத்தியும், கட்டையும் கொடுத்தாலே நான் நின்று நிதானமாகத்தான் வெட்டுவேன். இவர் இப்படி தேங்காய்த் திருவியில் விறுவிறுவென நறுக்குவது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது. என்னிடம் கொடுத்திருந்தால், ஒன்று எனது விரலை அறுத்துக் கொண்டிருப்பேன் இல்லையேல் அவை அனைத்தையும் நறுக்கி முடிக்க 2 மணி நேரம் எடுத்திருப்பேன்.

குழந்தைகளுக்காக வாங்கி வந்திருந்த இனிப்புகளையும் எடுத்துக்கொடுத்துவிட்டு அண்ணியுடன் கதைத்துக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென மின்விசிறி, தொலைக்காட்சி என அனைத்தும் நின்றுவிட்டது. நான் குழப்பத்துடன் அண்ணியைப் பார்த்தேன். “மின்வெட்டு” என்றார்; புரிந்துவிட்டது. தமிழ்நாட்டில் அடிக்கடி மின்வெட்டு நிகழும் என இதற்கு முன்பே தோழர்கள் சொல்லியிருந்தார்கள். இன்று அதனை நேரில் கண்டு, அனுபவிக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு வாய்த்திருக்கிறது. மதியம் 1 மணி இருக்கும். உச்சி வெயில் உச்சந்தலையைக் காய வைக்கும் நேரம். மின்விசிறி கூட இல்லாததால் வியர்வையிலேயே குளித்துவிட்டேன்.

இதே நிலை மலேசியாவில் ஏற்பட்டிருந்தால் ஆளும் கட்சிக்கு நேரக்கூடிய விளைவுகளைச் சிந்தித்துப் பார்த்தேன். தமிழ்நாட்டு மக்கள் அதனை அதிகம் பெரிதுப்படுத்தவில்லை போலும் என எண்ணிக்கொண்டேன். 1 மணி நேரம் சென்ற பிறகுதான் மின்சாரம் மீண்டும் வருமாம். சரி, புழுக்கத்தில் புழங்க பழக்கப்படுத்திக் கொள்வோம் என அமைதியாய் இருந்தேன். பாண்டியனிடம் முட்டை வாங்கி வரும்படி கூறி, மகேந்திரனையும் உடன் அனுப்பினார் அண்ணி. மதிவதனி பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகளுடன் விளையாடச் சென்றுவிட்டாள். வைகறையாளன் மட்டும் என்னுடனேயே இருந்தான்.

சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் கீரா அண்ணாவும், வாசனும் வந்துச் சேர்ந்தனர். வந்த உடனேயே எனக்கும் வாசனுக்கும் சண்டை ஆரம்பமாகிவிட்டது. இம்முறை குழந்தைகளை விட்டு ஒருவரை ஒருவர் அடிக்க வைத்து திருப்தி பட்டுக்கொண்டோம். குழந்தைகளை யாரும் திருப்பி அடிக்க முடியாதல்லவா? முதலில் வாசன் பக்கம் இருந்த வைகறையாளன் பின்பு என் கட்சியில் சேர்ந்துவிட்டான். “டேய், இப்பவே பொண்ணுக்காக என்னை அடிக்கிறியே?” என்று வாசன் அந்தச் சிறுவனைக் கேட்ட போது எனக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. மதிவதனி மட்டும் சிறிது நேரம் என் பக்கமும், பின்பு வாசன் பக்கமும் கட்சி மாறிக் கொண்டிருந்தாள். அதற்குள் முட்டை வாங்கச் சென்றவர்களும் வீடு வந்துச் சேர்ந்தனர்.

கீரா அண்ணா எனக்காக அரைவேக்காடு முட்டை தன் கையால் போட்டுத் தந்தே தீருவேன் என பிடிவாதமாக இருந்தார். கோழிக்கறி, இரசம், அரைவேக்காடு முட்டை என சமையல் பிரமாதமாய் இருந்தது. வாசன் அனைவருக்கும் தட்டில் சோறு போட்டு வைக்க, அண்ணன் முட்டை பொறிப்பதில் தீவிரமாக இருந்தார். அன்று மதியம் அனைவரும் வட்டமாக அமர்ந்து ஒன்றாக மதிய உணவு உட்கொண்டோம். கறி (குழம்பு) வேண்டுமென்று நான் சொல்ல, அண்ணி கோழி இறைச்சித் துண்டுகளை அள்ளி என தட்டில் வைத்தார். “இல்லை இல்லை, எனக்குக் கறி (குழம்பு) வேண்டும்,” என மீண்டும் சொல்ல, மறுபடியும் அவர் இறைச்சித் துண்டுகளை கரண்டியில் அல்ல, நான் குழம்பிப்போனேன். பின்னர்தான் “கறி இல்லை, குழம்பைத்தான் தங்கை கறி என்கிறாள்,” என கீரா அண்ணன் தெளிவுப்படுத்தினார்.

அப்போதுதான் எனது தவற்றையும் நான் உணர்ந்தேன். ஆம், கறி என்றால் இறைச்சியைத் தானே குறிக்கும்? குழம்பு என்பதுதானே சரியானச் சொல்? இத்தனைக் காலமும் நானும் என் நாட்டு மக்களும் இந்தச் சொல்லை தவறாகப் பயன்படுத்தி வருகிறோமே என வெட்கமாகவும் இருந்தது. சரி, இனி திருத்திக்கொள்ள வேண்டும் என மனதிற்குள் உறுதிக் கொண்டேன். கீரா அண்ணன் அரைவேக்காடு முட்டையை நான் எப்படிச் சாப்பிடுகிறேன் என பார்க்க ஆவலாக இருந்தார். அதனை கீழே ஒழுகாமல் ஒரேயடியாக வாயில் போட்டு முழுங்க வேண்டும். எனக்கு அந்த அளவிற்குத் திறமை கிடையாது. என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்க, மதிவதனி அவளுடைய முட்டையைச் சாப்பிட்டுவிட்டு வேறு யாரிடம் முட்டை இருக்கிறது எனத் தேடிக் கொண்டிருந்தாள்.

சாப்பிடத் தெரியாமல் மற்றவரின் கேலிக்கு ஆளாவதை விட அதனைச் சாப்பிடாமல் இருந்துவிடலாம் எனத் தோன்றியது. எனவே, அண்ணன் பொறித்த முட்டையை மதிவதனியிடம் கொடுத்துவிட்டேன். ஆசையாய் பொறித்த முட்டையை நான் சாப்பிடவில்லை என அண்ணன் சற்று ஏமாற்றமடைந்தார். இன்னொரு நாள் நிச்சயம் சாப்பிடுகிறேன் எனச் சொல்லி தப்பித்துக் கொண்டேன். கோழிக் குழம்பு மிகவும் சுவையாக இருந்தது. வயிறு முட்ட சாப்பிட்டு எழும்பும் போது, “என்ன அதற்குள் எழுந்துவிட்டாய்? இன்னும் கொஞ்சம் சோறு போட்டு இரசம் ஊற்றிச் சாப்பிடு,” என அண்ணா சொல்லவும் எனக்குத் தலைச் சுற்றிவிட்டது. உண்மையிலேயே எனது வயிற்றில் இடமில்லை. போதும் என்று சொல்லியும் விடவில்லை. சரியென்று அவர்கள் திருப்திக்காக இன்னும் கொஞ்சம் சோறும், இரசமும் பிணைந்துச் சாப்பிட்டு முடித்தேன்.

நாங்கள் அனைவரும் உண்டு முடித்த வேளையில் மீண்டும் மின்சாரம் வந்துவிட்டது. அப்போதுதான் எனக்கு நிம்மதியே வந்தது. இவர்கள் எப்படித்தான் இந்தப் புழுக்கத்தையும் மின்வெட்டையும் சமாளிக்கிறார்கள் என்றே தெரியவில்லை. சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் தோழர் அருண்ஷோரி அவ்விடத்திற்கு வந்துச் சேர்ந்தார். இதற்கு முன் தொலைப்பேசியிலும், இணையத்திலும் பேசியிருந்தாலும் இன்றுதான் நாங்கள் நேரில் சந்திக்கிறோம். மிகவும் ஒல்லியாகவும் சற்று உயரமாகவும் இருந்தார். ஒரு கிழமையோ அல்லது இரண்டு கிழமையோ சவரம் செய்யாத முகம். தாறுமாறாக வளர்ந்திருந்த தாடி முகத்தில் பாதியை மறைத்திருந்தது. அந்த கறுப்பு முகத்தில் வெள்ளைக் கண்கள், இரவு வானில் மின்னும் நிலவு போல ஒளிவீசிக் கொண்டிருந்தன. அணிந்திருந்த கறுப்புச் சட்டை அவர் பெரியார் கொள்கையினைப் பின்பற்றுபவர் என்பதனைப் பறைச்சாற்றிக் கொண்டிருந்தது.

சென்னைப் பயணம் (பாகம் 4)

2011-11-30T16:31:00.000+08:00

சுமார் 5 நிமிடங்களுக்கும் குறைவாகத்தான் அவளுடன் நான் கதைத்திருந்தேன். “சரியம்மா, வீட்டிலிருந்து ஆட்கள் வந்திருந்து எமக்காகக் காத்திருப்பார்கள். நான் விடைப்பெறுகிறேன்,” என்றேன். “ஒரு நிமிடம் அக்கா,” எனச் சொல்லி தனது தோள்பையில் கையை விட்டு எதையோ துளாவினாள். பின்னர், சாக்லெட் ஒன்றை எடுத்து என் கைகளுக்குள் திணித்தாள். நன்றி சொல்லி புன்முறுவல் செய்தேன். அவளுக்குக் கொடுப்பதற்கு எனது கைப்பையில் எதுவுமில்லை. அனைத்துப் பொருட்களும் எனது பெரிய பைகளுக்குள் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. கண்ணா அண்ணாவும், பாக்கியா அக்காவும் வந்திருக்கிறார்களா என அறிந்துக்கொள்ள நான் வரவேற்பாளர்கள் காத்திருக்கும் இடத்தை நோக்கி நகர்ந்தேன். சுமதியும் என்னுடனேயே வந்தாள். அவளது தம்பி தள்ளு வண்டியை எம்மிடமிருந்து வாங்கிக் கொண்டான். அவர்களது அன்பை எம்மால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை.

நான் அவர்கள் இருவரிடமும் கதைத்துக் கொண்டே நடந்துக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று யாரோ எம்மைப் பிடித்து இழுக்கவும், திரும்பிப் பார்த்தேன். சித்தி நின்றுக்கொண்டிருந்தார். பக்கத்தில் கண்ணா அண்ணா. பார்த்த வேகத்தில் சித்தியையும் கட்டி அணைத்தேன். சித்தியுடைய குழந்தைகள் இருவரும் உடன் வந்திருந்தனர். பாக்கியா அக்காவின் அம்மாவும் இம்முறை வந்திருந்தார். என் ஒருத்தியை அழைத்துச் செல்ல இத்தனைப் பேர் வந்திருக்கிறார்களே என இனம் புரியாத மகிழ்ச்சிப் படர்ந்தது. அதே வேளை, திருமண காலத்தில் வேலைகளை விட்டுவிட்டு எம்மை அழைத்துச் செல்வதற்காக இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கிறார்களே என வருத்தமாகவும் இருந்தது. அவர்களுக்கு சுமதியையும் அவளது தம்பியையும் அறிமுகப்படுத்தி வைத்தேன். பின்னர் அவர்கள் இருவரும் விடைப்பெற்றுச் சென்றனர்.

கண்ணா அண்ணா எனது பொருட்களை எல்லாம் மகிழுந்தில் ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, பிறக்கப் போதும் குழந்தைக்காக நான் வாங்கி வந்திருந்த மெத்தையை எல்லாரும் பார்த்துவிட்டனர். “பவா யாருக்காக மெத்தையெல்லாம் கொண்டு வந்திருக்கிறியள்?” என சித்தி கேட்க. “அக்கா குழந்தைக்கு,” என சிரித்துக்கொண்டே பதில் சொன்னேன். கண்ணன் அண்ணா முகத்தில் வெட்கம் படர்ந்தது. “அக்காவுக்கு ஆண் குழந்தைதான் பிறக்கும் என்று தெரியுமா? நீல நிற மெத்தை வாங்கி வந்திருக்கிறாயே,” என அம்மா கேட்டார். “அதெல்லாம் தெரியாது. நீல நிறம்தான் அழகா இருந்தது,” என்றேன்.

மழை லேசான தூறல் விட ஆரம்பித்தது. அனைவரும் மகிழுந்தில் ஏறி அமர்ந்தோம். பாக்கியா அக்காவும், கவிதாவும் திருமணத்திற்குத் தேவையான பொருட்கள் வாங்க கடைகளுக்குச் சென்றிருப்பதாக அம்மா கூறினார். போகும் வழியும் மாப்பிள்ளை வீட்டாருக்குச் சமைப்பதற்காகக் கோழியும், முட்டைகளும் வாங்கிக் கொண்டனர். கோழி விற்கும் அந்தக் கடையில் ‘சிக்கன், மட்டன் இங்கே கிடைக்கும்’ என எழுதப்பட்டிருந்தது. கோழி, ஆடு என்று தமிழில் எழுதாமல் ஏன் இப்படி எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள் என சற்று வருத்தமாக இருந்தது. தமிழகத்தில் தமிழின் நிலையை நினைத்து நொந்துக்கொண்டு பயணத்தைத் தொடர்ந்தேன். சாலையின் குறுக்கும் நெடுக்கும் ஓடும் வாகனங்களும், புகையும், சத்தங்களும் நான் சென்னையில் இருப்பதை அறிவுறுத்துக் கொண்டிருந்தன.

கண்ணா அண்ணாவிடம் எனக்குப் புதிய தொலைப்பேசி எண்கள் எடுத்துக் கொடுக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டேன். அவரும் சரியென்றார். வீட்டை அடைந்தவுடன் சித்தியுடன் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். பாக்கியா அக்காவும் கவிதாவும் இல்லாததால் சற்று வெறுமையாகத் தோன்றியது. சித்தியிடமும் அம்மாவிடமும் அவர்கள் இருவரும் எப்போது வருவார்கள் என நொடிக்கொரு தரம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். இறுதியாக, இருவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தனர். உள்ளே வந்த கவிதாவையும் தாவி அணைத்துக் கொண்டேன். அவள் முகத்தில் திருமண கலை குடிக்கொண்டிருந்தது. “அவர் வந்திருக்கிறார். வெளியே நிற்கிறார். உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று சொன்னார். வந்துப் பாருங்கள் அக்கா,” என வெட்கத்தோடு கூறினாள்.

நானும் வெளியே சென்று மாப்பிள்ளையைப் பார்த்து சில நிமிடங்கள் கதைத்துவிட்டு உள்ளே வந்து விட்டேன். அதிகம் கதைக்கவில்லை. என்ன பேசுவதென்று எனக்கே தெரியவில்லை. பயணத்தைப் பற்றியும் திருமண ஏற்பாடுகள் குறித்து மட்டும் மேலோட்டமாக கேட்டு வைத்தேன். மாப்பிள்ளையின் சொந்தக்காரர்களை விமான நிலையத்திலிருந்து அழைத்து வரவேண்டும் என்று மாப்பிள்ளையுடன் கவிதாவும் சென்றுவிட்டாள். பாக்கியா அக்காவின் முகத்தில் தாய்மையின் பூரிப்பு தெரிந்தது. இருப்பினும், கடைகளில் அலைந்துத் திரிந்ததால் சற்று களைத்திருந்தாள். சற்று பெரிதாகத் தெரிந்த அவரது வயிற்றை கை வைத்து மென்மையாகத் தடவிப் பார்த்தேன். அவர் என் கையினை பிடித்து வயிற்றில் அழுத்தி வைத்தார். எமக்கு உடல் சிலிர்த்தது. அக்காவின் மேல் எமக்கிருந்த பாசம் மேலும் அதிகரித்தது. இந்தச் சின்ன உடல் இன்னொரு உயிரை எப்படிச் சுமக்கப்போகிறது என்ற கவலையும் உடன் வந்துச் சேர்ந்தது.

நான் பிறக்கப் போகும் குழந்தைக்காக வாங்கி வந்திருந்த மெத்தையை எடுத்து அக்காவிடம் கொடுத்தேன். அவர் மகிழ்ச்சியில் திளைத்துப் போனார். “நான் அத்தானிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். என்ட பிள்ளைக்கு பவா என்ன வாங்கி வரா’னு பார்க்கணும்’னு. நாங்க கேட்காமலேயே வாங்கி வந்துட்டா,” என்று பூரித்தார். அந்த சமயத்தில் திறந்திருந்த எனது பையிலிருந்து எட்டிப்பார்த்த ‘சிவாஸ்’-சை அம்மா பார்த்துவிட்டார். “இது யாருக்கு?” என அவர் கேட்க, நான் பட்டென்று, “கண்ணன் அண்ணாவுக்கு,” என்று உடைத்துவிட்டேன். அம்மாவின் முகம் நொடிப் பொழுதில் மாறிப்போனது. ஆஹா, தப்பு பண்ணிவிட்டோமே என நினைக்கத் தோன்றியது. உடனே பாக்கியா அக்கா, “அத்தானுடை நண்பர்களுக்காக இருக்கலாம். பாலா அண்ணா கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார்,” எனக் கூற, “அப்படியும் இருக்கலாம்,” என நானும் சமாளித்தேன்.

நேரமாகிக் கொண்டிருந்தால் நீராட எழுந்துச் சென்றேன். நான் குளித்துவிட்டு வரும் போது மாப்பிள்ளை வீட்டார் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டிருந்தனர். களைப்பாக இருந்ததால் அப்படியே மெத்தையில் படுத்துவிட்டேன். அறைக்குள் பாக்கியா அக்கா வந்து வரவேற்பறைக்கு என்னை இழுத்துச் சென்று அனைவருக்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அங்கேயிருந்த படிக்கட்டில் அமர்ந்துக்கொண்டேன். அனைவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்த வேளையில் சித்தி எனக்கும் உணவுத்தட்டைக் கொண்டு வந்தார். அதனைப் பார்த்த கண்ணன் அண்ணா, “புலிக்குட்டிக்குத் தீட்டி (ஊட்டி) விடுங்கோ சித்தி,” என அனைவர் முன்னிலையும் கூற எனக்கு வெட்கமாகிப் போனது.

நான் வேண்டாம் என்று மறுத்தும் அண்ணா மற்றும் சித்தியின் வற்புறுத்துதலால் இறுதியில் இணங்க வேண்டியதாயிற்று. உண்மையில் சொல்லப் போனால், அவர்கள் எனக்குத் தீட்டி விடுவதை நான் பெரிதும் விரும்பினேன். ஏதோ சொல்ல முடியாத பாசப்பிணைப்பில் கட்டுண்டுக் கிடந்தேன். அந்த வேலை பாக்கியா அக்கா ஒரு குவளை முழுக்க தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். கண்ணன் அண்ணா அடிக்கடி நான் சாப்பிடுகிறேனா என்று பார்த்து, “நல்லா தீட்டுங்கோ,” என சித்தியிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் பாச மழையில் நான் நனைந்துக் கொண்டிருந்தேன்.

எங்கிருந்தோ வந்த எம்மீதே இவ்வளவு பாசம் வைத்திருப்பவர்கள் தங்கள் வீட்டுப் பிள்ளைகளின் மீது எவ்வளவு அன்பு வைத்திருப்பார்கள் என மனம் நெகிழ்ந்துப் போனேன். பின்னர் கவிதாவிற்கும், சித்தியின் பிள்ளைகளுக்கும் நான் வாங்கி வந்திருந்த பரிசுப் பொருட்களையும், இனிப்பு வகைகளையும் வழங்கினேன். நான் வீட்டுப் பெண்களுடன் கதைத்திருந்த வேளையில் கண்ணன் அண்ணா வெளியே சென்று கைப்பேசி எண்கள் வாங்கிக் கொண்டு வந்தார். மலேசிய நேரம் பின்னிரவு 2.30 மணியாகிவிட்டது. தொலைப்பேசி எண்கள் கிடைத்ததும் தோழர் அருண்ஷோரிக்குக் குறுந்தகவல் அனுப்பி எமது வருகையைத் தெரியப்படுத்திவிட்டு அப்படியே உறங்கிவிட்டேன்.

அதிகாலை 6 மணிக்கே அங்கே விடிந்துவிட்டது எமக்கு விழிப்பு வந்துவிட்டது. குளித்து, உடைமாற்றி வீட்டின் வரவேற்பறையில் வந்து அமர்ந்தேன். இம்முறையில் காலை உணவை சித்தி எமக்கு ஊட்டி விட்டார். அம்மா பாக்கியா அக்காவுக்கு உணவு ஊட்டிவிட்டார். உண்டு முடித்த பிறகு, நானும் பாக்கியா அக்காவும், சித்தியின் குழந்தை திவ்யாவிற்கு காலை உணவை மாறி மாறி ஊட்டிவிட்டோம். அவர்களின் குடும்பச் சூழல் எம்மை மிகவும் கவர்ந்திருந்தது.

அன்று கீரா அண்ணா தமது வீட்டில் மதிய உணவை உட்கொள்ளுமாறு எம்மை அழைத்திருந்தார். எனவே, காலை உணவை முடித்துக்கொண்டு விருகம்பாக்கத்தில் அமைந்திருக்கும் அவரது வீட்டிற்குச் செல்ல தயாரானேன். சென்ற முறை தமிழகம் சென்ற போது அவரது மனைவி குழந்தைகளைச் சந்திக்க இயலவில்லை. எனவே இம்முறை முன்னெச்சரிக்கையாக அவரது குழந்தைகளுக்கு இனிப்புக்களும் அண்ணாவுக்கும் அவரது தோழர்களுக்கும் மேற்சட்டையும் வாங்கிச் சென்றிருந்தேன். கண்ணன் அண்ணா விருகம்பாக்கத்தில் இருந்த இளங்கோ நகர் பேருந்து நிறுத்தம் வரையில் எம்மை மகிழுந்தில் கொண்டுச் சென்றுவிட்டார். அவ்விடம் கீரா அண்ணாவும், அவரது கதாநாயகன் (பச்சை என்கிற காத்து) வாசனும் எமக்காகக் காத்திருந்தனர்.

சென்னைப் பயணம் (பாகம் 3)

2011-11-24T16:00:00.000+08:00

விமானம் ஆகாயத்தில் பறந்துக்கொண்டிருந்தது. விமானப் பணிப்பெண் ஒருவர் பயணிகள் பயண விபர அட்டை ஒன்றை அனைவரிடமும் கொடுத்துப் பூர்த்திச் செய்யச் சொன்னார். எனது கைப்பையில் எப்போதும் பேனா வைத்திருக்கும் பழக்கம் இருப்பதால், அட்டையைப் பெற்றவுடன் நானும் அதனைப் பூர்த்தி செய்யத் தொடங்கிவிட்டேன். எமது பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த மாதுவும் ஒரு பேனாவை எடுத்து எழுத ஆரம்பித்தார். அடிக்கடி அவர் நான் என்ன எழுதுகிறேன் என்று கடைக்கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை உணர்ந்தேன். அவரது அட்டையைப் பார்த்தேன். அவர் பல விபரங்களைப் பூர்த்தி செய்யாமல் தடுமாறுவதைப் புரிந்துக் கொண்டேன்.

நான் பார்ப்பதை அவர் பார்த்ததும் புன்னகைப் புரிந்தார். நானும் சிரித்தேன். எனது அட்டையை அவரிடம் கொடுத்து இப்படி எழுத வேண்டும் என ஆங்கிலத்தில் கூறினேன். அவர் ஆங்கிலத்தில் பேச சற்றுத் தடுமாறினார். “தமிழ் தெரியுமா” எனக் கேட்டேன். தமக்கு தெலுங்கு மட்டுமே தெரியும் என்றும் ஆங்கிலம் புரியும் என்றும் கூறினார். சரியென்று அவர் பூர்த்தி செய்ய வேண்டிய இடங்களைச் சுட்டிக்காட்டினேன். நன்றி சொல்லிவிட்டு எம்மைப் பற்றிக் கொஞ்சம் விசாரித்தார். வழக்கமாக வழிப்பயணிகள் கேட்கும் கேள்விகள்தான். நானும் பதிலளித்தேன். உறக்கமின்மையாலும், களைப்பாலும் இமைகள் கனக்க ஆரம்பித்தன. கையோடு கொண்டு வந்திருந்த போர்வையை முழுக்கப் போர்த்திக்கொண்டு உறங்கிவிட்டேன்.

நான் கண் விழிக்கையில் விமானம் சென்னையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. தமிழக நேரம் சரியாக மாலை மணி 5.25-க்கு விமானம் சென்னையை அடைந்தது. வெளிநாட்டுப் பயணிகள் வேறு ஒரு வரிசையில் நிற்க வேண்டும் என்பதனால், கடப்பிதழ் பரிசோதிக்கும் முன்னரே இராஜ்குமாருக்கு நன்றி கூறி விடைப்பெற்றுக் கொண்டேன். வரிசை சற்று நீளமாக இருந்தது. இதற்கு முன்னர் சென்னை வந்த அனுபவம் இருந்ததால் சூழல் எதுவும் புதுமையாக இல்லை. எனது மலேசிய கைப்பேசி அட்டையைக் கலட்டிவிட்டு முன்பு தமிழகத்தில் நான் உபயோகித்த ‘யுனிநோர்’ கைப்பேசி அட்டையைப் அழைப்பேசியில் பொருத்தினேன். எண் பதியப்படவில்லை என்ற செய்தி வந்தது. இனி அந்த எண்களை நான் மீண்டும் பயன்படுத்த முடியாது. வெளியில் உள்ளவர்களை எவ்வாறு தொடர்புக் கொள்வது? சரி, ஏதாவது வழி இல்லாமலா போய்விடும் என மனதைத் தேற்றிக்கொண்டேன்.

கடப்பிதழ் சரிப்பார்க்கப்பட்டு, பயணப் பைகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் இடத்திற்குச் சென்றேன். இந்த முறை 3 பைகள் அல்லவா கொண்டு வந்திருக்கிறேன். அவ்வளவு எளிதில் விட்டுவிடுவார்களா என்ன? ஏற்கனவே நடந்தது போல, நான் பைகளைத் தள்ளு வண்டியில் வைத்துத் தள்ளிக்கொண்டுச் செல்லவும், சுங்கத்துறை அதிகாரி இருவர் எம்மை நெருங்கி வந்து, “உங்கள் பைகளை நுண்கூறு மேவுதல் (ஸ்கேன்) செய்ய வேண்டும்,” என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னனர். “எனக்கு முன் கூட்டியே தெரியும். எனது பைகளை நுண்கூறு மேவுதல் செய்வதுதான் உங்களுக்கு வழக்கமான ஒன்றாயிற்றே. மற்ற பயணிகளை விட்டுவிட்டு எதற்கு எனது பைகளை மட்டும் திரும்பத் திரும்ப நுண்கூறு மேவுதல் செய்ய வேண்டும்? இனி இந்த விமான நிலையத்திற்கே நான் வரப்போவதில்லை,” என கூச்சலிட்டவாறு வெறுப்புடன் நுண்கூறு மேவுதல் செய்யும் இடத்தை நோக்கிச் சென்றேன்.

நான் சத்தமிடவும் சாதரண உடையணிந்த மற்றும் இரண்டு சுங்கத்துறை அதிகாரிகள் அவ்விடம் விரைந்து வந்தனர். “என்ன ஆனது? ஏதாவது பிரச்சனையா?” என ஒரு அதிகாரி கனிவுடன் கேட்டார். இருந்த கடுப்பில், “சென்னை விமான நிலையத்திற்கு நான் இரண்டாவது முறையாக வருகிறேன். முன்பு வந்த போதும் மற்ற பயணிகளை விட்டுவிட்டு எனது பைகளை மட்டும் சோதனை செய்தார்கள். இப்பொழுதும் அப்படியே செய்கிறார்கள். என்னைப் பார்க்க உங்களுக்கெல்லாம் எப்படித் தெரிகிறது? இவர்கள் எம்மை நடத்தும் விதம் வெறுப்படையச் செய்கிறது,” என படபடவெனக் கொட்டிவிட்டேன். அந்த அதிகாரி பவ்யமாக “எந்த நாட்டிலிருந்து வருகிறீர்? என்ன விடயமாக வந்தீர்? எங்குத் தங்கப் போகிறீர்? எத்தனை நாட்கள் இருப்பீர்? என்ன தொழில் செய்கிறீர்? இதற்கு முன்பு இங்கு வந்து என்ன செய்தீர்?” என உரையாடுவது போல் கேள்விகள் தொடுத்தார். அது உரையாடல் போன்று தோற்றமளிக்கும் விசாரணை என்று தெரியாமல் இருக்க நான் அடிமுட்டாள் அல்லவே?

நானும் அவர்கள் கேட்டக் கேள்விக்கெல்லாம் முறையே பொய்யான பதில்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தேன். அது ஒரு உரையாடல் என்பதற்கு அடையாளமாக நானும் சில கேள்விகள் கேட்டு வைத்தேன். பிறகுதான் அவர்கள் இருவரும் சுங்கத்துறைப் புலனாய்வாளர்கள் என்பது தெரிய வந்தது. நான் பையைத் தூங்கி நுண்கூறு மேவும் இயந்திரத்தில் வைக்கப் போனேன். “ஏதாவது உதவி வேண்டுமா?” என அவர்கள் இருவரும் கேட்டனர். “தேவையில்லை. என்னால் முடியும். நீங்கள் எவ்வளவு நன்றாகப் பேசுகின்றீர்கள். இதற்கு முன்பு இவ்விடம் இருந்தவர்கள் பயணிகள் வெறுப்படையும் அளவிற்கு மனிதாபிமானம் இல்லாமல் நடந்துக்கொண்டனர்,” என எமது முந்தைய அனுபவங்களை விவரித்தேன். அவர்கள் அதற்காக வருத்தம் தெரிவித்தனர்.

அவர்கள் எம்மிடம் கனிவுடன் நடந்துக் கொண்டதால் எமது கோபம் அப்போது தணிந்திருந்தது. விடைப்பெறுமுன் அவர்களது பெயர்களைக் கேட்டேன்; சொன்னார்கள். “நீங்கள் தமிழ், நீங்கள் தெலுங்கா?” என இருவரையும் பார்த்துக் கேட்டேன். அவர்கள் சற்று திகைத்தனர். “உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” எனக் கேட்டனர். “உங்கள் பெயர்களே உங்கள் இனத்தை அடையாளப்படுத்திவிட்டன,” என்று சொல்லி, தெலுங்குக்காரர் பக்கம் திரும்பி, “உங்களுக்குத் தமிழ் தெரியுமா?” என கேட்டேன். அவர் தெரியும் என்று சொல்லவே, “முன்பே சொல்லியிருந்தால் தமிழிலேயே பேசியிருக்கலாமே?” என்று தமிழில் சொன்னேன். இவ்வளவு நேரம் ஆங்கிலத்தில் பேசியிருந்தபடியால் சற்று நேரம் தமிழில் அவர்களுடன் கதைத்துவிட்டு விடைப்பெற்றேன்.

நான் விமான நிலையத்திலிருந்து வெளியாகும் போது யாரோ ஒரு பெண் தூரத்தில் இருந்து கையசைப்பது தெரிந்தது. நடந்துக்கொண்டே பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தேன்; யாருமில்லை. அப்படியானால் அந்தப் பெண் என்னை நோக்கித்தான் கையசைக்கிறாள் என்பதனை ஒருவாறு யூகித்துக்கொண்டேன். யாராக இருக்கும் என எண்ணியவாறு நானும் கையசைத்தேன். அப்பெண்ணை நெருங்க நெருங்க அவள் யாரென்பதை அறிந்துவிட்டேன். இந்தச் சந்திப்பினை நான் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. சுமதி (பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது) எனக்கு முகநூலில் அறிமுகமான பெண். இந்தப் பெண் எம்மீது கொண்டிருக்கும் அன்பு அபூர்வமானது. ‘அக்கா, அக்கா’ என்று சதா நேரமும் எனது முகநூலில் செய்தி அனுப்பிக்கொண்டிருப்பாள். தனக்கு நான் ஒரு முன்னுதாரணமாக இருக்கிறேன் எனவும், என்னைப் போல் தானும் ஆளாக வேண்டும் எனவும் பிதற்றுவாள். ஒரு முறை எனக்காக ‘இரசிகர் பக்கம்’ வேறு முகநூலில் திறந்திருந்தாள். அதெல்லாம் வேண்டாம் என நானே எடுக்கச் சொன்னப் பிறகு தான் அவற்றை நீக்கினாள்.

நான் சென்னைக்கு வருவதாக அவளுக்குச் சொல்லியிருந்தேன். விமானம் வந்திறங்கும் நேரத்தையும் குறிப்பிட்டிருந்தேன். சுமதி அவளது வீட்டிற்கு வருமாறு என்னை அழைத்திருந்தாள். நேரம் அதிகம் இல்லாததாலும், குறுகிய கால பயணம் என்பதாலும் எம்மால் இம்முறை வர இயலாது என்று சொல்லியிருந்தேன். “ஒரு 5 நிமிடமாவது உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என ஆசையாய் இருக்கிறது அக்கா. நானே விமான நிலையம் வந்துப் பார்க்கிறேன். 5 நிமிடம் கூட போதும்,” என அவள் சொன்ன போது அது எனக்குச் சற்றுப் பைத்தியக்காரத்தனமாகப் பட்டது. “சரி, பார்க்கலாம்,” என சொல்லி வைத்தேன். ஆனால், நிஜமாகவே அந்தப் பெண் இவ்வளவு தூரம் எம்மைப் பார்க்க வருவாள் என நான் நினைக்கவில்லை.

நான் விமான நிலைய நுழைவாயிலை விட்டு வெளியே வரவும் சுமதி முகத்தில் பரவசம் பொங்க என்னருகே சிறுப்பிள்ளை போல் குதூகலத்துடன் ஓடி வந்தாள். “அக்கா…” என்றாள். மீண்டும் ஒரு முறை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்றவாறு , “சுமதி?” என கேட்டேன். தலையாட்டினாள்; அவள் கண்கள் கலங்கின. நான் நிலைத் தடுமாறிப் போனேன். “என்னம்மா?” என அப்படியே அவளை வாரி அணைத்தேன். அவளது தடையையும் மீறி கண்களில் நீர் வழிய ஆரம்பித்தது. “ஏன் அழுகிறாய்? என்ன நடந்தது?” என பதற்றத்துடன் கேட்டேன். “ஒன்றுமில்லை அக்கா. உங்களைப் பார்த்த சந்தோஷம்,” என அவள் கூறிய போது நான் நெகிழ்ந்துப் போனேன். “இதிலென்ன இருக்கிறது? நான் சாதாரணப் பெண். இதற்காக எதற்கு அழுகிறாய்? அழாதே,” என அவள் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தேன்.

“மன்னிச்சிருங்க அக்கா… நான் அழலை. அது பாட்டுக்கு வருது. எனக்கு ரொம்பெ சந்தோஷமா இருக்கு,” என்றவள், எதையோ மறந்துவிட்டவள் போல் அவ்விடம் சிறிது தள்ளி நின்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு பையனைப் பார்த்து, “டேய், இங்க வா,” என அழைத்து, “அக்கா, இது என் தம்பி,” என அறிமுகம் செய்து வைத்தாள். “யாருடன் வந்திருக்கிறீர்கள்,” எனக் கேட்க, “நாங்கள் இருவர் மட்டும்தான்,” என பதில் சொன்னாள். அவள் முகம் பூரிப்பில் மலர்ந்திருந்தது. ஆனால், கண்களின் ஓரத்தில் இன்னமும் நீர் அரும்பியிருந்தது.

சென்னைப் பயணம் (பாகம் 2)

2011-11-22T15:43:00.000+08:00

“நீங்கள் எப்போதும் இப்படித்தானா?” நான் சாப்பிட்டு முடிந்தவுடன் அவன் திடீரென்று இப்படிக் கேட்டான். அவன் எதைக் கேட்கிறான் என்று அனுமானிக்க முடியவில்லை. இருந்தாலும் அவன் கேட்ட தொனியும் அவனது முகபாவனையும் பார்க்க எனக்குச் சிரிப்புப் பொத்துக் கொண்டு வந்தது. வாய்விட்டுச் சிரித்து, “என்ன கேட்கிறீர்,” என்றேன். “நீங்கள் அதிகம் பேசுவதில்லை. எப்போதுமே இப்படித்தானா இல்லை நான் அதிகம் பேசிக் கரைச்சல் கொடுக்கிறேனா? எதுவாக இருந்தாலும் இப்போதே சொல்லிவிடுங்கள். முகநூலில் எதையும் எழுதி வைக்காதீர்கள்,” என கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டான்.

அவனுக்கு நான் பதிலாக ஒரு புன்னகையை மட்டுமே உதிர்த்தேன். இதற்கு முன்னும் இப்படிச் சிலர் முகநூலில் தங்களைப் பற்றி எழுத வேண்டாம் எனச் சொன்னது நினைவு வந்தது. அவனுக்கு எந்தவொரு வாக்குறுதியும் நான் வழங்கவில்லை. அந்தப் பேச்சிலிருந்து விடுப்பட விரும்பி, “நேரமாகிறது, உள்ளே செல்வோமா?” என எழுந்தேன். அவனும் உடன் எழும்பி வந்தான்.

குடிநுழைவு மற்றும் சுங்கத்துறையினரின் பரிசோதனைகளை முடித்துக்கொண்டு பயணிகள் காத்திருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றோம். மலேசியாவிலிருந்து வரும் போது கண்ணன் அண்ணா ‘சரக்கு’ (மது பாட்டில்) வாங்கிவரச் சொல்லியிருந்தார். “நான் மதுபாட்டில் வாங்க வரிவிலக்குக் கடைக்குச் செல்கிறேன். நீங்கள் ஏதாவது வாங்க வேண்டுமா?” எனக் இராஜ்குமாரைக் கேட்டேன். “நானும் வருகிறேன்,” என உடன் வந்தான். உள்ளே விதம் விதமான பாட்டில்களிலும் வர்ணங்களிலும் பல வகையான மதுபான வகைகள் விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. நான் ஒவ்வொரு பாட்டிலாக எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவன் என் பின்னாலேயே வந்துக்கொண்டிருந்தான்.

“இதில் இருக்கிற முக்கால் வாசி மதுபானங்களை நான் குடித்திருக்கிறேன்,” என தனது சொந்தப் புராணத்தைப் பாட ஆரம்பித்துவிட்டான். நான் அவனை அதிகம் சட்டைச் செய்யாது, பாட்டில்களை நோட்டம் விடுவதிலேயே குறியாய் இருந்தேன். சட்டென்று, “உங்களுக்கு எந்த மதுபானம் பிடிக்கும்?” எனக்கேட்டான். “நான் குடிப்பதில்லை,” ஒற்றை வரியில் பதில் சொல்லிவிட்டு, ஒரு மது பாட்டிலை கையில் ஏந்தினேன். “உண்மையாகவா? பார்த்தால் அப்படித் தெரியவில்லையே,” என்று என்னை ஏற இறங்கப் பார்த்தான்.

இவனும் ஒரு புத்தகத்தை மேலோட்டமாகப் பார்த்து அதன் உள்ளடகத்தை எடைப் போடுபவன்தான் என்பதனை அப்போதே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன். நான் அணிந்திருந்த உடையும், எனது தோற்றமும் அவனை அவ்வாறு எண்ணச் செய்திருக்கலாம். ஒரு வேலை நான் சேலைக் கட்டி வந்திருந்தால் அவன் பார்வை வேறு விதமாக இருக்குமோ என்றுக்கூட எண்ணத் தோன்றியது.

“யாரிடமும் எதற்காகவும் பொய் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லை. நான் குடிப்பதில்லை. அதற்காக குடித்ததே இல்லை எனக் கூறவில்லை. சில வருடங்களுக்கு முன்பு அதன் சுவை எப்படி இருக்கும் என அறிந்துக்கொள்ள குடித்துப்பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு முறை குடித்த பானத்தை நான் மீண்டும் சுவைப்பதில்லை. அதன் சுவை எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது. அதற்குப் பிறகு இவைகளை நான் தொடுவதில்லை,” என்றேன்.

“எப்போதாவது கூட குடிக்க மாட்டீர்களா?” என்றான். “மாட்டேன்,” என்று உறுதியாகக் கூறினேன். அவன் அதனை நம்புவதாகத் தெரியவில்லை. அவன் நம்பவேண்டும் என நான் எதிர்ப்பார்க்கவும் இல்லை. அவன் கேட்டக் கேள்விக்கான பதிலை நான் தந்துவிட்டேன். அதனை எப்படி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது அவனைப் பொறுத்ததல்லவா?

கடை முழுக்கச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு ‘சிவாஸ்’ என்ற முத்திரையைக் கொண்ட மதுபானத்தை வாங்கினேன். பின்னர் இருவரும் பயணிகள் காத்திருக்கும் இடத்தில் வந்து அமர்ந்தோம். அவன் மேலும் ஏதோ பேசினான். அதில் எதிலும் என் மனம் இலயிக்கவில்லை. அவனுடைய தொடர்பு எண்ணைக் கொடுத்துச் சென்னைக்குச் சென்றதும் கண்டிப்பாகத் தொடர்புக்கொள்ளச் சொன்னான். சரி என்று வாங்கிக் கொண்டேன்.

திடீரென புதிய எண்களிலிருந்து எனது கைப்பேசிக்குக் குறுந்தகவல் வந்தது. அதற்கு பதில் எழுதாமல் வைத்துவிட்டேன். சற்று நேரம் சென்ற பிறகு மீண்டும் அதே எண்களிலிருந்து இன்னொரு குறுந்தகவல் வந்தது. அதையும் படித்துவிட்டு அப்படியே வைத்தேன். இப்பொழுது அதே எண்களிலிருந்து எனக்கு அழைப்பு வந்தது. புதிய எண், புதிய ஆணின் குரல். யாராக இருக்கும்? கேட்டேன். “நீங்கள் கடைசியாக யாருடைய பெயரை உச்சரித்தீர்கள்?” எனக் கேட்டார். எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. “தெரியவில்லை, சொல்லுங்கள்,” என்றேன். “சென்னைக்கு எத்தனை மணிக்குச் செல்கிறீர்? சுங்கத்துறை பரிசோதனை எல்லாம் முடித்தாகிற்றா?” என மிகவும் நெருக்கமானவர் போல் பேச ஆரம்பித்தார். எப்படி எமது பயணம் இந்த அந்நிய நபருக்குத் தெரிந்தது என்ற குழப்பத்துடன், குரல் தடிக்க, “நீங்கள் யாரென்று சொல்லுங்கள். இல்லையேல் எம்மை அழைத்துத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம்,” எனக் கூறவும் அவர் சற்று இறங்கி வந்தார்.

“நான்தான் சூர்யா,” என்றார். “எந்த சூர்யா,” எனப் பட்டெனக் கேட்டேன். “சற்று நேரத்திற்கு முன்னர் எனக்கு நன்றி கூடச் சொன்னீர்கள். அதற்குள் மறந்துவிட்டீர்களா? உங்கள் பயணப் பைகளை வைக்கும் இடத்தில்,” என அவர் சொல்லும் போதே எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது. “ஓ, சூர்யா. சொல்லுங்கள்! உங்களுக்கு எப்படி என்னுடைய எண்கள் கிடைத்தது,” என சற்று வியப்புடன் கேட்டேன். “ரொம்பெ சுலபம். நான் ஏர் ஆசியாவில் வேலை செய்கிறேன். சற்று முன்னர்தான் உங்கள் பயண விபரங்களைச் சரிபார்க்க உங்கள் கடப்பிதழைக் கொடுத்தீர்கள். அதிலிருந்து எங்கள் கணினியில் உங்கள் விபரங்களைப் பெறுவது அவ்வளவு கடினமான வேலை இல்லை,” என சிரித்துக்கொண்டே கூறினார்.

“ஓ, அப்படியா. இப்படித்தான் மற்ற பயணிகளின் விபரங்களைப் பெற்று அழைத்துப் பேசுவீர்களோ?” என நான் விளையாட்டாகக் கேட்க அவர் அரண்டுவிட்டார். “ஐயய்யோ, அப்படியெல்லாம் இல்லீங்க. சத்தியமா நான் இங்க வேலை செய்த நாளிலிருந்து இன்றைக்குத்தான் முதல் முதலா ஒரு பயணியோட எண்களை எடுத்து அழைக்கிறேன். அதுவும், நீங்க அழகான தமிழில் என் பெயரைச் சொல்லி நன்றி சொன்னீங்க இல்ல, அது ரொம்பெ புதுசா இருந்திச்சு. ஏதோ, உங்கக்கிட்ட பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது. அதனால் தான் கூப்பிட்டேன். நீங்க எதுவும் தவறா எடுத்துக்காதீங்க,” என கெஞ்சலாகக் கேட்டுக்கொண்டார்.

எனக்கு அது தவறாகத் தோன்றவில்லை. சிறிது நேரம் உரையாடினோம். “தனியா போறீங்க, பத்திரமா போயிட்டு வாங்க. என்னைத் தனியே போகச் சொல்லி கழுத்தைப் பிடித்துத் தள்ளினாலும் போக மாட்டேன். இருந்தாலும் உங்களுக்கு ரொம்பெதான் தைரியம்,” என்றார். “நான் தனியே போகிறேன் என்று உங்களுக்குச் சொல்லவில்லையே,” என்றேன். “உங்கள் பயண விபரத்தில்தான் எல்லாமே இருக்கிறதே,” என மீண்டும் சிரித்துக்கொண்டுக் கூறினார். நல்ல ஆள்தான் என மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன். பழைய நண்பர்கள் போல் சிறிது நேரம் கதைத்துவிட்டு அழைப்பேசியை வைத்தேன்.

இராஜ்குமார் எங்கேயோ சென்று இரண்டு குவளைகளில் காப்பியோடு வந்தான். அதில் ஒன்றை என்னிடம் நீட்ட, “ஐயோ, நான் காப்பி குடிக்க மாட்டேனே,” என்றேன். அவன் முகத்தில் ஏமாற்றம் தெரிந்தது. “பரவாயில்லை, கொடுங்கள். எப்போதாவது குடிப்பேன். அதிகம் குடிப்பதில்லை,” என வாங்கிக்கொண்டேன். அதனை ஒரு மூலையில் வைத்துவிட்டு நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு எனது பயணத்தைக் கைப்பேசியின் மூலம் அறிவித்துக் கொண்டிருந்தேன். பயணத்திற்கான நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. மீண்டும் ஒருமுறை விமானப் பயணச் சீட்டைச் சரிப்பார்த்துக் கொண்டேன். “உங்கள் இருக்கை எண் என்ன?” எனக் கேட்டான். பதில் சொன்னேன்.

தம்முடைய இருக்கை இரண்டு வரிசைகள் தள்ளி பின்புறம் இருக்கிறது என்றான். அப்படியா என தலையாட்டிக் கொண்டேன். “பிறகு பக்கத்தில் அமர்பவர்களிடம் சொல்லி இருக்கைகளை மாற்றிக் கொள்ளலாம். அப்போதுதான் பேசிக்கொண்டே செல்ல வசதியாய் இருக்கும்,” என்றான். “அதெல்லாம் தேவையில்லை. நான் விமானத்தில் ஏறியவுடனேயே உறங்கிவிடுவேன். எனக்கு அவ்வளவு களைப்பாக இருக்கிறது,” என சாக்குப் போக்குக் கூறிவிட்டு மீண்டும் கைப்பேசியில் ஐக்கியமானேன்.

விமானம் வந்துவிட்டது. அனைவரும் வரிசைப்பிடித்து விமானத்தில் ஏறினோம். எனக்குச் சன்னல் ஓர இருக்கை. எனது பக்கத்தில் ஆண் ஒருவர் வந்து அமர்ந்தார். அவருக்கு அடுத்தபடியாக நடுத்தர வயது மாது ஒருவர் வந்தமர்ந்தார். இரு பெண்களுக்கு நடுவில் அமர்வது அந்த ஆணுக்குக் கூச்சத்தையோ அல்லது அசெளகர்யத்தையோ உண்டு பண்னியிருக்க வேண்டும். அந்த மாதுவை எனதருகில் அமரச் சொல்லி இடம் மாற்றி அமர்ந்துக்கொண்டார். எனக்கும் கொஞ்சம் வசதியாக இருந்தது. சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் விமானம் ஆகாயத்தை நோக்கி பறக்க ஆரம்பித்தது. இந்த முறை பயணம் எப்படி அமையப் போகிறது என்ற கற்பனை வானில் நானும் சிறகடிக்க ஆரம்பித்தேன்.

சென்னைப் பயணம் (பாகம் 1)

2011-11-17T16:11:00.000+08:00

வெள்ளிக்கிழமையாகிவிட்டது. நாளை மாலை சென்னைப் பயணம். அதிக வேலைப் பளுவின் காரணமாக பயண ஏற்பாடுகள் ஒன்றுமே செய்யவில்லை. இன்றைக்கு இரவு தைப்பிங் மாநகர காவல் துறையினரின் தீபாவளி விருந்தோம்பலுக்கு எமக்குச் சிறப்பு விருந்தினர் அழைப்பு விடுக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்கும் சென்றாக வேண்டும். இன்றைக்கு மட்டும் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு வீடு வந்து சேருமாறு தம்பி கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். விடுப்பு எடுத்தால் எமது வேலையை யார் செய்வது? சரி, அரைநாள் விடுப்பு எடுத்துக்கொள்ளலாம் என வேலைகளை இயன்றவரையில் செய்தேன்.

பின்னர், பயணத்திற்குத் தேவையான பொருட்கள் வாங்க வேண்டும். கடந்த முறை நான் சென்று வந்த பிறகுதான் பாக்கியா அக்கா கருவுற்றிருப்பதாகச் சொல்லியிருந்தார். குழந்தைப் பிறக்கும் போது நான் இருப்பேனோ, இல்லையோ. இப்போதே ஏதாவது வாங்கிச் செல்வது நல்லது எனத் தோன்றியது. குழந்தைகள் தூங்கும் சிறிய மெத்தை ஒன்றும், மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க மிட்டாய்களும் வாங்கிக் கொண்டு வீடுச் சென்றேன். வீட்டை அடைந்ததும் கடுமையான மழை பிடித்துக்கொண்டது. சுறுசுறுப்பாக பயணப் பொருட்களைப் பையில் அடுக்கி வைத்தப் பிறகு எப்படி பினாங்கிலிருந்து தைப்பிங் செல்லலாம் என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அதற்குள் எனது தம்பி தேவா ஐந்தாறு முறை கைப்பேசிக்கு அழைத்துவிட்டான். மழையின் காரணமாக என்னால் வீட்டை விட்டு வெளியாக முடியவில்லை என விளக்கப்படுத்தினேன். எனது மகிழுந்து இன்னமும் தைப்பிங் நகரிலேயே இருக்கிறது. உடனே அவன் நண்பன் ஒருவனிடம் உதவிக்கோரி தாமதமாவதற்குள் விருந்துக்கு வந்துச் சேருமாறு அறிவுறுத்தினான். தம்பியின் நண்பன் உதவிக்கு வர சற்று தாமதமாகவே விருந்துக்குச் செல்ல நேரிட்டது. வழக்கம் போல ஆடல் பாடல் நிகழ்ச்சிகள் குறைவில்லாமல் நடந்தேறின. நேரம் ஆகிக்கொண்டே இருந்தது. நாளை மதியம் நான் கோலாலம்பூரிலுள்ள விமான நிலையத்தில் இருக்க வேண்டும். தம்பி எனது கோலாம்பூர் பயணத்திற்குத் தேவையான ஏற்பாடுகள் செய்துவிட்டதாகக் கூறினான்.

வேலை முடிந்து பினாங்கிலிருந்து தைப்பிங் வந்த களைப்பே தீரவில்லை. அதற்குள் ஆட்டம் பாட்டத்துடன் விருந்து. நாங்கள் வீடு போய்ச் சேர அதிகாலை மணி 3 ஆகிவிட்டது. குளித்து முழுகி, பயணத்திற்குத் தேவையான பொருட்களை ஒழுங்குப்படுத்திவிட்டு நான் படுக்கைக்குச் செல்லும் போது அதிகாலை மணி 4.30 ஆகிவிட்டது. ஒரு மணி நேரத்திற்கும் குறைவாகத்தான் நித்திரைக் கொண்டிருப்பேன், அதற்குள் எனது அலாரம் அலறியது. அதனை அடைத்துவிட்டு படுத்துக்கொள்ள ஆசைதான். என்ன செய்வது? தாமதமாகிவிட்டால் விமானத்தை தவறவிட்டு விடுவேனே. எம்மை நானே கட்டாயப்படுத்தி அதிகாலை 5.30 மணிக்கே எழும்பி காலைக்கடன்களை முடித்துப் பயணத்திற்குத் தயாரானேன்.

வெளியே இன்னமும் மையிருட்டாக இருந்தது. சாலைகளில் வாகனங்களே இல்லை எனக் கூறலாம். கடுங்குளிர் எழும்புகளில் குத்த, சால்வையை உடலைச் சுற்றிப் போர்த்திக்கொண்டேன். தேவா என்னுடன் பேருந்து நிலையம் வரையில் வந்தான். சரியாக காலை 6.00 மணிக்கு பேருந்து தைப்பிங்கிலிருந்து ஈப்போ நோக்கிப் பயணமானது. அதிக களைப்பாக இருந்ததால் நான் பேருந்தில் ஏறியவுடன் நித்திரைக் கொண்டேன். பாதி வழியில் தான் விழித்தெழுந்தேன். ஒரு மணி நேர பயணத்திற்குப் பிறகு பேருந்து ஈப்போ நகரை வந்தடைந்தது. அங்கியிருந்து விமான நிலையம் செல்லும் பேருந்து காலை 8.00 மணிக்குத்தான் புறப்படும்.

பசி லேசாக வயிற்றைக் கிள்ளியது. எமது 3 பெரிய பயணப் பைகளை நிராதரவாக விட்டுச் சாப்பிட செல்ல மனம் வரவில்லை. விமான நிலையத்தில் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன். 8.00 மணிக்குப் புறப்பட்ட பேருந்து காலை 11.30-க்குக் கோலாலம்பூர் ‘எல்.சி.சி.தி’ அனைத்துலக விமான நிலையத்தை அடைந்தது. விமான நிலையத்தின் உட்புறம் அமைந்திருந்த பயண வழிக்காட்டிப் பலகையில் எமது பயண விபரங்களைச் சரிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது பங்களாதேசியைப் போல் தோற்றமளித்த ஒரு ஆடவன் என்னையே சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஏதேச்சையாக நானும் திரும்பி அவனைப் பார்க்க, அவன் நெருங்கி வந்து உருட்டு விழியால் உற்றுப் பார்த்தான். அவன் செய்கை எனக்கு வினோதமாக இருந்தது.

என்னிடம் ஏதாவது விபரம் கேட்க வந்திருப்பானோ என நான் நினைக்கும் போதே, “நீங்கள் புவனேஸ்வரி துரைசிங்கம் தானே?” என அவன் கேட்க, “இல்லை. நான் பவனேஸ்வரி,” என சற்று நக்கலுடன் பதில் சொன்னேன். அவன் அசடு வழிய, “என்னைத் தெரியுதா?” எனக் கேட்டான். “இல்லை. எனது முகநூல் நண்பரா?” என அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என அனுமானித்துக் கூறினேன். “சரியாகச் சொன்னீர்கள். நான்தான் இராஜ்குமார். ஒருமுறை சினிமா தொடர்பாகக் கூட உங்களிடம் பேசியிருந்தேன். நீங்கள் தான் விருப்பமில்லை என்று கூறிவிட்டீர்கள்,” என்று ஆங்கிலமும் தமிழும் கலந்துக் கதைத்தான்.

“பரவாயில்லையே. இத்தனைப் பேர் நடுவிலும் என்னை அடையாளம் கண்டுக்கொண்டீர்களே,” என்றேன். “நீங்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. என்ன, இந்த முறை முகநூலில் பயணத்தைப் பற்றி எந்த அறிவிப்பும் செய்யாமல் வந்துவிட்டீர்,” எனக் கேட்டான். “சென்று வந்த பிறகு சொல்லலாம் என விட்டுவிட்டேன். நான் சந்திக்கச் செல்பவர்களுக்கு எனது வருகைத் தெரியும்,” என்றேன். “நீங்கள் எங்கே போகப் போகிறீர்கள் என நான் தெரிந்துக்கொள்ளலாமா,” அவன்தான் மீண்டும் கேட்டான். “சென்னை,” ஒற்றை வரியில் பதில் அமைந்தது. “நானும் சென்னைக்குத்தான் செல்கிறேன்,” அவன் முகத்தில் குதூகலம் தெரிந்தது. “எந்த விமானம்? எத்தனை மணிக்கு?” இம்முறை நான் கேட்டேன். “ஏர் ஆசியா. மாலை 3.55 மணிக்குப் பயணம்,” என்றான். “ஒரே விமானம்தான். பரவாயில்லை, பேச்சுத் துணைக்கு ஆள் கிடைத்துவிட்டது,” என்றேன்.

“சரி, நான் சென்று எனது பைகளை விமானத்தில் ஏற்ற கொடுக்க வேண்டும். நீங்களும் வருகிறீர்களா?” நான் தான் அழைத்தேன். “எனக்குக் கொடுக்க வேண்டிய எந்த பையும் இல்லை. ஒரு பைதான். நான் என்னுடனே எடுத்துச் சென்று விடுவேன். இருந்தாலும், நானும் உடன் வருகிறேன்,” என தாரளமாய் உடன் வந்தான். பைகளை ஒப்படைப்பதற்காக வரிசையில் நின்றுக் கொண்டிருந்தோம். “இப்போதுதான் முதன் முறையாக நான் இந்த மலிவு விமானம் எடுக்கிறேன். நான் எப்போதுமே, ஏர் இந்தியாவில் தான் செல்வேன். ஐரோப்பா மற்றும் மற்ற நாடுகளுக்குச் செல்லும் போதும் வெவ்வேறு விமானங்களைத்தான் பயன்படுத்துவேன். இன்றுதான் ஏர் ஆசியாவில் ஏறப் போகிறேன்,” என்றான். அவன் பேச்சில் தற்பெருமை இருப்பதாகப் பட்டது. “அப்படியா,” என்றதுடன் முடித்துக்கொண்டேன்.

அவன் தொடர்ந்தான், “எனக்குக் கப்பலில் (ஷிப்) வேலை. எப்போதாவதுதான் விடுப்பு கிடைக்கும். திரைப்பட வேலைகள் கொஞ்சம் இருக்கிறது. அதற்காகத்தான் விடுப்பு எழுதிப் போட்டுவிட்டு வருகிறேன்.” “ம்ம்ம்” என்றேன். இன்னும் அவனது படம் பற்றி என்னென்னவோ சொன்னான். வேலியிலே போன ஓணானை எடுத்து வேட்டிக்குள் விட்டுக்கொண்ட கதையாகிப் போனது என் கதை. அவன் சொல்லச் சொல்ல, அதற்கு ‘ம்ம்ம்’ கொட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

பைகளை ஒப்படைக்க என்னுடைய முறை வந்தது. அனைத்தையும் எடை நிறுத்து அனுப்பிவிட்ட பிறகு, விமான நிலைய பணியாள் எனது கடவுச்சீட்டையும் பயண விபரங்களையும் சரிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் தலை கவிழ்த்து வேலையில் மூழ்கியிருந்ததால் முகத்தைச் சரியாக பார்க்க முடியவில்லை. ‘சூர்யா’ என பெயர் பட்டையில் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. அவர் எனது பாரங்களை எம்மிடம் திரும்பத் தந்த போது, “நன்றி சூர்யா” எனத் தமிழில் சொல்லிவிட்டு அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன். கூடவே இராஜ்குமாரும் வந்தான்.

“இன்னும் நேரம் இருக்கிறது. நான் சாப்பிடப் போகிறேன்.” என்றேன். “நான் ஏற்கனவே சாப்பிட்டுவிட்டேன். உங்களுக்குத் துணையாக வருகிறேன்,” என்றான். “அதில் எனக்கு ஆட்சேபணை இல்லை,” எனச் சொல்லி அவ்விடம் இருந்த ‘மெக் டானல்ஸ்” துரித உணவு விடுதிக்குச் சென்றேன். “நீராவது அருந்துகிறீர்களா?” எனக் கேட்டதற்கு ஒன்றும் வேண்டாம் என மறுத்துவிட்டான். நான் எனக்குத் தேவையான உணவு வகைகளை வாங்கிக் கொண்டு சாப்பிட அமர்ந்தேன். அவன் திரும்பவும் என்னென்னவோ பேசினான். நாம் , “ம்ம்ம்’ கொட்டிக்கொண்டு சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தேன். சில வேளைகளில் எந்த வொரு பதிலும் தராமல் சாப்பாட்டிலேயே முழு கவனத்தையும் செலுத்தினேன்.

பெண் ஏன் அடிமையானாள்? -தந்தை பெரியார்

2011-11-14T16:35:00.000+08:00

“பெரியாரைப் படியுங்கள்,” என பல முறை நண்பர் அருண்ஷோரி வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தார். தமிழகம் சென்றிருந்த வேளையில் எனக்கு விரும்பம் இல்லாத போதிலும், “நீங்கள் முதலில் படித்துப் பாருங்கள்,” என வலுக்காட்டாயமாக இந்த நூலை வாங்க வைத்துவிட்டார். வாங்கி பலநாட்கள் அப்படியே கிடந்த வேளையிலும், தொடர்புக் கொள்ளும் போதெல்லாம், “படித்துவிட்டீர்களா? படித்துவிட்டீர்களா?” என அவர் கேட்க, படித்துத்தான் பார்ப்போமே என புத்தகத்தில் மூழ்கினேன்.

முன்னுரை

இந்நூல் பெண்கள் எந்தெந்தக் காரணங்களால் அடிமைகளாக இருக்கிறார்கள் என்பதனைச் சுட்டிக்காட்டி, அதனிலிருந்து விடுபட அவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதனை முக்கியக் கருவாகக் கொண்டு மொத்தம் 10 அத்தியாயங்களில் மிகவும் சுருக்கமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இதன் முதல் பதிப்பு 1934-இல் வெளிவந்துள்ளது.

1. கற்பு

கற்பு எனப்படுவது பெண்களுக்கே உரித்தானது போன்ற தோன்றத்தை நமது முன்னோர்கள் ஏற்படுத்தி வைத்துவிட்டனர். இதனால், தன் விருப்பங்களுக்குச் சமாதிக் கட்டிவிட்டு ‘கற்புடையவள்’ என்ற பேர் வாங்குவதற்காக ஒரு பெண் செயல்பட வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறது.

2.வள்ளுவரும் கற்பும்

‘பெண்கள் சொல்லைக் கேட்கக்கூடாது’, ‘அறியாமை என்பது பெண்களின் ஆபரணம்’, ‘பெண்கள் சுய விருப்பப்படி நடக்கக் கூடாது’ என பொருள் பதிக்கும் குறள்கள் பெண்களைத் தாழ்மைப்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளன. அவற்றைப் பொருட்படுத்தாது, இரு பாலருக்கும் சமயுரிமை, சம வலிமை இருப்பதை பெண்கள் உணர வேண்டும் என பெரியார் சுட்டுகின்றார்.

3. காதல்

காதல் ஒருவரிடம் ஒரு முறைதான் வரும் என்பதை பெரியார் வன்மையாக மறுக்கிறார். அது எப்போது வேண்டுமானாலும், யாரிடம் வேண்டுமானாலும் வரலாம். ஒருவரையே காதலித்து, அவரையே மணந்து, காதலின் காரணமாக (கட்டாயத்தின் பேரில்) அவருடனேயே நடத்தப்படும் வாழ்க்கை ஒரு நடிப்பு போல் இருக்கிறது. காதல் என்பது தனது சுய நன்மையை, மனத்திருப்தியை வேண்டித்தான் ஏற்படுகிறதே தவிர வேறொன்றுமில்லை. தமக்குத் தேவைப்படும் மனத்திருப்தி கிடைக்காத பட்சத்தில் ஆண் பெண் இருபாலரின் காதல் மாறக்கூடியதாய் இருக்கிறது. இந்த மாற்றத்தைத் திறந்த மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதை விடுத்து, ‘காதல்’ ‘புனிதம்’ என்ற பேரில் தங்களைத் தாங்களே இம்சித்துக் கொள்வது அழகல்ல என பெரியார் கூறுகிறார்.

4. கல்யாண விடுதலை

இந்நூல் எழுத்தப்பட்ட காலத்தில் கல்யாண விடுதலை என்பது கடினமான ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது. ஏனெனில், இன்றைய வாழ்க்கைச் சூழலில் பெண்கள் தங்களுக்கு ஒத்துவராத திருமண பந்தத்திலிருந்து தங்களைத் தாரளமாக விடுவித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டனர். தெய்வீக பந்தம் எனும் பெயரில் பிடிக்காத கல்யாணப் பந்தத்தில் அகப்பட்டால் அதிலிருந்து பெண்கள் துணிந்து விடுபட முயல வேண்டும் என பெரியார் வேண்டுகிறார்.

5. மறுமணம் தவறல்ல

‘மணம்’ என்பது மனமக்கள் தங்கள் வாழ்க்கை வசதிக்காகச் செய்துக்கொள்ளப்படும் ஒரு ஒப்பந்தமாக பெரியார் கருதுகிறார். எனவே, அன்பும் ஆசையும் இல்லாத, அல்லது நமது விருப்பு வெறுப்புகளை அறிந்து நடந்துக்கொள்ள இயலாத துணை கிடைக்குமாயின், தாரளமாக நாம் மறுமணம் செய்துக்கொள்ளலாம். பெண்களுக்கும் இது பொருந்தும் என பெரியார் சொல்கிறார்.

6. விபச்சாரம்

விபச்சாரம் என்பது பெரும்பாலும் பெண்களின் ஒழுக்கக்கேட்டைக் குறிக்கும் சொல்லாகவே இருந்து வருகிறது. ஆண்களுக்கும் இந்தச் சொல்லுக்கும் இதுவரையில் எந்தச் சம்பந்தமும் இருக்கவில்லை. உண்மையில், ஆண் இல்லாமல் பெண் விபச்சாரம் செய்ய இயலுமா? அப்படிச் செய்ய முடியாத சூழலில் ஆண்களுக்கும் இதில் சரி பாதி பங்கு உள்ளது தானே? அப்படியாயின் அவர்களையும் விபச்சாரர்கள் என்று ஏன் அழைப்பதில்லை? எனவே விபச்சாரம் என்பது பெண்களை அடிமைகளாக வைத்திருக்கப் பயன்படுத்தப்படும் சொல் என பெரியார் விளக்குகிறார்.

7. விதவைகள் நிலைமை

பல்லாண்டு காலமாக வலியுறுத்தப்பட்டு வரும் விதவைகள் மறுமணத்தை பெரியார் வலியுறுத்துகிறார். அன்றைய இந்தியச் சூழலைக் காணும் போது குழந்தைத் திருமணங்கள் பெருவாரியாக நடைப்பெற்று வந்தன. எனவே, இளம் விதவைகளின் எண்ணிக்கை எண்ணிலடங்காமல் இருந்தது. மேலும் விதவைகள் பல வகையில் இம்சிக்கப்பட்டு வந்தனர். அவர்களது இல்லற வாழ்வு எனும் கனவு பலிக்காமலே செத்தது. அவளாக வேறொருவனை விரும்பினாலும் அவளுக்கு மறுமணம் செய்விக்க யாரும் முன் வராத காலம் அப்போது இருந்தது. அதனை உடைத்தெறிந்து பெண்கள் தைரியமாக இன்னொரு துணையைத் தேடிக்கொள்ள சுதந்திரம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என பெரியார் போராடுகிறார்.

8. சொத்துரிமை

பெண்களுக்குச் சொத்துக்களை அனுபவிக்கும் உரிமை வழங்கப்படாமல் இருப்பதனாலேயே அவர்களை ஆண்கள் எளிதில் அடிமைப்படுத்துகின்றனர். எனவே, பெண்கள் துணிவுடன் முன்வந்து சொத்துரிமைக் கிளர்ச்சி செய்ய வேண்டும் என பெரியார் தூண்டுகிறார்.

9. கர்ப்பத் தடை

கர்ப்பம் தரிப்பது ஒரு பெண்ணின் சுதந்திரத்தை தடை செய்து அவளை அடிமையாக்குகிறது. குழந்தைகள் இருப்பதால் அது ஆண்களையும் பல சமயங்களில் தயங்க வைக்கிறது. எனவே, பெண்கள் பிள்ளை பெறுவதை நிறுத்தியே ஆக வேண்டும் என பெரியார் சொல்வது சற்றும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்றால் இருக்கிறது. இந்த மனிதனுக்கு மூளை குழம்பிவிட்டதோ என்றும் யோசிக்க வைக்கிறது. குழந்தைகளால் பொருளாதாரச் சிக்கலோ அல்லது வேறு பிரச்சனைகளோ ஏற்படுமாயின் அதனைக் களைய முனைய வேண்டும். அதனை விடுத்து கர்ப்பத் தடையை ஆதரிப்பது, மூட்டைப் பூச்சிக்குப் பயந்து வீட்டையே கொளுத்துவதற்குச் சமம் என்பது எமது தனிப்பட்டக் கருத்து.

10. பெண்கள் விடுதலைக்கு “ஆண்மை அழிய வேண்டும்’

பெண்களின் விடுதலைக்காக ஆண்கள் ஒரு போதும் உண்மையாகப் போராட முடியாது என பெரியார் கூறுகிறார். ‘ஆண்மை’ உலகில் உள்ள வரையில் பெண்மைக்கு மதிப்பு இல்லை என்றும் சொல்கிறார். ஆண் இல்லாமல் பெண் வாழ முடியாது என பெரும்பாலான பெண்கள் எண்ணம் கொண்டிருக்கின்றனர். எனவே முதலில் ஆண்மை அழிய வேண்டும். அதற்கு முன்பு சொன்னது போல் பெண்கள் பிள்ளைப் பெறும் தொல்லையிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்னும் பெரியாரின் இந்தக் கூற்றையும் எம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

முடிவுரை

பெண் ஏன் அடிமையாகிறாள்? அவள் அடிமைக் கூண்டிலிருந்து விடுதலைப் பெற என்ன செய்ய வேண்டும் என பெரியார் தமது கருத்துக்களை இந்த நூலில் பதிய வைத்திருக்கிறார். அவற்றில் சில கருத்துக்கள் நிஜ வாழ்விற்குப் பொருந்தாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது. குறிப்பாக கடைசி இரண்டு அத்தியாயத்தில் கூறப்படும் கர்ப்பத் தடை மற்றும் பெண்கள் விடுதலைக்கு ‘ஆண்மை’ அழிய வேண்டும் ஆகிய இரண்டையும் நான் வன்மையாக மறுக்கிறேன். ஏனைய அத்தியாயங்களில் கூறப்படும் கருத்துக்களும் உதாரணங்களும் வரவேற்கக் கூடியவனவாகவே இருக்கின்றன. இதனைப் பெண்கள் மட்டுமின்றி ஆண்களும் வாசித்தல் நலம்.

எரியும் பனிக்காடு (Red Tea)

2011-11-08T14:39:00.000+08:00

எரியும் பனிக்காடு எனும் நாவலின் தலைப்பை பார்த்தவுடனேயே பனிக்காடு எப்படி எரியும்? என கீரா அண்ணாவைக் கேட்டேன். “படித்துப்பார். எப்படி எரிகிறது என்பது உனக்கே தெரியும்,” என்றார்.

முன்னுரை

பி.எச். டேனியல் எழுதிய இந்நூலை இரா. முருகவேள் அழகாகத் தமிழில் மொழிப்பெயர்த்துள்ளார். 1925-ஆண்டு கதைத் தொடங்குகிறது. இதில் முக்கியக் கதாமாந்தர்களாக கருப்பன், வள்ளி, மேஸ்திரி சங்கரப்பாண்டியன், வொய்ட் ஆகியோரும் ஏகப்பட்ட துணை கதாமாந்தர்களும் வருகின்றனர். தேயிலைத் தோட்டத்தைச் சுற்றி இந்நாவல் நகர்கிறது. அங்கே இந்திய கூலிகள் தங்கள் வியர்வையையும் இரத்தையும் எப்படியெல்லாம் சிந்தி தோட்டத்து வளர்ச்சிக்காகப் பாடுபட்டுள்ளனர் என்பதை இந்நாவல் சித்தரிக்கின்றது.

பஞ்சத்தாலும் ஏழ்மையாலும் பாதிப்புற்ற கருப்பனை, சங்கரபாண்டியன் சந்திக்கிறான். தோட்டத்தில் (எஸ்டேட்டில்) நல்ல வேலை இருப்பதாகவும், அங்கே வந்தால் கை நிறைய சம்பாதித்து வசதியாக வாழலாம் என ஆசைக்காட்டி கருப்பனையும் அவனது மனைவி வள்ளியையும் அழைத்துச் செல்கிறான். அவர்களுடன் இன்னும் ஏராளமான கூலிகள் பயணமாகிறார்கள். தோட்டத்தை அடைந்தவுடன் அனைவருக்கும் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. அங்கே அவர்கள் ஆடு மாடுகள் போல நடத்தப்படுகின்றனர். அடிப்படைச் சுதந்திரம் கூட இல்லாமல் அடிமைகள் போல் வாழ வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. மேலும், மலேரியாவாலும் இன்னும் பல நோய்களாலும் பெரும்பான்மையான மக்கள் அவ்விடமே இறக்க நேரிட்டது. இவையனைத்தும் சகித்துக்கொண்டு எப்படியாவது பணம் சேர்த்து, கடனை அடைத்து ஊர் திரும்பிவிட வேண்டும் என கருப்பனும் வள்ளியும் போராடுகிறார்கள். இறுதியில் வள்ளியும் அவளது குழந்தையும் இறக்க நேரிடுகிறது. கருப்பன் தன்னந்தனியாக அதே தோட்டத்தில் தனது வாழ்க்கையைத் தொடர்கிறான்.

முதலாளித்துவம்

நாவல் முழுக்க முதலாளிமார்களின் சர்வாதிகாரம் தலைவிரித்தாடுகிறது. சங்கரபாண்டியனும் வெள்ளையனும் தங்களுக்குக் கீழுள்ள கூலிகளுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாத போதும் வேலைக்குச் செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்துகின்றனர். மீறுபவர்களை அடித்துத் துன்புறுத்துகின்றனர். பலர் தோட்டத்திலேயே அடித்துக் கொல்லப்படுவதும் சகஜமாக இருக்கிறது.

இதில் வரும் வெள்ளை அதிகாரியான வொய்ட், தனக்குக் கீழுள்ள அதிகாரிகளை மிக மோசமாகத் திட்டுகிறார். தனக்குப் பிடிக்காதவர்களை உடனடியாக வேலையை விட்டு நீக்கவும் செய்கிறார். தன் முன்னே யாரும் செறுப்பு அணியக் கூடாது, தொப்பிப் போடக் கூடாது, குடைப் பிடிக்கக் கூடாது என ஏராளமான சட்டங்கள் வைத்திருக்கிறார்.

தங்களுக்குப் பிடித்தவர்களுக்கு நிறைய சலுகையும், பிடிக்காதவர்களுக்கு ஏராளமான தொல்லைகளையும் இந்த முதலாளிமார்கள் கொடுக்கின்றனர். வொய்ட் தனது கம்பெனிக்கு அதிக இலாபம் ஈட்டுவதிலேயே குறியாக இருக்கிறார். அதன் பொருட்டு எவ்வளவுக்கு முடியுமோ அவ்வளவுக்கு கூலிகளின் நலனுக்காக பணம் செலவழிப்பதைத் தவிர்க்கிறார்.

சாதி

தோட்டத்தில் கூலிகளாக வேலைக்குச் சேரும் மக்கள் பெரும்பான்மை கீழ்ச்சாதியினராகக் காட்டப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் வேலைக்குச் சேரும் போதே, “எல்லாம் நம்ம சாதி மக்கள்தான்” என சங்கரபாண்டியன் சொல்கிறான். நாயக்கர், தேவரில் ஒரு சிலரே தோட்ட வேலைக்கு வருவதாக நாவலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதைத் தவிர கொச்சை வார்த்தைகளின் பயன்பாடு இவர்களிடையே சர்வ சாதரணமாக இருக்கிறது. இந்நாவலில் வரும் மக்கள் மாட்டுக்கறி உண்கின்றனர்.

பெண்ணடிமை

அழகானப் பெண்கள் தங்கள் கட்டிலில் புரள வேண்டும் என அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஆண்கள் எண்ணுகின்றனர். தனக்குக் கீழே வேலை செய்பவள் தனக்கு அடிமை என்றும் எப்போதும் தமது ஆசைகளுக்கு இணங்க வேண்டும் எனவும் மாத்யூஸ், வொய்ட் போன்றோர் எண்ணுகின்றனர். தங்களது தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் பல பெண்களின் தொடையைக் கிள்ளியும், ஆங்காங்கே தடவியும் வொய்ட் விளையாடுகிறார். இதனை மற்ற பெண்களும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. மாத்யூஸ் வள்ளிக்கு பல தடவைகள் தொல்லைக் கொடுக்கிறான். அவள் அவன் ஆசைக்கு இணங்காத போது பல வழிகளில் துன்புறுத்துகிறான்.

பெண்களும் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களை அனிசரித்துப் போனால்தான் தாங்கள் நன்றாக இருக்க முடியும் என நினைக்கின்றனர். எனவே, முதலாளிமார்களின் பார்வை எப்போது தங்கள் மீது விழும் என ஏங்கும் பெண்களும் நாவலில் வருகின்றனர். சில ஆண்கள் பணத்திற்காகவும், பதவிக்காகவும் தங்கள் சொந்த மனைவி பிள்ளைகளையே கூட்டிக் கொடுக்கின்றனர். கதையில் வரும் சங்கரபாண்டியன் தன்னிடம் பணவசதி இருக்கிறது என்ற ஒரே காரணத்திற்காக ஒரே குடும்பத்தைச் சார்ந்த அக்கா தங்கைகள் மூவரையும் மணந்துக் கொள்கிறான்.

பணத்தின் தேவை

இந்நாவல் முழுவதும் பணத்தின் தேவையை மக்களுக்கு நன்றாக உணர்த்துகிறது. பணத்தைச் சம்பாதிப்பதற்காகவே கருப்பனும் வள்ளியும், ஏனையோரும் தோட்டத்திற்குச் செல்கின்றனர். அங்கே தாங்கள் பட்ட கடனன அடைப்பதற்கு குளிரிலும், காய்ச்சலிலும் வேலை செய்கின்றனர். எப்படியாவது பணம் சேர்த்து, கடனை அடைத்து, ஊர் திரும்ப வேண்டும் என்ற ஒரே கொள்கையுடன் தங்களுக்கு நேரும் பல்வகையான இன்னல்களையும் தாங்கிக் கொள்கின்றனர். பணத்திற்காக சில பெண்கள் முதலாளிமார்களின் ஆசைக்கு இணங்கவும் தயாராக இருக்கின்றனர். ஆண்கள் தங்கள் மனைவிகளை அனுப்பிவிட்டு கண்டும் காணாமல் இருக்கின்றனர். பணத்தைச் செலுத்த முடியாமல் தங்கள் சொந்த ஊர்களுக்குப் போக முடியாமல் பலர் புழுங்கிச் சாகின்றனர்.

ஒரு சிலர் அதிகாரிகளுக்குப் பணம் கொடுத்து தங்கள் தேவைகளைப் பூர்த்திச் செய்துக்கொள்கின்றனர். கிருஸ்துமஸ் பண்டிகையின் போது வொய்ட்’டிற்கு ஏராளமான பணமும் பரிசுப் பொருட்களும் குவிகிறது. இவ்வாறு பணம் கொடுத்து முதலாளியின் மனதைக் குளிர வைத்தால் தாங்கள் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ளலாம் என அவருக்கு கீழே உள்ளவர்கள் நினைக்கின்றனர்.

மனிதத்தன்மையற்ற சூழல்

கதையில் முதலாளிமார்கள் மனிதத்தன்மையற்றவர்களாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளனர். வள்ளி தவறேதும் செய்யாத போதும் அவள் மாத்யூஸ் ஆசைக்கு இணங்காத காரணத்தால் அவளைப் பிரம்பால் அடித்து, கூலி கொடுக்காமல் பல வகையில் துன்புறுத்துகின்றனர். கடுங்குளிர், மழையென்றும் பாராமல் கூலிகள் வேலை செய்ய நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றனர். காய்ச்சலில் படுத்த படுக்கையாக இருந்த போதும் அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி வேலைக்கு அனுப்புகின்றனர். சிலர் பெற்றோர் தங்கள் குழந்தை இறந்த மறு நாளே துக்கத்தை நெஞ்சோடு சுமந்துக் கொண்டு வேலைக்குச் செல்வதும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

வொய்ட் கூலிகளை மிகவும் கேவலமான கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்கிறார். தனக்குப் பிடிக்காதவர்களை ஈவிறக்கமின்றி அடித்துத் துறத்துகிறார். கொச்சை வார்த்தைகளால் திட்டுகிறார். அது தவிர, மாடுகளை விட கேவலமாக கூலிகளை நடத்துகிறார். கூலிகளுக்கு மிகவும் அசுத்தமான, வசதிகள் அற்ற அறைகளே வழங்கப்படுகின்றன. தவிர இரண்டு மூன்று குடும்பங்கள் அந்தச் சின்ன அறையைப் பங்கிட்டுக் கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் குடிப்பதற்கோ, கழிப்பதற்கோ முறையான வசதிகள் செய்துக் கொடுக்கப்படவில்லை.

மலேரியா போன்ற நோயினால் மக்கள் மடிந்த போது அதனை எவரும் பெரிதுபடுத்தவில்லை. தோட்டத்தில் இதெல்லாம சாதாரணம் என்பது போல் இருந்துவிட்டனர். அந்த நோய்களைத் தடுக்க எந்தவொரு நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. மாறாக, “பிளடி நான்சென்ஸ். கொஞ்சப் பிச்சைக்காரப் பயல்கள் செத்தா என்ன- அந்த நாயக்கள்தான் பன்னிமாதிரி பெத்து போடுகிறார்களே! நான் சொல்கிறேன் நமக்கு ஒருநாளும் கூலிகளுக்குப் பற்றாக்குறை வராது,” என வொய்ட் சொல்கிறார். மேலும், “நம்மைப் பொருத்தவரை மலேரியா ஒழிப்புக்கும் மருத்துவத்துக்கும் ஏராளமான தொகையைச் செலவழிப்பதை விட இந்த நாத்தம் பிடித்த பிச்சைக்காரப் பயல்கள் செத்துத் தொலைந்து போவதே நல்லது. கொஞ்சம் ஆட்கள் குறைந்துப் போவது இந்த நாட்டுக்கு மிகவும் நல்லது. பொருளாதார அடிப்படையில்,” என கூசாமல் சொல்கிறார். “மனிதாபிமானத்தின் காரணமாக நாம் இங்கே வரவில்லை. இங்கிலாந்தில் இருக்கும் பங்குத்தாரர்களுக்கு லாபமீட்டித் தருவதற்காகவே இங்கே வந்திருக்கிறோம். அதுவும் கொழுத்த இலாபம்,” எனவும் தனது கூற்றை நியாயப்படுத்துகிறார்.

மருத்துவ வசதியின்மை

மலையில் வேலை செய்யும் மக்களுக்கு முறையான மருத்துவ வசதிகள் எதுவும் இல்லாதக் காரணத்தினாலேயே மரண எண்ணிக்கை அதிகப்படியாக இருக்கிறது. கம்பவுண்டர் வேலை செய்து வந்த குரூப் என்ற மனிதரையே அங்குள்ளவர்கள் ‘டாக்டர்’ என அழைத்து வந்தனர். முறையான மருத்துவ கல்வி இல்லாத காரணத்தினால் குரூப் தன்னிடம் இருக்கும் மருந்துகளைக் கொண்டு கூலிகளுக்கு சிகிச்சை அளித்து வந்தான். மருத்துவமனை ஆட்டுக் கொட்டகையை விட கேவலமாக இருந்தது. அவ்விடம் குரூப் மற்றும் ஒரு மருத்துவ கூலியாள் ஆகிய இருவர் மட்டுமே பணிப்புரிந்து வந்தனர். எனவே, அவ்விடம் அசுத்தமாகவும் போதிய வசதிகள் இன்றியும் நோயாளிகளுக்கு மேலும் சிரமத்தைக் கொடுத்தது.

தவிர குரூப் வேலை செய்ய தகுதியற்றவர்களுக்குக் கூட போலியான சான்றிதழ் கொடுத்து சங்கரபாண்டியனிடமிருந்து பணத்தைப் பெற்றுக் கொள்கிறான். “குரூப் ஐயா மட்டும் இங்க இருந்தா நாம ஒன்னு கேட்டா மாட்டேனு சொல்லுவாரா? நாம ஒரு கூலிய ஆஸ்பத்திரியில சேத்திக்குங்கன்னு சொன்னா மறுக்க மாட்டாரு. வேண்டான்னு சொன்னா ஒரு வார்த்த மறுத்துப் பேசாம அந்தக் கூலிய தொரத்தியே விட்டுடுவாரு,” என சங்கரபாண்டியன் கூறுகிறான்.

“ஆஸ்பிட்டல்ல மருந்துன்னு ரொம்பெ கொஞ்சம் தான் இருக்கு. ஒரு கருவிகூட இல்ல. ரெண்டே ரெண்டு வார்டுதான் இருக்கு. ரெண்டிலும் கால் வைக்கவே முடியல. அப்படி நாறுது. தினமும் கூட்டறதுக்கு கூட யாரும் இல்ல. மெடிக்கல் கூலிதான் காவல்காரன். அவன் தான் சமையல்காரன். ஆனா இங்க சமைக்கறதேயில்ல. நோயாளிகளுக்கு அவுங்க வீட்டில இருந்துதான் சாப்பாடு வருதுன்னு நினைக்கிறேன், அவுங்க, வறுத்த நிலக்கடலை எல்லாம் கொண்டு வந்து சாப்பிடுறாங்க. இந்த மாதிரி இடத்துக்கு வந்துட்டு எப்படி நோயாளிங்க உயிரோட வெளியே போறாங்கன்னுதான் ஆச்சர்யமாயிருக்கு,” என புதியதாக வந்த மருத்துவர் ஆபிரஹாம் மருத்துவமனையில் நிலையைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

இயலாமை

இந்நாவலில் வரும் இந்திய வம்சாவளியினர் வெள்ளையர்களை எதிர்க்க முடியாமல் அவர்களுக்குப் பணிந்து அடங்கிப் போக வேண்டியதை நினைத்து பல இடங்களில் வருந்துகின்றனர். ஆட்சியில் வெள்ளையர்கள் இருப்பதால் அவர்களிடமிருந்து எங்குப் போனாலும் தப்பிக்க முடியாது என்ற பயம் கூலிகளையும் பிடித்து ஆட்டுகிறது. எனவே, எதிர்க்க, கேள்வி கேட்க துணிவின்றி அந்த மலையிலேயே வேலை செய்து உயிரை விட்டவர்கள் ஏராளம். தனது மனைவிக்கு மாத்யூஸ் பல வகைகளில் தொல்லைக் கொடுப்பது கருப்பனுக்கு தெரிய வந்தபோதும் அவனால் எதுவுமே செய்ய முடியவில்லை. அவனைச் சுற்றி இருப்போர் அவனது இயலாமையை எடுத்துக்கூறி சமாதானப்படுத்துகின்றனர்.

முடிவுரை

பிரிட்டனில் உள்ள தங்கள் நிர்வாகத்துக்காக அதிகப்படியான இலாபம் ஈட்டவே வெள்ளையர்கள் இந்தியாவில் தேயிலைத் தோட்டங்களைக் குறி வைத்தனர். அதில் ஏராளமான கூலிகளைக் கொண்டு வந்து குவித்து அவர்களை வதைத்தனர். தோட்டத்தில் பயங்கரமான சீதோஷ்ண நிலையிலும், அட்டை கடிகளுக்கு மத்தியிலும் மற்றும் பல கொடிய நோய்களின் தாக்கத்திலும் கூலிகள் அவதிப்பட நேர்ந்தது. மலைக்கு வேலைக்கு வரும் பாதிப்பேர் அங்கேயே மரணத்தைத் தழுவுகின்றனர். ஒரு வருடத்தில் ஏராளமான பணம் சம்பாதித்து ஊருக்குத் திரும்பிவிடலாம் என்ற அவர்கள் கனவு, தோட்டத்தில் காலடி எடுத்து வைத்ததும் உடைந்துச் சுக்குநூறாகின்றது. இவ்வாறு இந்திய மக்களின் தியாகத்தின் உருவான தேயிலைத் தோட்டத்தின் உண்மை நிலவரம் பலருக்குத் தெரியாமலேயே இருக்குன்றது. ஒவ்வொரு தேயிலை புதருக்குள்ளும் ஓரிரு இந்தியர்களின் உயிர் அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதை இந்நாவலில் வழி கதாசிரியர் தெளிவாக விளக்குகிறார். இந்தியர்களின் உயிர்களைக் காவு வாங்கிய தேயிலைத் தோட்டம் என்பதாலேயே இதற்கு ‘சிகப்புத் தேநீர்’ (Red Tea) என ஆங்கிலத்தில் பெயர் வைத்துள்ளார். பனிக்காடு எப்படி எரியும் எனக் கேட்டிருந்தேன். இப்போது புரிகிறது… பனிக்காடும் எரியும்!

மனுநீதி

2011-11-04T11:44:00.000+08:00

இது மிகவும் அநீதியானது. அண்மையில் தமிழகம் சென்ற போது திருச்சி. கே. செளந்தரராசன் எழுதிய இந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து வந்த தமிழ்ச் சமூகத்திடையே ‘மனுதர்ம சாஸ்திரத்தை’ திணித்து, சாதி என்னும் கொடிய நோயை ஆரியர்கள் பரப்பியுள்ளனர். ‘மனுநீதி’ இந்துக்களின் பண்டையகால நீதிநூல் என இதுவரையில் உலக வரலாற்றில் படித்துள்ளேன். முதன் முறையாக அதனுள்ளே இருக்கும் சில அநீதிகளையும் அசிங்கங்களையும் படிக்கும் வாய்ப்புக் கிட்டியது.

நீதி என்றாலே அது அனைவருக்கும் பொதுவாகவும் சமமாகவும் இருக்க வேண்டும். ஆனால், ‘மனுநீதி’ சொல்வது என்ன? ஒரு குலத்துக்கொரு நீதி என்ற வகையில் மிகவும் அநியாயமாக இருக்கிறது. அதுமட்டுமின்றி சூத்திரன் என்பவன் விபச்சாரியின் மகன் என்றும் கொச்சைப்படுத்துகிறது. இப்படிப்பட்ட நூல் இன்னமும் இந்துக்களின் அடிப்படைச் சட்டமாக இந்தியாவில் அமல்படுத்தப்படுகிறது என்பது வேதனைக்குரிய விடயம்.

இந்த நூலில் இந்துத் தெய்வங்களின் வெட்கம் கெட்ட வரலாறு குறித்தும் எழுதப்பட்டுள்ளது. பரசிவன்-பார்வதி திருமணத்தின் போது பிரம்மன் பார்வதியின் தொடையைப் பார்த்து இச்சைக் கொண்டதும், அதனால் தோன்றிய இந்திரியத்திலிருந்து பிறந்தர்கள்தான் அகஸ்தியன், சல்லியன், மண்டோதரி என்று மனுதர்மம் கூறுகிறது. அதுமட்டுமின்றி குழந்தைப் பெறுவதற்காக ஒருவன் தனது தாய், தமக்கை, மகள் என யாரோடு வேண்டுமானலும் கூடிப் பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்று தமிழர்களின் ஒழுக்கத்தையே குழி தோண்டிப் புதைக்கிறது மனுநீதி! மிருகம் முதல் மகள் வரை அனைவருடனும் கூடிப் புணர்ந்த பிரம்மாவின் யோக்கியதையை மனுநீதி எடுத்துரைக்கிறது.

அதுமட்டுமின்றி, நமது கடவுள்கள் ஓரினச் சேர்க்கையிலும் ஈடுபட்டுள்ளதாக மனுதர்மம் கூறுகிறது. அதாவது, பிரம்மனும் பரமசிவனும் கூடிப்புணர்ந்து ‘ஐயப்பன்’ எனும் பிள்ளையைப் பெற்றதாக அது தெரிவிக்கின்றது! அத்தோடு நில்லாமல், விஷ்ணுவும் நாரதரும் புணர்ந்து 60 பிள்ளைகளைப் பெற்றிருக்கிறார்கள்! இப்போதுதான் ஏன் நாரதர் அடிக்கடி விஷ்ணு புராணம் பாடுகிறார் என்று தெரிகிறது.

பிராமணனை முன்னிலைப் படுத்தும் மனுநீதி, சூத்திரன் என்று கூறப்படுபவர்களை மிருகத்திலும் கேவலமாகச் சித்தரிக்கிறது. அதுமட்டுமின்றி பிராமணன் சொல் படிதான் அரசாங்கம் இயங்க வேண்டும் என்றும் மனுநீதி சொல்கிறது. இதுதான் நீதியா? பெண் என்பவள் எப்போதும் சுயமாகச் செயல்படக் கூடாது. இளமையில் தந்தையின் கண்காணிப்பிலும், பின்னர் கணவனின் கண்கானிப்பிலும், கணவன் இறந்த பிறகு பிள்ளைகளின் கட்டுப்பாட்டிலும் இருக்க வேண்டும் என மனுதர்மம் குறிப்பிடுகிறது.

இதுதான் நமது தர்மமா? இப்படிப்பட்ட அசிங்கமான, அநீதியான ஆரியர்கள் அறிமுகப்படுத்திய நீதி நூல் நமக்குத் தேவையா? இந்த நூலைப் படித்தப் பிறகு இந்து தெய்வங்களைப் பற்றி ஒருவன் எப்படி மேலான கொள்கைகளைக் கொண்டிருக்க முடியும்? அல்லது மனுநீதியை எப்படி முழுமனதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? இத்தகைய நூல் இந்துக்களின் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நூலாக இருப்பது கொடுமையிலும் கொடுமை! கடவுள், கடவுள் என்று மனிதனையும் மனிதத் தன்மையையும் மறந்தவர்கள் மனுநீதி கூறும் கதைகளுக்கு விளக்கம் கொடுத்தாலோ, அல்லது நியாயப்படுத்தினாலோ தேவலாம்! வாய்ப்பிருந்தால் நீங்களும் ஒரு முறைப் படித்துப் பாருங்கள் தோழர்களே.

தமிழ்நாட்டுப் பயணம் (பாகம் 24)

2011-11-03T16:42:00.000+08:00

மறுநாள் காலையிலேயே எழும்பியாயிற்று. இன்று நண்பர் ஒருவருடன் மாமல்லபுரம் செல்வதாக இருந்தது. காலை சிற்றுண்டியை முடித்துக்கொண்டு சிறிது நேரம் இணையத்தில் உலாவினேன். கண்ணன் அண்ணா என்னை வடபழனி சாலை போக்குவரத்து சமிக்ஞை (சிக்னல்) அருகே மோட்டார் வண்டியில் அழைத்துச் செல்வதாகக் கூறினார். நண்பர் மாறன் அவ்விடம் காத்துக்கொண்டிருந்தார். அண்ணா குளித்து தயாராகி வருவதற்கு எனக்கு ஏகப்பட்ட குறுந்தகவல்கள் வந்துவிட்டன. நண்பரை சிறிது நேரம் காக்கச் சொல்லிவிட்டு, கண்ணன் அண்ணாவுடன் வடபழனி நோக்கிப் பயணமானேன்.

வடபழனியில் இருந்த ஒரு பேருந்து நிறுத்தத்தில் நண்பர் மாறனுடன் பேருந்துக்காகக் காத்திருந்தோம். இந்த முறை குளிர்சாதனம் பொருத்தப்பட்ட பேருந்தில் ஏறும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. சுமார் 3.30 மணியளவில் மாமல்லபுரத்தை அடைந்தோம். அங்கே இருந்த ஒரு கடையில் மதிய உணவை முடித்துக் கொண்டு சுற்றுலா ஆட்டோ எடுத்தோம். ஆட்டோவின் மூலம் பிரசித்திப்பெற்ற சுற்றுலாத் தலங்களைப் பார்வையிட்டோம். வெயில் அதிகமாக இருந்ததால் எம்மால் அதிகமாக அலைந்துத் திரிய முடியவில்லை. ஆங்காங்கே பெரும்பான்மையாக சிலைகளே சுற்றுப் பயணிகளின் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டிருந்தன.

இந்தோனேசியாவில் உள்ள ஜோக்ஜகர்த்தா நகரில் இந்துப் பாரம்பரியம் இருந்த வேளையில் கட்டப்பட்ட சிற்பங்கள் போலவே இவ்விடமும் காணப்பட்டன. ஆனால், எனக்கென்னவோ, இந்தோனேசியாவில் இன்னும் பழமையான, அதிகமான சிற்பங்கள் இருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. மாமல்லபுரத்தில் அதிகப்படியான சிவலிங்கங்கள் இருப்பதைக் கண்டேன். தஞ்சைப் பெரிய கோவிலில் இருந்த நந்தியைப் போன்று இங்கேயும் ஒன்று இருந்தது. நாங்கள் பார்க்க வேண்டிய தலங்கள் அனைத்தும் மிக அருகருவே இருந்ததால் மிக விரைவாகவே அனைத்தையும் பார்த்து முடித்துவிட்டேன். வெய்யிலின் காரணமாகவோ இல்லை அதிகக் களைப்பாலோ எம்மால் சிற்பங்களை முழுமையாக இரசிக்க முடிக்கவில்லை.

மாமல்லபுரச் சுற்றுபயணத்தை முடித்துக்கொண்டு பேருந்தின் மூலம் ‘மாயாஜாலம்’ எனும் திரையரங்கிற்குச் சென்றோம். அரங்கம் மலேசியாவைப் போலவே நவீனமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. இரவு உணவை அங்கேயே முடித்துக் கொண்டு ‘ஹரி போட்டர்’ திரைப்படத்தைப் பார்த்தோம். படம் முடிந்து வெளியே வந்த பிறகுதான் அவ்விடம் அடை மழை பொழிந்துக் கொண்டிருப்பதை இருவருமே உணர்ந்தோம். இரவு நேரம் ஆனதால், சாலையில் மிகக் குறைவான வாகனங்களே சென்றுக் கொண்டிருந்தன. நாங்கள் ஏற வேண்டிய பேருந்துக்காக அதிகம் நேரம் காத்திருக்க வேண்டியதாயிற்று. சுமார் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேல் காத்திருந்த பிறகுதான் பேருந்து அவ்விடம் வந்தது.

மீண்டும் வடபழனி போக்குவரத்து சமிஞ்சை விளக்கின் அருகில் நாங்கள் இறங்கிக் கொண்டோம். அங்கே கண்ணன் அண்ணா மோட்டார் வண்டியில் எனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். பாவம்! மழையில் முழுமையாக நனைந்துவிட்டிருந்தார். மாறனிடம் விடைப்பெற்றுக் கொண்டு கண்ணன் அண்ணாவின் மோட்டார் வண்டியில் ஏறி வீடு நோக்கி பயணமானோம். இப்போது மழையின் காரணமாக என் நிலை பரிதாபத்துகுரியதாயிற்று. குளிர்காற்று எலும்பின் உள்ளே ஊடுருவ, அடை மழை உடல் முழுவதும் நனைக்க, குளிரில் நடுக்கிக் கொண்டே வீட்டை அடைந்தேன்.

பாக்கியா அக்கா எங்களுக்காக நித்திரைக் கொள்ளாமல் காத்திருந்தார். முழுகி உடைமாற்றி, அண்ணாவுடனும் அக்காவுடனும் சிறிது நேரம் கதைத்திருந்தேன். பின்னர் அவர்களது திருமண ஒளிவட்டை எமக்குத் திரையிட்டுக் காட்டினர். அதிக களைப்பின் காரணமாக என் கண்கள் அதில் இலயிக்காமல் தானாகவே சொருக ஆரம்பித்தன. அதைக் கவனித்த பாக்கியா அக்கா எம்மை படுக்கைக்கு அனுப்பினார். படுக்கையில் படுத்தவுடனே அடுத்த வினாடி எவ்வித உணர்ச்சியும் இல்லாமல் பிணம் போல் உறங்கிவிட்டேன்.

விடிந்ததும் விடியாததுமாக காலையிலேயே எழும்பிவிட்டேன். அழுக்குத் துணிகளைத் துவைத்துப் போட்டுவிட்டு சில முக்கியமான மின்னஞ்சல்களுக்குப் பதில் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது பாக்கியா அக்கா அறையில் உள்நுழைந்து என்னோடு கதைக்க ஆரம்பித்தார். என் விரலில் அணிந்திருந்த சிறிய தங்கம் மற்றும் வெள்ளைத் தங்கள் கலந்த கணையாழியை எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரிடம் நிறைய கணையாழிகள் இருந்த போதும், வெள்ளைத் தங்கம் கலந்த கணையாழி இல்லை என கூறினார். அதே போல் இன்னொரு கணையாழி எம்மிடம் இருந்தபடியால், அதனை அவரது விரலில் அணிவித்தேன். மீண்டும் கலட்டிக் கொடுக்க அவர் முயற்சிக்கையில், “இப்போது கலட்ட வேண்டாம். அடுத்த முறை வரும் போது நானே எடுத்துக் கொள்கிறேன். அதுவரையில் உங்கள் விரலிலேயே இருக்கட்டும்,” என அன்புக் கட்டளை விடுத்தேன். அவரும் மிகுந்த சங்கடத்துடன் அதனை ஏற்றுக் கொண்டார்.

பாக்கியா அக்காவும், கவிதாவும் எமது துணிகளையும் பொருள்களையும் பையில் அடக்க உதவிப் புரிந்தார்கள். வரும் அக்டோபர் அன்று நடக்கவிருக்கும் கவிதாவின் திருமணத்திற்கு நிச்சயம் வருவதாக அவர்களுக்கு உறுதியளித்தேன். அதற்குள் பெங்களூரில் விட்டு வந்திருந்த எமது பெரிய துணிப்பையும் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தது. கண்ணன் அண்ணாவும் பாலன் அண்ணாவும் அதனை பேருந்து நிலையத்திலிருந்து எடுத்து வந்திருந்தனர். இன்று வீட்டில் சற்று ஓய்வு இருந்ததால் மதிய உணவிற்குப் பின்னர் கவிதாவின் நீண்ட நெடிய கூந்தலை நான் கொண்டு வந்திருந்த முடி சுருட்டும் கருவியின் மூலம் சுருட்டி விட்டு அழகுப் பார்த்தேன். புது விதமான சிகை அலங்காரத்தில் அவள் உற்சாகம் கொண்டது எனக்கு மகிழ்வை அளித்தது.

பின்னர், பாலன் அண்ணா, கண்ணன் அண்ணா மற்றும் பாக்கியா அக்கா ஆகிய மூவரும் என்னை வழியனுப்புவதற்காகச் சென்னை விமான நிலையம் வரையில் வந்தனர். பாக்கியா அக்காவின் முகத்தின் சோகம் படர்ந்திருந்தது. “கவிதா கல்யாணத்திற்குக் கண்டிப்பா வாங்க,” என்று எனது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு கூறினார். “நிச்சயம் வருகிறேன்,” என மீண்டும் உறுதி கொடுத்தேன். என்னுடன் சென்னை வந்த புனிதா அக்காவும் அவ்விடம் வர, நாங்கள் அவர்களிடமிருந்து விடைப்பெற்று கனக்கும் இதயத்துடன் விமான நிலையத்தின் உள்ளே சென்றோம்.

புனிதா அக்காவுடன் வந்திருந்த மாது, பார்வையாளர்கள் நுழைவுச் சீட்டொன்று வாங்கி எங்களுடன் விமான நிலையத்தின் உள்ளே வந்தார். உள்ளே வழியனுப்ப வருவதற்குக் கூட நுழைவுச் சீட்டு வாங்க வேண்டுமா என சற்று வியப்பாக இருந்தது. எங்கள் பைகளை நிறுத்து, விமானத்தின் உள்ளே வைக்க அனுப்பிவிட்ட பிறகு புனிதா அக்கா அந்த மாதுவோடு கதைத்துக் கொண்டிருந்தார். நான் அங்கே இருந்த ‘கிருஷ்ணா’ இனிப்பகத்தில் சில இனிப்பு பலகாரங்கள் வாங்கிக் கொண்டேன்.

நேரம் ஆகிக்கொண்டிருந்ததால் புனிதா அக்காவிற்கு நினைவுறுத்திவிட்டு விமானம் ஏறுவதற்கு உள்ளே சென்றோம். அப்போதுதான் நாங்கள் குடிநுழைவுத் துறையின் பாரங்களை இன்னும் பூர்த்தி செய்யாதது நினைவு வந்தது. அவசர அவசரமாக அதனைப் பூர்த்தி செய்தி கொடுக்கும் போதுதான், அந்த அதிகாரியின் கணினியில் ஏதோ கோளாறு ஏற்பட்டது. ஏற்கனவே இங்கே நேரமாகிவிட்டது. ஏற்கனவே ஒரு முறை தாமதத்தால் விமானத்தைத் தவறவிட்ட அனுபவம் இருந்ததால் என்னுள் பதட்டம் குடிக்கொள்ள ஆரம்பித்தது.

“தாமதமாகிவிட்டது. கொஞ்சம் சீக்கிரம் வேலையை முடித்து எங்களை அனுப்புங்கள்,” என அந்த அதிகாரியிடம் கேட்டுக் கொண்டேன். சுமார் 45 வயது இருக்கும் அவருக்கு. மிகவும் அமைதியாக, “ஏன் தாமதமாகிடுச்சி? என்ன செய்துக் கொண்டிருந்தீர்கள்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்,” என கேள்வி மேல் கேள்வி அடுக்கிக் கொண்டிருந்தார். எமக்குச் சின்னதாய் எரிச்சல் உண்டானது. “அதான் தாமதமாகிவிட்டதே? இப்படி கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருந்தால் நாங்கள் எப்படி சீக்கிரமாகப் போவது. தயவு செய்து சீக்கிரம் எங்களைப் போக அனுமதியுங்கள்,” என்றேன்.

புனிதா அக்காவை பரிசோதித்த வேறொரு அதிகாரி அவரை எப்பவோ விட்டுவிட்டார். இந்த அதிகாரியின் கணினியில் ஏற்பட்ட பிரச்சனையாலும், இவர் சாவகாசமாக என்னோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்ததாலும் நான் மட்டும் இங்கேயே மாட்டிக் கொண்டேன். “இப்போது தாமதமாகிவிட்டால் இன்னும் ஓரிரு தினங்கள் இங்கேயே தங்கிவிட்டுச் செல்லுங்கள்,” என நக்கலான வசனம் வேறு. “விமான நுழைவுச் சீட்டு நீங்கள் வாங்கித் தருவதாக இருப்பின் நான் இன்னும் சில நாட்கள் இருந்துவிட்டுச் செல்கிறேன்,” என சற்று கடுமையான குரலில், முகத்தில் கட்டாயமாக வரவழைக்கப்பட்ட புன்னகையோடு பதில் சொன்னேன். அவர் முகத்தில் ஈயாடவில்லை.

“அதோ, அந்த வரிசைக்குப் போங்கள். அங்குக் கணினி பிரச்சனை இல்லை,” என்று வேறொரு வரிசையைக் காட்டினார். ஒலிப்பெருக்கியில் கோலாலம்பூருக்குச் செல்லும் பயணிகள் விமானத்தில் ஏறுமாறு அறிவிப்புச் செய்துக் கொண்டிருந்தனர். அவசர அவசரமாக குடிநுழைவுத் துறை பரிசோதனையையும் சுங்கத் துறை பரிசோதனையையும் முடித்துக் கொண்டு, எனது கையில் இருந்த தள்ளு பையை இழுத்துக் கொண்டு ஓடினேன். நான் அணிந்திருந்த தூக்குக் காலணி சத்தம் எழுப்பியதால், உள்ளே இருந்த மற்ற பயணிகளின் கவனத்திற்கு உள்ளானேன். எப்படியாவது விமானத்தில் குறித்த நேரத்தில் ஏறினால் போதும் என அவர்களைச் சட்டை செய்யாது ஒருவாறு விமானத்தை வந்தடைந்தேன்.

விமானத்தில் வந்து அமர்ந்த பிறகுதான் நிம்மதி பெருமூச்சே வந்தது. விமானம் ஆகாயதில் பறக்க ஆரம்பித்தது. நான் கடந்த ஒரு மாத காலத்தில் எமது இந்தியப் பயணத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளை அசைப் போட ஆரம்பித்தேன். காலம் எவ்வளவு சீக்கிரமாக ஓடிவிட்டது. நடந்தது அனைத்தும் ஒரு கனவு போல் இருந்தது. இதோ, மீண்டும் மலேசியா! இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கைக்கு எம்மை விமானத்திலேயே தயார் படுத்துக்கொண்டேன். தாய் மண்ணே வணக்கம்!

முற்றும்

தமிழ்நாட்டுப் பயணம் (பாகம் 23)

2011-11-03T15:01:00.002+08:00

குத்துவிளக்கு ஏற்றச் சொன்னார்கள். சக்சேனாவிடம் நான் எதுவும் பேச மாட்டேன், என்னை யாருக்கும் அடையாளப்படுத்தாதீர்கள் என மீண்டும் ஒரு முறை வலியுறுத்தினேன். பல பிரச்சனைகள் பற்றி அவ்விடம் கலந்துரையாடப்பட்டது. நேரமாகிக் கொண்டே சென்றது. காலையிலிருந்து கடுமையான வயிற்று வலி. நிகழ்வு முடிந்த பிறகு பேருந்து எடுக்கும் இடம் சென்றோம்.

மாலை நேரமாதலால் பேருந்தில் கூட்டம் சற்று அதிகமாக இருந்தது. உட்கார இடம் கிடைக்கவில்லை. நானும் பாக்கியா அக்காவும் நின்றுக் கொண்டிருந்தோம். அடுத்த நிறுத்தத்தில் சுமார் 50 வயது மதிக்கத்தக்க முதிய பெண் ஒருத்தர் பேருந்தில் ஏறினார். நின்றுக்கொண்டிருந்த எங்களை இடித்துத் தள்ளிவிட்டு எங்கள் பின்னால் சென்று நின்றுக்கொண்டார். அவர் இடித்ததால் நிலைத் தடுமாறிய பாக்கியா அக்காவின் தோளை நல்லவேளையாக நான் பிடித்துக் கொண்டேன். நானும் பாக்கியா அக்காவும் நின்றுக்கொண்டே நிகழ்வைப் பற்றி கதைத்துக் கொண்டிருந்தோம்.

“ஏம்மா, தலையை திருப்பாதே! முடி முகத்தில படுது,” என அதே மூதாட்டி குரல் கொடுத்தாள். பாக்கியா அக்காவின் நீண்டு விரிந்த கூந்தலைத் தான் அந்த மூதாட்டிச் சொன்னார். அக்கா, தனது கூந்தலை முன் பக்கம் இழுத்துவிட்டார். நான் பேசாமல் இருந்தேன். சற்று நேரத்தில் இன்னொரு நிறுத்தத்தில், மற்றுமொரு பெண்மணி ஏறினார். இவருக்குச் சுமார் 40 வயது இருக்கும். அவரும் பேருந்தில் பின்னால் வர, நானும் பாக்கியா அக்காவும் ஒதுங்கி வழி விட்டோம்.

இதற்கு முன் ஏறிய மூதாட்டி அப்படியே சிலை போல் நிற்க, இந்தப் பெண் அவரை உரசிக் கொண்டு செல்ல வேண்டியதாயிற்று. “ஏம்மா, இடிக்காம போகத் தெரியாதா? இப்படி இடிச்சிக்கிட்டு போறிங்க. கண்ண தொறந்து பார்க்க மாட்டீங்களா?” என கேட்டதும் நான் சற்று அதிர்ந்துத்தான் போனேன். பொது பேருந்தில் இவ்வாறு தெரிந்தோ தெரியாமலோ இடிப்பதும் உரசுவதும் சகஜம்தானே? எதற்காக இவர் இப்படிப் பேசுகிறார்.

“நாங்க வர்றோம்னு தெரியுது தானே? எதுக்கு வழியை அடைச்சிக்கிட்டு நிக்கறீங்க? தள்ளி நிக்க வேண்டியது தானே?” அந்தப் பெண்மணி பதிலுக்குக் கூறினார். “நான் எதுக்குத் தள்ளி நிக்கணும்? நீ தள்ளிப் போக வேண்டியது தானே,” என மூதாட்டி ஒருமையில் பேச ஆரம்பித்து விட்டார். “இடிக்கறதையும் இடிச்சிப்புட்டு பேச்சு வேற,” என மூதாட்டி தொடர்ந்து பேசினார். ஆஹா, இன்று பேருந்தில் குடுமிப்புடி சண்டை ஒன்று நடக்கும் போலிருக்கே எனத் தோன்றியது.

“இடி படாம போகணும்னா கார்ல போக வேண்டியதுதானே? எதுக்கு ‘பஸ்’ல வரணும்,” என அந்தப் பெண் கேட்க. “நான் எதுல வேணும்னாலும் போவேன். எவ என்னை என்ன கேட்கறது?” என மூதாட்டி கத்த, எந்நேரத்திலும் போர் மூளும் அபாயம் தென்பட்டது. நல்ல வேளையாக மூதாட்டி இறங்க வேண்டிய இடம் வந்தது. “நான் கார்ல போவேன், பஸ்லெ போவேன், நடந்துப் போவேன். இவ யார் என்னைக் கேட்கறதுக்கு? இவ கார்ல போக வேண்டியதுதானே? என்னைச் சொல்றா,” என எங்கள் பக்கம் திரும்பி முனகியவாறே மூதாட்டி இறங்கிச் சென்றார்.

நானும் அக்காவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டோம். நாங்கள் இறங்க வேண்டிய இடமும் வந்தது. வீட்டை அடைந்து குளித்து, உடை மாற்றி உறங்கச் சென்றோம். அன்று இரவு முழுக்க எனக்குச் சரியான வயிற்றுப் போக்கு. குறைந்தது 10 முறைக்கு மேல் கழிவறைக்குச் சென்றுவிட்டேன். காலையிலும் அதே நிலை. அன்று ஒரு நண்பரைச் சந்திக்க திட்டமிட்டிருந்தேன். உடல்நிலை காரணமாக சந்திப்பை தவிர்க்க வேண்டியதாயிற்று. உடல் சக்தி அனைத்தையும் இழந்து, சோர்ந்து படுக்கையில் சாய்ந்திருந்தேன். எழ முடியவில்லை. பாக்கியா அக்காவும், சித்தியும் பல தடவை எழுப்பிப் பார்த்தார்கள், முடியவில்லை.

லேசாக காய்ச்சல் வேறு. பாக்கியா அக்கா என் நிலையைப் பார்த்து ரொம்பவே கவலையானார். மறுநாள் உடல் நிலை சற்று சீரானது. மாலை நானும் பாக்கியா அக்காவும் கண்ணன் அண்ணாவுடன் மோட்டார் வண்டியில் சந்திரா பேரங்காடிக்குச் சென்றோம். ஒரு வண்டியில் மூன்று பேர் பயணம் செய்வது சற்று விசித்திரமாக இருந்தது. சந்திரா பேரங்காடி நடிகர் விஜய்க்குச் சொந்தமானது என கண்ணன் அண்ணா கூறினார். அங்கே இருந்த திரையரங்கில், ‘தெய்வத்திருமகள்’ திரைப்படத்திற்கான நுழைவுச் சீட்டுக்களை வாங்கிக் கொண்டோம். இன்று இரவு வீட்டில் அனைவரும் படம் பார்க்கச் செல்லலாம் என முன்பே திட்டம் தீட்டியிருந்தோம். பாலன் அண்ணாவிற்கும் சேர்த்து நுழைவுச் சீட்டு வாங்கினோம்.

திரும்ப வீட்டிற்கு வந்து குளித்து, சாப்பிட்டுவிட்டு திரையரங்கிற்குச் செல்ல தயாரானோம். இரவு 9.10-க்கு படம். கண்ணன் அண்ணா மோட்டார் ஓட்ட, அவருக்குப் பின்னால் பாக்கியா அக்கா அமர்ந்துக் கொண்டார். நீங்களும் ஏறுங்கள் என என்னைத் துரிதப்படுத்த, “நீங்கள்?” என குழப்பத்தோடு கவிதாவை ஏறிட்டேன். “அவள் வருவாள். நீங்க முதல்ல ஏறுங்கோ,” என பாக்கியா அக்கா அவசரப்படுத்தினார். சரியென்று பாக்கியா அக்காவின் பின்னால் நானும் ஏறி அமர்ந்தேன். கொஞ்சம் தள்ளி உட்காருங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு பட்டென்று கவிதாவும் அதே வண்டியில் ஏறி அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

ஒரு வண்டியில் நான்கு பேர். கண்ணன் அண்ணா வண்டி ஓட்ட, நாங்கள் மூவரும் பின்னால் அமர்ந்திருந்தோம். அது எனக்கு முற்றிலும் புதுமையான அனுபவமாக இருந்தது. சாலையில் வண்டிச் செல்லும் போது நான் மிகுந்த பரவசமடைந்தேன். ஒரு சிலரைத் தவிர மற்றவர்கள் யாருமே எங்களை வினோதமாகப் பார்க்கவில்லை. இங்கு இப்படி மூன்று நான்கு பேர் ஒன்றாக மோட்டார் வண்டியில் செல்வது சகஜம் போலும் என அனுமானித்துக் கொண்டேன். படம் முடிந்து மீண்டும் அதே போல் நால்வரும் மோட்டார் வண்டியில் வீடு திரும்பினோம். பாலன் அண்ணா எங்கள் நால்வரையும் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே தனது வண்டியில் நண்பருடன் சென்றுவிட்டார்,

வீடு வந்து சேர அதிகாலை 1.30 ஆகிவிட்டது. வந்ததும் நித்திரையாகிப்போனேன். மறுநாள் காலையிலேயே எழுந்து பாக்கியா அக்காவுடனும் கவிதாவுடனும் கதைத்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் இந்தியா செல்கிறேன் என்று தெரிந்தவுடனேயே எனக்குத் தெரிந்தவர்களும் அலுவலக நண்பர்களும் ஏராளமான பொருட்கள் வாங்கி வரும்படி வேண்டியிருந்தனர். வந்து இத்துணை நாட்களிலும் நான் ஒன்றும் வாங்காமலே ஊர் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். ஊர் திரும்ப இன்னும் இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன. அன்று மாலை தி நகருக்குச் செல்வது என முடிவு செய்தோம்.

நான், பாக்கியா அக்கா, கவிதா, கண்ணன் அண்ணா, சித்தி, குழந்தைகள் என குடும்பமே வெளியே செல்ல தயாரானோம். தி நகரில் தேவையான பொருட்கள் வாங்கியப் பிறகு அனைவரும் மெரினா கடற்கரைக்குச் சென்றோம். நாங்கள் மெரினாவை அடைந்த பொழுது நன்றாக இருட்டிவிட்டது. பலத்த காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது. மழை வருவதற்காக அறிகுறிகள் தெரிந்தன. இருந்த போதும், அனைவரும் குதூகலமாக மெரினாவில் ஓடித் திரிந்துக் கொண்டிருந்தோம்.

மெரினா கடற்கரை பரந்து விரிந்துக் கிடந்தது. ஆங்காங்கே சிலர் மணலில் அமர்ந்துக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தனர். பெட்டிக் கடைகளில் பானங்கள், நொறுக்குத் தீனிகள் என அங்கங்கே விற்பனையாகிக் கொண்டிருந்தன. திடீரென மழைத்துளிகள் மண்ணில் விழ அவ்விடம் அமைந்திருந்த மீன் கடை ஒன்றுக்குள் நாங்கள் அனைவரும் நுழைந்தோம். இருந்த போதும் பலத்த காற்றினால் சாரல்கள் கடையில் உள்ளேயும் வர நாங்கல் நனையவே செய்தோம்.

அங்கே கடையில் சுடச்சுட பொரித்து எடுக்கப்பட்ட மீனையும் இறால்களையும் வாங்கி உண்டோம். அது அதிக சூடாக இருந்ததால் கண்ணன் அண்ணாவும், சித்தியும் எனக்கு ஆற வைத்து ஊட்டி விட்டனர். மழையால் உடல் நனைய, அவர்களின் எல்லையற்ற அன்பில் என்னுள்ளம் நனைந்துக் கொண்டிருந்தது. சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் மழை நின்றது. மீண்டும் கடலின் அலையோடு விளையாட ஆரம்பித்தோம்.

அவ்விடம் பொய்க் குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட சுற்றும் இராட்டினம் ஒன்று இருந்தது. சித்தியின் குழந்தைகள் அதில் ஏறி விளையாட ஆசைப்பட்டனர். உடனே, என்னையும் கவிதாவையும் அவர்களுடன் சேர்த்து ஏற்றிவிட்டு விட்டனர். சிறுப்பிள்ளைத் தனமாக இருந்த போதும் அதனை நான் பெரிதும் விரும்பினேன். இராட்டினம் சுற்றி நின்ற பிறகும் எனது தலை சுற்றிக் கொண்டே இருந்தது. கடற்கரையில் நன்றாக உலவி விட்டு இரவு வீடு வந்துச் சேர்ந்தோம். அன்று இரவு முழுக்க அழகிய இந்தக் குடும்பத்தின் பாசத்தினைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டே நித்திரையில் ஆழ்ந்தேன்.

தமிழ்நாட்டுப் பயணம் (பாகம் 22)

2011-10-31T17:26:00.000+08:00

பாடல்களின் கரு ஈழத்தமிழர்களுக்கு உற்சாகமூட்டும் வகையில் அமைந்திருந்தது. காட்சிகளிலும் எவ்வளவு இயலுமோ அவ்வளவு ஈழம் தொடர்பான செய்திகளைப் புகுத்தியிருந்தார்கள். நல்ல உணர்வுள்ள மனிதர் போலும் என மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்.

“எதற்காக உங்கள் நாட்டில் அரசியலிலும், சினிமாவிலும் எங்களைப் பயன்படுத்தி ஆதாயம் தேடுகிறீர்?” என கவிதா சட்டெனக் கேட்டுவிட்டாள். அவள் கேள்வியால் நான் சற்று அதிர்ந்துத்தான் போனேன். ஈழப்பிரச்சனையை சிலர் அரசியல் ஆக்குவதும் மற்றும் சிலர் சினிமாவில் சம்மாதிக்க அதனையே ஆயுதமாக்குவதும் நாம் அனைவரும் அறிந்ததே. இருந்த போதும், உண்மையான போராட்டவாதிகளும், இந்தப் பிரச்சனைகளை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என பாடுபடும் திரைப்படக்காரர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

“எங்களுக்காக இந்த நாட்டுல யாருமே உண்மையாக போராடவில்லை,” என அந்தப் பெண் பொதுவான ஒரு குற்றச்சாட்டை முன் வைத்தாள். “அப்படி இல்லை, …….” என இயக்குனர் உண்மை நிலவரத்தை அவளுக்குப் புரிய வைக்க முயன்றுக் கொண்டிருந்தார். இவள் கேட்கட்டும், அவர்கள் சொல்லட்டும் என நான் மெளனமாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அம்மா, அக்கா, அத்தான், சித்தி, குழந்தை, காதல் என தன்னைச் சுற்றி ஒரு பாச வட்டத்தினை அமைத்துக்கொண்டு வாழும் அந்தச் சின்னப் பெண்ணுக்கு இவர்களது போராட்டங்கள் தெரிய வாய்ப்பில்லைதான்.

‘இந்தியா கைவிட்டுவிட்டது. தமிழ்நாட்டு தமிழர்கள் ஒன்றும் உதவி செய்யவில்லை’ என்ற பொதுவான எண்ணம் மட்டும் அவள் மனதில் ஆழமாக பதிந்திருந்ததை உணர முடிந்தது. “இல்லையம்மா, தமிழ்நாட்டிலும் ஈழத்துக்கு ஆதரவான பல போராட்டங்கள் நடந்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது,” என இடையில் நானும் விளக்கப்படுத்த முனைந்தேன். “அப்படி என்றால், ஏன் எங்களுக்கு அதனைப் பற்றி எதுவுமே தெரியவில்லை?” என அவள் மீண்டும் கேட்டாள்.

“நீங்கள் தான் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும். மலேசியாவில் உள்ள இந்தப் பெண்ணுக்கு இங்கே நடக்கும் போராட்டங்கள் தெரியும் போது, இங்கேயே இருக்கும் உங்களுக்குத் தெரியாதது யார் தவறு?” என கீரா கேட்க , அந்தப் பெண் திருதிருவென விழித்தாள். கேள்விகளும், விளக்கங்களும், விவாதங்களும் தொடர்ந்துக் கொண்டே சென்றன.

திடீரென ‘பச்சை என்கிற காத்து’ திரைப்படத்தின் கதாயாநாயகன் வாசகர் அறைக்குள் நுழைந்தார். இவர்தான் படத்தின் நாயகன் என நான் சற்றும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. மிகவும் சாதாரணமாக இருந்தார். உயராமாக இருந்தார். முகத்தில் முக்கால் பாகத்தை தாடி மறைத்திருந்ததால் இவர்தான் உண்மையாகவே கதாநாயகனா என்ற சந்தேகம் எனக்குள் இருக்கவே செய்தது. படத்தில் சில காட்சிகளைக் கண்டுவிட்டதால், கிராமத்துக் கதைக்கு ஏற்ற முகமாக இருக்கலாம் என நானே கணக்கிட்டுக் கொண்டேன். உள்ளே நுழைந்த வாசகரை, இயக்குனர் கீரா எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். ஏதோ அவசர வேளையாக வந்த வாசகர், எங்களை வரவேற்றுவிட்டு நொடிப்பொழுதில் அறையை விட்டு வெளியேறினார்.

திருமணம் தொடர்பான கேள்விகள் தொடங்கின. “ஈழத் தமிழர்கள் ஏன் தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களைத் திருமணம் செய்யத் தயங்குகிறார்கள்? அங்கேயும் சாதியப் பிரச்சனையா?” என்ற வகையில் விவாதம் தொடர்ந்தது. பல வாதங்கள் முன் வைக்கப்பட்டன. எனக்குக் கவிதாவைப் பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது. நல்ல துடிப்புள்ள பெண். அறியாமையில் மூழ்கிக் கிடக்கிறாளே. அவள் வாழும் சூழலில் வெளி விடயங்களை அறிந்துக் கொள்வது சற்று கடினம்தான். அதனால் தான் என்னவோ பல விடயங்களைக் கேட்கும் போது ஆச்சர்யத்தால் அவளது புருவங்கள் உயர்ந்தன. அவர்களது விவாதங்களில் தலையிடாமல் நான் அமைதியாக அனைத்தையும் உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது. நான் தனியே வந்திருந்தால் பரவாயில்லை. உடன் இந்தப் பெண்ணை வேறு அழைத்து வந்திருக்கிறோமே என்ற எண்ணம் வர, கீராவிடம் விடைப்பெற்றோம். முகிலன் பேருந்து நிலையம் வரை எங்களை வழியனுப்ப வந்தார். அங்கே சாலை ஓரமாக ஒரு தள்ளு வண்டியில் பானிப்பூரியும், பொரித்த காளான்களும் விற்பனையாகிக் கொண்டிருந்தன. தான் பானிப்பூரியைச் சாப்பிட்டதே இல்லை என கவிதா இதற்கு முன் எம்மிடன் சொல்லியிருந்தாள். அது நினைவிற்கு வர நான், முகிலன், கவிதா ஆகிய மூவரும் பானிப்பூரியும், பொரித்த காளான்களும் வாங்கி அங்கேயே உண்ண ஆரம்பித்தோம்.

நாங்கள் ஏதோ கதைத்துக்கொண்டிருக்க, “நீங்கள் யாரையாவது காதலிக்கிறீர்களா?” என முகிலன் சட்டெனக் கேட்டார். சில வினாடி மெளனத்திற்குப் பிறகு, “இல்லை,” என்றேன். “அப்படியானால் நீங்கள் ஏன் ஒரு தமிழ்நாட்டுக்காரரைத் திருமணம் செய்து அவருக்கு வாழ்க்கைக் கொடுக்கக் கூடாது?” என தயக்கமின்றி கேட்டார். எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. இந்தக் கேள்வியை நான் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. ‘நான் வாழ்க்கைக் கொடுக்க வேண்டுமா? விசித்திரமாக இருக்கிறதே’ என நினைத்ததோடு நில்லாமல், “ நான் வாழ்க்கைக் கொடுக்கணுமா?” என வாய் திறந்தே கேட்டு விட்டேன்.

“ஏன் கொடுக்க மாட்டீர்களா? பெண்கள் சம உரிமையைப் பற்றி பேசுகிறீர்கள்? எப்போதுமே ஆண்கள் தான் திருமணம் செய்து, வேலைக்குச் சென்று பெண்களைக் காப்பாற்றுகிறார்கள். சம உரிமை கேட்கும் பெண்களும் ஆண்களைத் திருமணம் செய்து, வேலைக்குச் சென்று, அவர்களை காப்பாற்றலாமே?” என்றார். இது எனக்கு முற்றிலும் விசித்திரமாக இருந்தது. இப்படியும் கிளம்பிட்டாங்களா? என மனதிற்குள் சிரித்துக் கொண்டேன். எமது இதழ்களும் விரிந்தன.

“சிரிக்காதீங்க. நான் உண்மையாக கேட்கிறேன். உங்களைப் பார்த்த உடனே தோழர் ஒருவர் நினைவுக்கு வந்தார். முதல்ல முத்துக்குமார் இறப்பு பற்றி பேசினோம் அல்லவா. அவர் இறப்பின் இறுதிச் சடங்கிற்காக தனது வேலையையே உதறி தள்ளிட்டு வந்துட்டார். அப்படி ஒரு உணர்வாளர். உங்களுக்கு மிகவும் பொருத்தமானவர். யோசித்துப் பார்த்து பதில் சொல்லுங்கள். நீங்கள் தமிழ்நாட்டு மருமகளாக வரவேண்டும்,” என தனது ஆசையைத் தெரியப்படுத்தினார்.

எனக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. “தற்போதைய சூழலில் திருமணம் செய்யும் எண்ணம் இல்லை,” எனச் சொல்லி தப்பிக்கலாம் என்று பார்த்தேன். “பரவாயில்லை. எப்போது உங்களக்குத் திருமணம் செய்யும் எண்ணம் வருதோ அப்போது கண்டிப்பாக நீங்கள் எங்கள் நாட்டு மருமகளாகத்தான் வரவேண்டும்,” என உரிமையுடன் கேட்டுக்கொண்டார். “பார்க்கலாம்” என சொல்லி மழுப்பினேன்.

நாங்கள் ஏற வேண்டிய பேருந்து வந்தது. முகிலனிடம் விடைப்பெற்றுக் கொண்டோம். “நான் சொன்னதை யோசித்துப் பாருங்கள்,” என மீண்டும் ஒருமுறை வலியுறுத்தினார். பேருந்தில் காலி இருக்கைகள் இல்லாத காரணத்தினால் நாங்கள் நின்றுக்கொண்டே பயணம் செய்ய வேண்டியதாயிற்று. வடபழனி வந்ததும் இருவரும் இறங்கிக் கொண்டோம். அங்கேயிருந்து ஆட்டோ எடுத்துச் செல்வதாக உத்தேசித்திருந்தோம். பேருந்து நிறுத்தத்தில் அருகில் இருந்த பழக்கடையில் சில மாம்பழங்கள் வாங்கிக் கொண்டேன். பின்னர் ஆட்டோ எடுத்து இருவரும் வளசரவாக்கம் சென்றோம்.

அங்கே சாலை ஓரத்தில் இறங்கிவிட்டு, குண்டும் குழியுமாக இருந்த செம்மண் சாலையில் வீட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம். வானம் நன்றாக இருட்டிவிட்டிருந்தது. போகும் வழியில் இருந்த கடை ஒன்றில் சித்தியின் குழந்தைகளுக்குச் சில நொறுக்குத் தீனிகள் வாங்கிக் கொண்டேன். போகும் வழியெல்லாம் கவிதா கதைத்துக் கொண்டே வந்தாள். வீட்டை அடைந்ததும் பாக்கியா அக்காவுடன் சிறிது நேரம் கதைத்த பிறகு, குளித்து, உணவு உண்டோம். பின்னர், சிறிது நேரம் இணையத்தில் உலாவிவிட்டு, படுக்கைக்குச் சென்றேன்.

அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டேன். இன்று நுங்கம்பாக்கம் ‘ஸ்ப்ரீங்’ விடுதியில் முக்கியமான சந்திப்பு ஒன்று இருந்தது. வீட்டில் வேறு வேலை இல்லாததால் பாக்கியா அக்கா என்னுடன் வர சம்மதித்தார். ஆட்டோ ஓட்டுனருக்கு வழி தெரியாததால் சற்று தாமதமாகவே விடுதியை அடைந்தோம். அங்கே அனைவரும் எங்கள் வருகைக்காகக் காத்திருந்தனர். இன்றும் தாமதமாகிவிட்டதே என சிறிய குற்ற உணர்வு எம்மை ஆட்டிப் படைத்தது. நிகழ்வு ஆரம்பமானது.

தமிழ்நாட்டுப் பயணம் (பாகம் 21)

2011-10-20T14:37:00.000+08:00

காலையிலேயே எழுந்து, குளித்துப் பசியாறினேன். பாக்கியா அக்காவிடம் கதைத்துக் கொண்டிருந்தேன். எப்படியோ எனது முதுகில் இருந்தச் சின்னத்தைப் பார்த்துவிட்டார். பார்த்ததோடு நில்லாமல் வீட்டில் இருந்த மற்றவர்களுக்கும் சொல்லிவிட்டார். என்னால் இவர்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சனை வந்துவிடுமோ என வருத்தமாக இருந்தது. ஆனால், அவர்களோ மிகுந்த சந்தோஷமடைந்தனர். நேற்று வரை எம்மிடம் ஒரு வார்த்தைக் கூட பேசாமல் இருந்த பாக்கியாவின் கணவனான கண்ணன் அண்ணா அதன் பிறகுதான் என்னிடம் சகஜமாக பேசவே ஆரம்பித்தார்.

திரைப்படங்களில் அதிகமாக உச்சரிக்கபடும் சத்யம் திரையரங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற எனது விருப்பத்தை அவர்களுக்குத் தெரியப்படுத்தினேன். அன்று மதியம் குடும்பத்தில் இருந்த அனைவரும் மகிழுந்தில் மகிழ்ச்சியாக சத்யம் திரையரங்கிற்குச் சென்றோம். அங்கே பாலன் அண்ணாவும் எங்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். படம் திரையிடப்படுவதற்கு இன்னும் பல நிமிடங்கள் இருந்தன. நானும் மற்ற பெண்களும் திரையரங்கிற்கு முன்னால் சாலை ஓரத்தில் ஒரு கல்லில் அமர்ந்துக் காத்திருந்தோம்.

பெரும்பான்மை இளையோர்களே அவ்விடம் குவிந்திருந்தனர். பெண்கள் காற்சட்டை, உடம்பைப் பிடித்த மேற்சட்டை என மலேசியப் பெண்கள் போல்தான் உடையணிந்திருந்தனர். விரித்துப் போட்டிருந்த அவர்களது சிகையலங்காரமும், சாயம் பூசிய உதடுகளும் அவர்கள் நவநாகரிக மங்கைகள் என பறைசாற்றியது. சிலர் தோள்களில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த பை, கல்லூரி மாணவர்களாக இருக்கக்கூடும் என எம்மை அனுமானிக்கச் செய்தது.

நேரம் நெருங்கியவுடன் நாங்கள் அனைவரும் திரையரங்கிற்குள் நுழைந்தோம். நுழைவாயிலில் இருந்த காவலாளிகள் எனது பையைத் திறக்கச் சொல்லி சோதனையிட்டனர். எதற்காக திரையரங்கில் இவ்வளவு சோதனை என எனக்கு சற்று வியப்பாக இருந்தது. அரங்கிற்குள் நுழைந்தேன். எங்கள் இருக்கையின் எண் பார்த்து அமர்ந்துக் கொண்டோம். சாதாரண திரையரங்குதான். இதில் அப்படி என்னச் சிறப்பு? அதே வெண்திரை, நாற்காலிகள், விளக்குகள்! எனக்கு அது புதுமையாகத் தெரியவில்லை. அங்குள்ள மனிதர்கள் மட்டுமே புதுமையாகத் தெரிந்தனர்.

எமது பின்னால் குரல் தாழ்த்தி யாரோ பேசுவது கேட்க திரும்பிப் பார்த்தேன். முழுக்க முக்காடிட்ட பெண் ஒருத்தி பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த இளைஞனிடம் ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த இளைஞனின் பக்கத்தில் இன்னொரு ஆண். அவன் பக்கத்திலும் அதே போல் முழுக்க முக்காடிட்ட ஒரு பெண். முஸ்லிம் பெண்களாக இருக்கக் கூடும் என நினைத்துக்கொண்டேன். நான் அவர்களைப் பார்ப்பதை என்னருகில் அமர்ந்திருந்த கவிதா பார்த்துவிட்டாள். “இங்க காதலிக்கிறவங்கெல்லாம் யாருக்கும் தெரியக்கூடாதென்று இப்படித்தான் முக்காடிட்டு மூடிக்கொண்டு சினிமாவுக்கு வருவாங்க. அவங்க பெத்தவங்களுக்குத் தெரிஞ்சா பிரச்சனை தானே? இப்படி வந்தா யாருக்கும் அடையாளம் தெரியாது தானே?” என விளக்கினாள்.

எனக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. நாங்கள் பேசுவது பின்னால் அமர்ந்திருந்தவர்களுக்கு விளங்கக் கூடிய வாய்ப்பு அதிகம் என்பதால் நான் எதுவும் பேசவில்லை. புரிந்தது என்பதற்கு அடையாளமாய் தலையை மட்டும் ஆட்டிக் கொண்டேன். படத்தின் தலைப்பு ‘108’. படம் ஓடிக்கொண்டிருந்த போது தற்செயலாகத் திரும்பிப் பார்த்தேன். கவிதா சொன்னது உண்மைதான். அந்தப் பெண்கள் தங்கள் முகத்தில் மூடியிருந்த துணியை விலக்கிவிட்டிருந்தனர். நெற்றியில் இருந்த பொட்டு அவர்கள் முஸ்லிம் அல்ல என்பதனைத் தெளிவுப்படுத்தியது. பெற்றோரின் மீது அவ்வளவு பயம் இருந்தால் இப்படிச் சுத்தாமல் அவர்களின் சொல் கேட்டு நடக்கலாமே? அல்லது காதலிக்கத் தைரியம் இருக்கும் இவர்கள் பெற்றோரிடம் அதனைத் தைரியமாகக் கூறி சுதந்திரமாகச் சுற்றலாமே? இவர்களின் இந்தச் செய்கை சரியா தவறா என அதற்கு மேலும் நான் குழப்பிக்கொள்ள விரும்பாமல் மீண்டும் படத்தில் ஆழ்ந்தேன்.

இடைவேளை வந்தது. அரங்கிற்குள் விளக்குகள் எரியப்பட்டன. அவரவர் இருக்கையை விட்டு வெளியே போக ஆரம்பித்தனர். “என்ன ஆனது?” என கவிதாவைக் கேட்டேன். கழிவறைக்குச் செல்பவர்கள், புகைப்பிடிப்பவர்கள், தின்பண்டம் வாங்குபவர்கள் எல்லாம் எழுந்துச் சென்று தங்கள் வேலைகளை முடித்து விட்டு மீண்டும் வந்துவிடுவார்கள் என அவள் விளக்கம் சொன்னாள். “உங்கட நாட்டுல இடைவேளை இருக்காதா? யாரும் எழும்பிப் போக மாட்டாங்களா?” எனக் கேட்டாள். “இடைவேளை என்ற எழுத்து மட்டும் படத்தில் வரும். தொடர்ந்து படம் ஓடும்,” என்றேன். சிறிது நேரம் இருவரும் கதைத்துக்கொண்டிருந்தோம். சித்தியின் மகள் அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். வீட்டுக்குப் போகலாம் என்று சித்தியைத் தொந்தரவுச் செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் வெளியில் சென்றவர்கள் மீண்டும் தத்தம் இருக்கைக்குத் திரும்பினர். கண்ணன் அண்ணாவும் பாலன் அண்ணாவும் எங்களுக்குப் பொரித்த சோளக்கதிர்கள் (பாப்கோர்ன்) மற்றும் சுவை பானங்கள் வாங்கி வந்தனர். பொரித்த சோளக்கதிர்களின் சுவை எங்கள் நாட்டைக் காட்டிலும் சற்று மாறுபட்டிருந்தது. எங்கள் நாட்டில் அது இனிப்பாக இருக்கும். இங்கோ அதில் உப்பும், மிளகாய் தூளும் கலக்கப்பட்டிருந்தது. படம் முடிந்து அனைவரும் மகிழ்ச்சியாய் வீடு சென்றோம். அன்றிரவு பாக்கியா அக்காவும், கவிதாவும் எனது காதல் கதைகளைத் துருவித் துருவிக் கேட்டுத் தெரிந்துக் கொண்டனர். மீண்டும் மீண்டும் சீக்கிரம் திருமணம் செய்துக்கொள்ளும்படி வற்புறுத்தினர். “பார்க்கலாம்” என்ற ஒற்றை வரியுடன் புன்னகையையும் உதிர்த்தேன். இணையத்தில் சிறிது நேரம் நேரத்தை செலவழித்தப் பிறகு கண் மூடி நித்திரைக் கொண்டேன்.

மறுநாள் இரண்டு சந்திப்புக்கள் இருந்தன. முதல் சந்திப்பை முடித்துவிட்டு, இரண்டாவது சந்திப்புக்குத் தயாரானேன். வெள்ளிக்கிழமை நான் சேலை அணிவது வழக்கம். அன்று வீட்டிலிருந்த கவிதாவும் என்னுடன் வருவதாகச் சொல்லியிருந்தாள். செல்வது புதிய இடம் என்பதால் துணைக்கு ஆள் வருவது நல்லதுதான் என அவளையும் அழைத்துக் கொண்டேன். நான் சேலை அணிந்திருப்பதைப் பார்த்து அவளும் அதே மாதிரி ஒரு சேலை அணிந்துக் கொண்டாள். எனக்கு ஒரு தங்கை இருந்தாள் எப்படி இருப்பாளோ அப்படி அவள் அந்தச் சேலையில் காட்சியளித்தாள்.

இப்போது நாங்கள் சந்திக்கச் செல்வது அதிகம் அறிமுகமில்லாத ஒரு திரைப்பட இயக்குனர். செல்ல வேண்டிய இடம் கோடம்பாக்கம். ஏற்கனவே நேரமாகிவிட்டதால், பேருந்தில் செல்லாமல் ஆட்டோ எடுத்தோம். கோடம்பாக்கத்தில் இருந்த ஒரு கோவிலின் முன்புறம் இறங்கினோம். இயக்குனருக்கு நாங்கள் காத்திருக்கும் இடத்தைத் தெரியப்படுத்தினோம். எங்களை அழைத்துச் செல்ல ஆள் அனுப்புவதாகக் கூறினார். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் தோழர் முகிலன் அவ்விடம் வந்தார். இதற்கு முன் பாத்திராத போதிலும் எங்களைக் கண்டு பிடிப்பதில் அவர் சிரமப்படவே இல்லை. நாங்கள் மூவரும் இயக்குனரின் அலுவலகத்தை நோக்கி நடையைக் கட்டினோம்.

அது பல அறைகளைக் கொண்ட சிறிய வீடு போல் காட்சியளித்தது. “பச்சை என்கிற காத்து” என்ற தலைப்பிலான சுவரொட்டிகள் ஆங்காங்கே காணப்பட்டன. கூடத்தைத் தாண்டி ஒரு சிறிய அறையை அடைந்தோம். அதுதான் இயக்குனரின் அலுவலகம். அங்கே இயக்குனர் கீரா அமர்ந்திருந்தார். “வாங்க” என எங்கள் இருவரையும் வரவேற்றார். “மன்னிக்கனும். சற்று நேரமாகிவிட்டது,” என்றேன். “என்னுடைய மனைவி இவ்வளவு நேரம் உங்களுக்காகக் காத்திருந்து இப்பொழுதுதான் வீட்டிற்குச் சென்றார்,” என சற்று ஏமாற்றத்துடன் கூறினார். தாமதமாக வந்துவிட்டோமே என மனம் சற்று வருத்தப்பட்டது.

கீராவின் அறை மேசை மேல் ஒரு கணினி இருந்தது. அவரது இடப்புறத்தில் மடிக்கணினியோடு முகிலன் அமர்ந்துக்கொண்டார். எதிர்ப்புறம் இருந்த இரு நாற்காலிகளில் நானும் கவிதாவும் அமர்ந்துக் கொண்டோம். அந்த அறையின் சுவற்றில் புலி உருவ ஓவியம் ஒன்று மாட்டப்பட்டிருந்தது. ஒன்றும் வேண்டாம் என மறுத்தும் இரு குவளைகளில் பால் கலக்காத தேநீர் வரவழைக்கப்பட்டது. சற்று நேரம் அந்த அறையின் சூழலை நான் உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தேன். பல இலட்சம் பேர் கண்டு களிக்கும் திரைப்படத்தை இயக்கும் இயக்குனரின் அலுவலகம் இந்தச் சிறிய நான்குச் சுவர்கள்தானா என பரிதாபமாக இருந்தது.

இயக்குனரின் முகத்தில் ஏதோ ஒரு வகை சோகமும் இயலாமையும் படர்ந்திருந்தது. பல ஆண்டு கால கனவு! திரைப்படத்தை இயக்கி முடித்த பிறகும் வெளியிட முடியவில்லையே என்ற ஆதங்கம் அவருள் இருந்ததை உணர முடிந்தது. கதைக்கும் போது சில இடங்களில் அவரே தனது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தினார். ‘பச்சை என்கிற காத்து’ திரைப்பட காட்சிகள் சிலவற்றையும், பாடல்களையும் போட்டுக் காட்டினார்.

தமிழ்நாட்டுப் பயணம் (பாகம் 20)

2011-10-19T14:26:00.000+08:00

சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் மற்றுமொரு நிறுத்தத்தில் மீதமிருந்தவர்களும் இறங்கிச் சென்றுவிட்டனர். புதிதாக 3 கல்லூரி மாணவிகளும் ஒரு மாணவனும் நான் இருந்த பெட்டிக்குள் ஏறினர். அதில் ஒரு மாணவி எனக்கருகில் அமர்ந்தாள். மாணவன் என் முன் புறம் இருந்த இருக்கையில் மாணவியின் நேர் எதிர் அமர்ந்துக் கொண்டான். மற்ற இரு மாணவிகளும் வேறு இடத்தில் சென்று அமர்ந்துக் கொண்டனர். மூன்று மாணவிகளும் வெள்ளை நிறச் சுடிதார் அணிந்திருந்தனர்.

எனக்கருகில் இருந்த மாணவியும் அந்த மாணவனும் காதலர்களாக இருக்க வேண்டும் என அனுமானித்துக் கொண்டேன்.

அவர்களுக்குள் ஏதோ பிரச்சனையாக இருக்க வேண்டும். அதனால்தான் அருகருகே அமரவில்லை போலும். அந்த மாணவியின் முகம் கடுத்திருந்தது. முகத்தில் புன்னகை இல்லை. அதற்கு மாறாக கோபம் கொப்பளித்தது. நொடிக்கொரு தரம் அந்த மாணவனைப் பார்த்து முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள். மாணவனின் முகமோ பரிதாபமாக இருந்தது. அவனும் சளைக்காமல் கெஞ்சும் பார்வையை அவள் பக்கம் வீசிக்கொண்டிருந்தான். இவர்களின் இந்தச் செய்கையைப் பார்த்து நான் உள்ளுக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டேன். வெளியே ஒன்றும் கவனிக்காதது போல் முகத்தைச் சன்னல் பக்கம் திரும்பிக் கொண்டேன்.

சட்டென்று ஏதேச்சையாய் நான் திரும்பிய போது அவர்கள் சைகையால் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களைத் தொந்தரவு செய்ய விரும்பாது நான் மீண்டும் சன்னல் பக்கம் பார்வையைச் செலுத்தினேன். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு நான் திரும்பிப் பார்க்கையில் அவர்கள் இருவருமே அவ்விடத்தில் இல்லை. வேறொரு இருக்கையில் ஜோடியாக அமர்ந்து சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பெண்ணின் கோபம் தீர்ந்துவிட்டது போலும்.

இறுதியாக நான் இறங்க வேண்டிய இடமும் வந்தது. என்னை அழைத்துச் செல்வதற்காக ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பாகவே பாலன் அண்ணா தொடர்வண்டி நிலையத்தில் காத்திருந்தார். சென்னை தொடர்வண்டி நிலையம் மிகவும் பெரியதாய் இருந்தது. நிறைய நடை மேடைகள் இருந்தன. அந்த நிலையத்தில் இரண்டு வாசல்கள் இருந்ததால் எனக்கு எந்தப் பக்கம் செல்ல வேண்டும் என தெரியவில்லை. வாகனங்கள் நிறுத்துமிடம் என பாலன் அண்ணா சொன்னதால் அது எங்கே இருக்கிறதென்று வழிப்போக்கர்களிடம் கேட்டுச் சென்றேன். இருந்தும் அண்ணாவைக் காணவில்லை. பிறகுதான் தெரிந்தது நான் தவறான திசைக்கு வந்துவிட்டேன் என்று. மீண்டும் மேம்பாலம் ஏறி எதிர்ப்புற திசையில் உள்ள நுழைவாயிலை நோக்கிச் சென்றேன்.

வாசலில் நின்றுக் கொண்டிருக்கையிலேயே ஈழத்தைச் சேர்ந்த பாலன் அண்ணா என்னை அடையாளம் கண்டுக் கொண்டார். அவருடன் மேலும் ஒரு நண்பர் வந்திருந்தார். வழக்கமான விசாரிப்புகள் முடிந்தன. தொடர்வண்டி நிலையத்திலிருந்து நான் தங்க வேண்டிய வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும். அந்த மாலைப் பொழுதில் வாகன நெரிசல் சற்று அதிகமாக இருந்தது. மகிழுந்துத் தார் சாலையிலிருந்து குண்டும் குழியும் நிறைந்த மண் சாலையில் பயணம் செய்யத் தொடங்கியது. நாங்கள் வளசரவாக்கத்தில் வீடு போய் சேர்வதற்குள் வானம் இருண்டுவிட்டது.

அந்த வீட்டிற்கு அன்றுதான் நான் முதன் முதலாகச் செல்கிறேன். நான் அங்குச் செல்வதற்கு முன்னரே, “உங்களை எங்கட ஆட்கள் வீட்லதான் தங்க வைக்க ஏற்பாடு செய்திருக்கோம்,” என இலண்டனில் வசிக்கும் உதயன் அண்ணா சொல்லியிருந்தார். நான் நடந்து வருவதை தூரத்திலிருந்தே பாக்கியா அக்காவும் கண்ணன் அண்ணாவும் பார்த்துவிட்டனர். அவர்கள் இருவரும் தம்பதிகள். நான் வீட்டினுள் நுழையுமுன் இரண்டு சிறுசுகள் என்னை எட்டி எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டும், ஒளிந்துக் கொண்டும் இருந்தனர்.

பாக்கியா அக்கா எனக்காக ஏற்பாடு செய்திருக்கும் அறையைக் காட்டினார். தனது தங்கை கவிதா என்னுடன் அந்த அறையில் இருப்பார் எனச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே கவிதா அவ்விடம் தோன்றினாள். எவ்வளவு நீளமான கூந்தல்! கவிதா என்னை விட ஒல்லியாக இருந்தாள். ஏதோ வேலையாக இருந்தாள் போல. அறைக்குள் வந்து அறிமுகம் செய்துவிட்டு மான் போல் துள்ளிச் சென்றுவிட்டாள்.

துவைக்க வேண்டிய துணிகள் சில இருந்தன. நெடுந்தூரம் பயணம் செய்ததால் உடல் களைப்புற்றிருந்தது. துணி துவைத்து, குளித்துவிட்டு வெளியே வந்தேன். துணி எங்கே காய வைப்பது என பாக்கியா அக்காவிடம் கேட்டேன். “கொண்டாங்க, நாங்க காய வைக்கிறோம்,” என கையில் இருந்த வாளியை வாங்கிக் கொண்டார். எனக்குத் தர்மச்சங்கடமாய் போய்விட்டது. “பரவாயில்லை, நானே காயப் போடுகிறேன்,” என சொல்லிக்கூட அவர் அதனைக் காதில் வாங்கவில்லை. வாளியை வாங்கிக் கொண்டு அவர்கள் படிகளில் ஏறிச் செல்ல நானும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தேன். எனக்குப் பின்னால் கவிதாவும் அவர்களின் சித்தியும் வந்துக்கொண்டிருந்தனர்.

இரண்டாவது மாடியில் இருந்த கதவைத் திறந்து, சின்னதாய் கட்டப்பட்ட படிக்கட்டுகளில் பாக்கியா அக்கா ஏறினார். அட, மொட்டை மாடி! தமிழ்த்திரைப்படங்களில் என்னை அதிகமாகக் கவர்ந்தது இந்த மொட்டை மாடிதான். மெல்லிய காற்று வீச, நட்சத்திரங்கள் மின்ன, நிலா எங்களை ஒளிந்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அங்குதான் துணிகளை உலர வைப்பார்களாம். அந்த இரவு வேளையில், மொட்டை மாடிச் சூழல் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. பாக்கியா அக்கா, கவிதா, சித்தி மூவரும் என்னுடன் சேர்ந்து துணிகளை உலர வைக்க ஆரம்பித்தனர். நான் எவ்வளவோ தடுத்தும் அவர்கள் கேட்பதாய் இல்லை. பார்த்து ஒரு சில மணித்துளிகளிலே என் மீது இவ்வளவு அன்பு காட்டுகிறார்களே என உள்ளுக்குள் நெகிழ்ந்துப் போனேன்.

துணிகளை உலர வைத்த பிறகு அனைவரும் இறங்கி கீழ்த்தளத்திற்கு வந்தோம். “இன்டைக்கு இரவு புட்டுதான் சாப்பாடு. எங்கட ஸ்ரீ லங்கன் புட்டு சாப்பிட்டிருக்கீங்களா?” என பாக்கியா அக்காதான் கேட்டார். இதுவரையில் இலங்கைப் புட்டு நான் உண்டதில்லை. மலேசியாவில் சில காலம் தங்கியிருந்த எமது ஈழத்து நண்பர்கள் பலர் அடிக்கடிப் புட்டு செய்துதான் சாப்பிடுவார்கள். அதில் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான தோழரான கமல் என்பரிடம் “எனக்குச் செய்து கொடுக்க மாட்டீர்களா?” என நானே கேட்டுள்ளேன். “நாங்கள் செய்து தந்தா சாப்பிடிவீங்களோ?” என அவர் எம்மைச் சந்தேகத்தோடு கேட்டார். “அதனால் என்ன? நிச்சயம் சாப்பிடுவேன்,” என்று கூறியிருந்தேன். அதன் பின்னர் சில மாதங்களில் அவரும் மேற்கத்திய நாடொன்றுக்குச் சென்றுவிட்டது அவ்வேளையில் நினைவு வந்தது.

சட்டென்று நிகழ்காலத்திற்குத் திரும்பி, “இல்லை அக்கா. ஆனால், சாப்பிட வேண்டும் என வெகு நாளாய் ஆசை,” என்றேன். அக்கா சிரித்துக்கொண்டே ,”பிள்ளைக்கு பிடிக்குமோ இல்லையோ என்டு தெரியல,” என தட்டு நிறைய புட்டு வைத்துக் கொடுத்தார். எனக்கு அதன் ருசி மிகவும் பிடித்திருந்தது. சாப்பிட்டு முடித்துத் தட்டைக் கழுவும் போது சித்தி ஓடி வந்தார். “என்னதிது? தட்டைக் கொடுங்க,” என எனது தட்டைப் பறிக்க முயற்சி செய்தார். “பரவாயில்லை. கழுவிவிட்டேன். நான் எந்த வீட்டிற்குச் சென்றாலும் இரண்டு விடயங்களில் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன். ஒன்று எனது துணிகளை நானே துவைக்க வேண்டும். இன்னொன்று, சாப்பிட்ட தட்டுக் குவளைகளையும் நானே கழுவி வைக்க வேண்டும்,” எனக் கூறி மெல்லிய புன்னகைத்தேன்.

அதற்குள் பாக்கியா அக்கா அவ்விடம் வந்துவிட்டார். “ஐயோ, ஏன் நீங்கள் தட்டை கழுவினிங்கள்?” என சற்று வருத்தத்தோடு கேட்டார். “நான் சாப்பிட்ட தட்டை நான் தானே கழுவ வேண்டும்?” என புன்னகைத்தேன். பிறகு மூவரும் வரவேற்பரைக்குச் சென்றோம். சில நேரம் கதைத்துக் கொண்டிருந்தோம். பின்னர், சித்தி தனது இரு பிள்ளைகளையும் உறங்க வைக்க மேல் மாடிக்கு அழைத்துச் சென்றார். நானும் எனக்காக ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குள் சென்றேன். கவிதா படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“வாங்கள் அக்கா,” என தனது புத்தகத்தை மூடி வைத்தாள். “பரவாயில்லை. படியுங்கள்,” என்றேன். “படித்து முடித்துவிட்டேன். இனி நாளைதான்,” என்றாள். நான் எனது மின்னஞ்சல்கள் படிக்க வேண்டும் எனச் சொன்னதும் உடனே தனது மடிக்கணியைத் திறந்துக் கொடுத்தாள். 21 வயது நிரம்பியச் சுட்டிப் பெண்! நான் இணையத்தில் இருக்க, அவள் எம்முடன் விடாது கதைத்துக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று, “உங்களுக்கு எப்ப கல்யாணம்?” என அவள் கேட்க, “தெரியவில்லை” என்றேன். அவளிடம், “உனக்கு எப்போது?” எனக் கேட்க, பட்டென்று “பத்தாவது மாசம், 27-ஆம் தேதி” என்றாள். நான் சற்று திகைத்துப் போனேன். “அவ்வளவு சீக்கிரமா? வாழ்த்துகள்” என்றேன். அவள் வெட்கத்துடன் தலையாட்டினாள்.

பிறகு மீண்டும் என்னென்னவோ கேட்டாள், பேசினாள், சொன்னாள். நானும் அவளுடன் கதைத்துக்கொண்டே நித்திரையில் ஆழ்ந்துப் போனேன்.

தமிழ்நாட்டுப் பயணம் (பாகம் 19)

2011-10-18T13:28:00.000+08:00

“நீ எங்கே இறங்குவாய்?” என என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண் வினவினாள். எனக்கு அவளிடம் பேச்சுக் கொடுக்கத் தோன்றவில்லை. “சென்னை” என்று ஒற்றை வரியில் பதிலை உதிர்த்துவிட்டுத் தலையை வேறு பக்கமாகத் திருப்பினேன். என்னிடம் கேள்வி கேட்டவள் தன்னுடன் வந்தவர்களுடன் பேச ஆரம்பித்தாள். வண்டியின் உள்ளேயும் வெளியேயும் மிகுந்த இரைச்சலாய் இருந்தது. நல்ல வேளை, அடுத்த நிறுத்தத்தில் இன்னொரு நீண்ட இருக்கை காலியாக அந்த மூன்று பெண்களும் காலியான இருக்கைக்குத் தாவினர். நான் நிம்மதி பெருமூச்சுடன் சற்று தாரளமாக அமர்ந்தேன்.

அதே நிறுத்தத்தில் ஒரு வயதான பாட்டியும், இளவயது பேத்தியும் ஏறினர். வேறு இடம் கிடைக்காததால் நான் அமர்ந்திருந்த இருக்கையில் அமர்ந்துக் கொண்டனர். நெரிசலாக இருந்த போதும் 6 பேரை விட 5 பேர் மேல் என நினைத்துக் கொண்டேன். தனது பேத்தி நெருக்கி அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து அந்தப் பாட்டி கனிவுடன், “மேல் இருக்கையில் ஏறி படுத்துக்கொள்ளம்மா,” என்றார். “வேண்டாம் பாட்டி” என அந்தப் பெண் பாட்டியின் தோளில் சாய்ந்துக் கொண்டாள். தொடர்வண்டி நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தது. சன்னலில் வெளியே என் கண் பார்வையை விட்டு ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இயற்கை அழகை இரசித்தவாறு அமர்ந்திருந்தேன். காலையிலிருந்து சாப்பிடாமல் இருந்ததால் பசியெடுக்க ஆரம்பித்தது. வெய்யிலில் அலைந்ததால் தொண்டை எப்போதோ வறண்டிருந்தது.

வண்டியில் பயணிகளின் ஆரவாரம் ஒருவாறு அடங்கியிருந்தது. மதிய வேளை என்பதால் பலர் கண் மூடி உறங்க ஆரம்பித்திருந்தனர். என் முன்னே அமர்ந்திருந்த இள வயது பெண்ணும் குழந்தையை மடியில் கிடத்தியவாறு உறங்கிவிட்டிருந்தாள். அந்த முதியர் மட்டும் விழித்திருந்து, குழந்தையில் கால்களை தன் மடியில் வைத்து மெல்லியதாய் வருடிக் கொண்டிருந்தார். அவர்கள் அருகில் வயதான பெண்மனி ஒருவர் மிகவும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். கழுத்தில் சிவப்பு நிறத்திலான மணி மாலையும், நெற்றியில் இருந்த பட்டையும் அவர் தீவிர தெய்வ நம்பிக்கைக் கொண்டவர் என்பதை பறைசாற்றிற்று. நான் அனைவரையும் நோட்டம் இடுவதை அவர் கவனித்திருக்க வேண்டும். நான் அவரைப் பார்த்தது மெல்லிய புன்னகை ஒன்றை உதிர்த்தார். பதிலுக்கு நானும் புன்னகைத்தேன். இருவருமே மெளனமாக இருந்தோம்.

மணி மதியம் பன்னிரெண்டைத் தாண்டியதும், என் முன்னே இருந்த இளவயது பெண் எழும்பினாள். தனது கூடையிலிருந்து பெரிய அடுக்குச்சட்டியையும் ஒரு தட்டையும் எடுத்தாள். ஆஹா, ஓடும் வண்டியில் என்ன செய்யப் போகிறாள் இவள் என நான் கண்களைக் கூர்மையாக்கினேன். அடுக்குச்சட்டியைத் திறந்து வெள்ளை வெளேரென இருந்த சாதத்தைத் தட்டில் கொட்டினாள். அந்தத் தட்டை அப்படியே அந்த முதியவரிடம் நீட்டினாள். கிழவர் அதனை வாங்கி சாத மலையின் நடுவே குழித் தோண்டினார். தோண்டிய குழி நிரம்பி வழியும் வகையில் இன்னொரு பாத்திரத்திலிருந்து சாம்பார் ஊற்றப்பட்டது. தட்டின் ஒரு ஓரமாக காய்கறிக் கூட்டு. வீட்டில் அமர்ந்து உண்பது போல் அந்தக் கிழவர் அங்கே சாப்பிட ஆரம்பித்தது எனக்குச் சற்று புதுமையாக இருந்தது. சாப்பிட்டு முடிந்தவுடன் அந்த இளம்பெண் ஒரு பாட்டில் தண்ணீரை கிழவரின் கையில் கொடுத்தார். அவர் அதனை வாங்கிக் கை கழுவினார். பின்னர் தட்டில் கொஞ்சம் நீர் ஊற்றி அலசினார். கழுவிய நீரை தொடர்வண்டியின் சன்னல் கம்பிக்களுக்கிடையில் சட்டென்று ஊற்றிவிட்டு தட்டை அந்தப் பெண்ணிடம் திரும்பக் கொடுத்தார்.

பெண்ணின் மடியில் கிடந்த குழந்தை கிழவரின் மடிக்கு இடம் மாறியது. நித்திரையைத் தொந்தரவு செய்ததால் என்னவோ, கொஞ்சமாக சிணுங்கிவிட்டு குழந்தை மீண்டும் உறங்கியது. அந்த இளம்பெண் இன்னொரு பாத்திரத்தில் இருந்த சாதத்தை தட்டில் கொட்டினாள். இம்முறை அவளுக்கு அந்தக் கிழவர் பரிமாறினார். தட்டில் சாம்பாரும் கூட்டும் பரிமாறப்பட்டது. எனக்குப் பசியெடுக்க ஆரம்பித்தது. இன்னும் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் நமக்குப் பசியெடுத்துவிடும் என எண்ண அலையை மாற்றினேன். இளம்பெண்ணும் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டாள். தட்டும் முன் போலவே சுத்தம் செய்யப்பட்டு, கூடையில் வைக்கப்பட்டது. குழந்தை பெண்ணின் மடிக்கு மீண்டும் இடம் மாறியது.

சிறிது நேரம் சென்ற பின், நெற்றியில் பட்டையோடு அமர்ந்திருந்த வயதான பெண்மணி தனது கூடைக்குள் கையைவிட்டு ஒரு சிறிய உணவுப் பொட்டலத்தை எடுத்தார். அது நிச்சயம் புளிச்சாதமாக இருக்க வேண்டும். கையுடன் கரண்டியும் கொண்டு வந்திருந்தார். அவரும் சாப்பிட்டு முடித்து, நீர் அருந்தினார். இப்போது எனது பசி மேலும் கூடியது. இவர் சாப்பிட்டு முடித்த சில நிமிடங்களில் எனது பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பாட்டி தனது பொட்டலத்தைப் பிரித்தார். யப்பா, முடியலடா சாமி! இப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்திருந்தால் நானும் ஏதாவது வாங்கிக் கொண்டு வந்திருப்பேனே? நிறுத்தங்களில் ஏறி இறங்கும் வியாபாரிகளையும் காணவில்லையே.

பாட்டி தனது பேத்திக்கும் ஊட்டிவிட்டு தானும் உண்டாள். அவள் பேத்திக்கு என்னைவிட ஓரிரண்டு வயது மட்டுமே குறைவாக இருக்க வேண்டும். இருந்த போதும், பச்சிளங் குழந்தை போல அவள் பாட்டி ஊட்டிவிட்டதனை அப்பாவியாய் உண்டுக் கொண்டிருந்தாள். எனக்கும் இப்படியொரு பாட்டி இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று ஏக்கப் பெருமூச்சி வந்தது. எனக்கு நினைவுத் தெரிந்து முதன் முதலாக எனக்கு ஊட்டி விட்டவர் எனது முதல் காதலர். அதன் பின்னர் பல்கலைக்கழகத்தில் நண்பர்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் ஊட்டிவிட்டுக் கொள்வோம். தவிர, எனது தம்பிகள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள் என்றால், “ஊட்டி விடுடா” என நானே உரிமையோடு கேட்டு மன திருப்திக்காக ஒரு வாய் சாப்பிட்டுக்கொள்வேன்.

பாட்டி பேத்தி இருவருமே சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டனர். பலவகையான எண்ணங்களில் கட்டுண்டுக் கிடந்ததனால் எனது பசி கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது. ஆனால், நா வறண்டு போயிருந்தது. தண்ணீர் கூட உடன் கொண்டு வராமல் விட்டோமே என என்னை நானே நொந்துக் கொண்டேன். நல்ல வேளையாக, வண்டி நின்ற அடுத்த நிறுத்தத்தில் சிலர் உணவுப் பொருட்களும், நீர் பாட்டில்களும் வண்டியில் ஏறி விற்றுக் கொண்டிருந்தனர். ஒரு நீர் பாட்டிலை வாங்கி மடமடவென்று பாதி பாட்டில் நீரை ஒரே மூச்சில் குடித்து முடித்தேன். பசியாக இருந்த போதும் எதுவும் வாங்கி உண்ணத் தோன்றவில்லை.

சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் எனதருகில் அமர்ந்திருந்த ஆடவர் இறங்கிச் சென்று விட்டார். நாங்கள் இன்னும் கொஞ்சம் தாரளமாக அமர்ந்துக் கொண்டோம். சற்றுக் கொழுத்திருந்த பாட்டியின் மடி மீது தலை வைத்து பேத்தி படுத்துக் கொண்டாள். பாட்டி அவளை மெல்லமாய் தட்டித் தூங்க வைத்தார். எனக்கு மிகுந்த பொறாமையாய் இருந்தது. நான் தலை சாய்த்து உறங்க மடி ஒன்று இல்லையே. கடந்த காலமும், நிகழ்கால நிகழ்வுகளும் சேர்ந்து எம்மைச் சோர்வடையச் செய்தன. ஒருவாறு நானும் சில நிமிடங்கள் கண்ணயர்ந்துப் போனேன்.

நாம் கண் விழிக்கையில் எமது முன் உறங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தை விழித்துவிட்டிருந்தது. அந்த இளம் பெண் குழந்தைக்குப் பாட்டிலில் நீர் ஊட்டிக் கொண்டிருந்தாள். இவ்வளவு நேரம் உறங்கிக் கிடந்த பசியும் மீண்டும் விழித்தெழுந்தது. மற்றொருமொரு நிறுத்தத்தில் ஒரு பெண் கூடை நிறைய கொய்யாப் பழங்களைக் கூவிக் கூவி விற்றுக் கொண்டிருந்தாள். அவளிடம் சற்றுப் பெரியதாக ஒரு பழுத்த கொய்யாப்பழம் வாங்கிக் கொண்டேன். என் பக்கத்தில் இருந்த பாட்டியும் பேத்தியும் சில கொய்யாப்பழங்கள் வாங்கிக் கொண்டனர். பழத்தைச் சாப்பிட்டுப் பசியாற்றிக் கொண்டேன்.

நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருந்ததால் லேசாக இடுப்பு வலி எடுத்தது. சிறிது நேரம் பெட்டிக்குள்ளேயே நடந்துத் திரியலாம் என எழுந்தேன். அந்தப் பெட்டியில் பெரும்பாலானோர் உறங்கிவிட்டிருந்தனர். சிலர் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தவர்களிடம் மெல்லமாய் கதைத்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அனைவரையும் தாண்டி தொடர்வண்டியின் கதவருகே வந்தேன். வண்டி வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்ததால், காற்று பலமாக வீசியது. அது மனதிற்கு ஒருவித புத்துணர்ச்சியை ஊட்டியது. வயல் வெளிகளையும், பொட்டல் நிலங்களையும் கடந்து வண்டி சென்றது. சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்று பராக்குப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

பின்னர் மீண்டும் எனது இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தேன். அடுத்த நிறுத்தத்தில் அந்த இளம் பெண்ணும் அவளது குழந்தையும் இறங்கிக் கொண்டனர். அவர்களை அழைத்துப் போக அப்பெண்ணின் கணவன் வந்திருந்தான். அப்போதுதான் அவளுடன் இருந்த வயதானவர் அவளது மாமனார் எனத் தெரிய வந்தது. எனதருகில் இருந்த பாட்டியும் பேத்தியும் இறங்கிவிட்டனர். மிகக் குறைந்த பயணிகளே அந்தப் பெட்டியில் அமர்ந்திருந்தோம். இன்னும் நான் இறங்க வேண்டிய இடம் வரவில்லை.

தமிழ்நாட்டுப் பயணம் (பாகம் 18)

2011-10-18T09:24:00.000+08:00

யாரிடம் கேட்கலாம் என என்னைச் சுற்றியிருந்தவர்களை நோட்டமிட ஆரம்பித்தேன். எனது வலது பக்கத்தில் சற்று தூரத்தில் ஆண்கள் கூட்டமாக நின்று ஏதோ கதைத்துக் கொண்டிருந்தனர். அதில் ஒருவர் மட்டும் திரும்பித் திரும்பி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். நானும் இதனைச் சில முறை கவனித்தேன். பையை இழுத்துக் கொண்டு நேரே அவரை நோக்கிச் சென்றேன். அவர் முகம் வெளிர ஆரம்பித்தது.

“சென்னைக்குச் செல்ல எந்த நடைமேடையில் காத்திருக்க வேண்டும்,” என நான் கேட்டதும் எனது பயணச் சீட்டை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு, நான் காத்திருக்க வேண்டிய இடத்தைக் காட்டினார். அவருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு நடைமேடைக்கு அருகில் வந்தேன். அங்கே உட்கார சில நாற்காலிகள் போடப்பட்டிருந்தன. சிறு குழந்தை ஒன்றை மடியில் வைத்தவாறு பெண்ணொருத்தி அமர்ந்திருக்க, அவள் அருகில் இருக்கை காலியாகக் கிடந்தது. தொடர்வண்டி வர எவ்வளவு நேரமாகும் எனத் தெரியாததால் நான் அவ்விடம் சென்று அமர்ந்துக் கொண்டேன்.

பயணிகள் போவதும் வருவதுமாக அந்த இடமே பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. திடீரென ஒருவகையான துர்நாற்றம் வீச திரும்பிப் பார்த்தேன். இளைஞன் ஒருவன் அவ்விடம் வந்து அமர்ந்தான். பார்க்க நாகரிகமாகத்தான் இருந்தான். ஏனோ அந்தக் காலை வேளையிலும் அவன் மேலிருந்து வியர்வை வாடை வெளிப்பட்டு குடலைப் பிடுங்கித் தின்றது. முகம் எந்தவொரு உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தாத வண்ணம் பார்த்துக் கொண்டேன். நல்ல வேளையாக அவன் நீண்ட நேரம் அங்கே அமரவில்லை. சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் எழுந்துச் சென்றுவிட்டான்.

முதலில் நான் வழி கேட்ட நபர் ஏற வேண்டிய வண்டி வந்தது. அவரும் அவர் நண்பர்களும் உடன் செல்ல, நானும் இதில்தான் ஏற வேண்டுமா என சந்தேகமாக அவரைப் பார்த்தேன். எமது விழிகளின் மொழியை அவர் அறிந்திருக்க வேண்டும். “நீங்கள் ஏற வேண்டிய வண்டி இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் வந்துவிடும். நான் போய் வருகிறேன்,” என அவசர அவசரமாகக் கூறிவிட்டு வண்டியை நோக்கி பெருநடைப் போட்டார்.

எமது பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண் தனது துப்பட்டாவால் குழந்தையின் தலையை மூடி பால் கொடுக்கத் துவங்கியிருந்தாள். பொது இடமாக இருந்தாலும் குழந்தைக்குப் புட்டிப்பால் கொடுக்காமல் தயக்கமில்லாமல் தாய்ப்பால் கொடுத்த அவள் செய்கை என்னைக் கவர்ந்திருந்தது. ஒவ்வொரு முறை தொடர்வண்டி வரும் போதும் பயணிகள் முண்டியடித்துக் கொண்டு ஓடிச் சென்று இடம் பிடித்து ஏறினர். சிலர் தங்கள் உறவினர்களுக்காகவும் நண்பர்களுக்காவும் நடைமேடையில் காத்திருந்தனர். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் எமது அருகில் அமர்ந்திருந்த பெண் எழுந்துச் செல்ல இன்னொரு பெண் அவ்விடம் வந்து அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

பச்சை வர்ண சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். கையில் உணவுப் பொட்டலமும் குடிநீரும் அடங்கிய சின்னதாய் ஒரு பை. அதைத் தவிர்த்து சாக்லெட் சிற தோள்பை ஒன்றும் வைத்திருந்தாள். சிவப்பு நிற துப்பட்டா. தலையில் கொஞ்சம் மல்லிகை. காலில் மணி வைத்த கொலுசு. கையின் இடதுபுறத்தில் கறுப்பு வார்ப்பட்டைக் கொண்ட கைக்கடிகாரம். நான் அவளை கவனிப்பதை அவள் கவனிக்கவில்லை. இவளிடம் எப்படிப் பேச்சுக் கொடுக்கலாம் என நினைத்து, கடைசியாக, “சென்னைச் செல்லும் வண்டி எத்தனை மணிக்கு வரும்,” எனக் கேட்டேன்.

தொடர்வண்டி 10 மணிக்கு வரும் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், மணி 10.30 ஆகியும் வண்டி இன்னும் வரவில்லை. தவிர, அவளிடம் பேச்சுக் கொடுக்க எனக்கு வேறு எதுவும் தோன்றவில்லை. “வந்திருக்கணும். இன்றைக்குத் தாமதமாகிவிட்டது. நீங்கள் சென்னைக்குச் செல்ல வேண்டுமா?” என என்னைக் கேட்டாள்.

“ஓம், நீங்கள் எங்கே போக வேண்டும்?” என நான் உரையாடலைத் தொடர்ந்தேன். “கும்பகோணம்” என்றாள். “ஓ, உங்கள் வண்டி எத்தனை மணிக்கு வரும்?”
என நான் தான் கேட்டேன். அவள் வண்டி வரும் வரை எம்முடன் பேசிக்கொண்டிருப்பாள் அல்லவா. “நாம் ஒரே வண்டியில்தான் ஏறுவோம். கும்பகோணத்தைத் தாண்டித்தான் நீங்கள் செல்ல வேண்டும்,” என்றாள். எம் மனதிற்குள் மகிழ்ச்சி தாண்டவமாடியது. அதனை என் முகமும் காட்டிவிட்டது.

“எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?” என மீண்டும் அவள்தான் கேட்டாள். இவளிடம் மறைத்து என்ன இருக்கிறது? “மலேசியா. இங்கு வந்ததில்லை. முதன் முறையாக வந்துள்ளேன்,” என்றேன். அதற்குள் தொடர்வண்டி வரவும், “சீக்கிரம் வாங்கள்,” என மெல்ல ஓடிச் சென்றாள். அவளைத் தொடர்ந்து எமது பையை இழுத்துக்கொண்டு நானும் ஓடினேன்.

தொடர்வண்டி நிற்பதற்கு முன்பாகவே தமது கையில் இருந்தக் கைக்குட்டையை வண்டியில் அமர்ந்த ஒருவரிடம் அவசர அவசரமாக நீட்டி, “பக்கத்தில் போடுங்கள்,” என்றாள். எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. கூட்டத்தில் எங்கே அவளைத் தவறவிட்டு விடுவேனோ என்று அவள் பின்னாலேயே வாலைப் பிடித்துக் கொண்டுச் சென்றேன். வண்டி நிற்பதற்கு முன்னரே அவள் ஏற, எனக்குத் தமிழ்ச்சினிமா ஞாபகத்திற்கு வந்துவிட்டது. என்ன, எங்கள் மீது மோதவோ, இடிக்கவோ எந்த கதாநாயகனும் அவ்விடம் வரவில்லை.

ஒருவழியாக வண்டியில் ஏறிப்பார்த்தால் சில இருக்கைகளில் கைக்குட்டைகள். அந்தப் பெண் தன்னுடைய கைக்குட்டையைப் போட்ட இடத்தைக் கண்டுபிடித்து அவ்விடம் சென்று அமர்ந்துக்கொண்டாள். அவள் பக்கத்தில் கொஞ்சம் இடம் ஒதுக்கி என்னையும் அமரச் செய்தாள். கொண்டு வந்திருந்த பையை மேலிருக்கையில் வைத்துவிட்டு கீழிருக்கையில் இருவரும் அமர்ந்தோம். சற்று நேரம் இருவருமே அமைதியாக வண்டியில் ஏறி இடம் பிடிக்கும் ஏனைய பயணிகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.

“சென்னைச் செல்ல எவ்வளவு நேரமாகும்?” நான்தான் பேச்சைத் துவங்கினேன். “குறைந்தது 6 மணி நேரமாவது ஆகும். அதுதான் கடைசி நிறுத்தம்,” என்றார் அவர். ஊர், பேர், வேலை என விசாரிப்புகள் நீண்டுக் கொண்டே சென்றது. நான் தனியே வந்திருக்கிறேன் என்று தெரிந்தவுடன் அந்தப் பெண் மலைத்தாள். “நான் இங்கிலிருந்து அலுவலகத்திற்குச் சென்று வருவதற்குள் வீட்டிலிருந்து ஐந்தாறு முறை அழைத்துவிடுவார்கள். உங்களை மட்டும் எப்படி தனியே விட்டார்கள்?” என ஆச்சர்யத்தோடு பார்த்தாள். ‘கேட்பதற்கு நாதி இருந்தால் தானே?’ என சொல்வதற்கு வாயெடுத்தேன், பின்னர் நாவை அடக்கிக் கொண்டேன். அவளது கேள்விக்கு மெல்லிய புன்னகையை மட்டும் பதிலாக அளித்தேன். அவள் அதனைப் பற்றி மேலும் எதுவும் கேட்கவில்லை. எங்கள் உரையாடல் மேலும் பல விடயங்களை நோக்கி நகர்ந்தது. அதற்குள் அவள் இறங்க வேண்டிய இடமும் வந்துவிட்டது.

என்னிடமிருந்து அவள் விடைப்பெறும் வேளையில் மீண்டும் என்னுள் தனிமை குடிகொண்டது. இருந்த பேச்சுத் துணையும் இப்போது இல்லாமல் போனதே. சரி, வேறு யார் வருகிறார்கள் என்று பார்ப்போம் என அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன். அவள் இறங்கிச் சென்ற சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் குபுகுபுவென சிலர் நான் இருந்தப் பெட்டியில் ஏறினர். நடுத்தர மற்றும் வயதான பெண்கள் சிலர் அந்தக் கும்பலில் இருந்தனர். இன்னொரு புறம் ஒரு வயதானக் கிழவரும், இளவயதுப் பெண்ணும் ஒரு கைக்குழந்தையுடன் பெட்டிக்குள் வந்தனர். நேரே நான் அமர்ந்திருந்த இருக்கைக்கு எதிர்ப்புறம் அவர்கள் இருவரும் அமர்ந்தனர்.

அந்தப் பெண்ணின் முகத் தோற்றமே அவள் முஸ்லிம் என்பதனைக் காட்டிக் கொடுத்தது. மிகவும் மெல்லியதாய் இருந்தாள். என்னை விட வயது குறைவாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அவள் அருகில் இருப்பவர் யார்? கணவராக இருக்கக் கூடுமோ? மிகவும் வயதானவராக இருக்கிறாரே? ஒரு வேளை தந்தையாக இருக்குமோ? அவர்களின் உறவு முறையை என்னால் அனுமானிக்க முடியவில்லை. ஏன் இந்தத் தேவையில்லா வேலை என அதை அப்படியே ஒதுக்கிவிட்டு பற்ற பயணிகளை நோக்கினேன். முதலில் பெட்டிக்குள் ஏறி இடம் தேடிய பெண்கள் குழு, இடம் கிடைக்காததாலோ என்னவோ நான் அமர்ந்திருக்கும் இருக்கைக்கு அருகில் வந்தனர். “கொஞ்சம் தள்ளி உட்காரு,” என மரியாதைக் குறைவாகச் சொல்லிவிட்டு என்னை நெருக்கிக் கொண்டு மூன்று பெண்கள் அவ்விடம் அமர்ந்தனர்.

அந்த இருக்கையில் நான்கு பேர் மட்டுமே தாரளமாக அமரலாம். ஏற்கனவே இருவர் எனது அருகில் அமந்திருந்தனர். இப்போது இந்த மூன்று பெண்களையும் சேர்த்து 6 பேர் அமர வேண்டிய நிலையாயிற்று. ஏனைய பெண்கள் மற்ற இடங்களைத் தேடிச் சென்றனர். எனது வலப்புறத்தில் ஒரு ஆண் அமர்ந்திருந்த படியால் அந்த நெருக்கம் எனக்குச் சற்று எரிச்சலை ஊட்டியது. இயன்றவரை அந்த ஆடவரை உரசாமல் அமர முயற்சி செய்தேன். இந்தப் பெண்களோ என் நிலையை எண்ணிப் பார்த்ததாய் தெரியவில்லை. மேலும் மேலும் என்னை நெருக்கிக் கொண்டிருந்தனர். இவர்கள் எப்போதுதான் இறங்குவார்களோ என்று கடுகடுத்த முகத்துடன் அவ்விடம் அமர்ந்தேன்.

தமிழ்நாட்டுப் பயணம் (பாகம் 17)

2011-10-12T15:33:00.000+08:00

சற்று உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசிவிட்டேனோ எனத் தோன்றியது. நண்பரை நினைக்கவும் பாவமாக இருந்தது. ஆனால், அத்தகைய சூழலில் வேறு எப்படி பேசுவது என எனக்குத் தெரியவில்லை. படுக்கையில் சாய்ந்தேன். நிம்மதியாக உறங்கமுடியவில்லை. இவ்வளவு பெரிய, வசதியான, குளிர்சாதனம் போடப்பட்ட அறையில் கூட நிம்மதியாக உறங்க முடியவில்லையே. அதிகாலை மூன்று மணியளவில் நண்பரிடமிருந்து குறுந்தகவல் வந்தது, “கவலை வேண்டாம். இனி அவன் உன்னைத் தொந்தரவு செய்ய மாட்டான்.” அதற்குப் பதில் கூட எழுதாமல் அழைப்பேசியைத் தூக்கி படுக்கையில் போட்டேன். புரண்டுப் புரண்டுப் படுத்துப் பார்த்தேன். தூக்கம் வருவதாக இல்லை.

மிகவும் சிரமப்பட்டு கண்ணயர்ந்தேன். அதிகாலை 5.30 மணிக்கு அழைப்பேசி சிணுங்கியது. சில வெளிநாட்டு நண்பர்களுடன் கதைத்துவிட்டு, காலைக் கடன்களை முடித்துவிட்டு வெளியில் கிளம்பத் தயாரானேன். பசிக்கவில்லை. தஞ்சைப் பெரியக் கோவிலைப் பார்த்துவிட்டு, சென்னைக்குத் திரும்ப வேண்டும். விடுதி பணியாட்களிடம் சொல்லி ஒரு ஆட்டோ பிடித்தேன். முதலில் தொடர்வண்டி நிலையம் சென்று சென்னைக்குப் பயணச் சீட்டு வாங்கினேன். பிறகு அதே ஆட்டோவிலேயே தஞ்சாவூர் பெரியக் கோவிலுக்குச் சென்றேன்.

கோவிலின் முன் ஆட்டோ நின்றது. காலைப் பொழுதாக இருந்த பொழுதும் வெயில் சூடேற ஆரம்பித்திருந்தது. கோவில் நுழைவாயில் முன்புறம் இரண்டு வரிசைகளிலும் பிச்சைக்காரர்கள் வரிசைப் பிடித்து அமர்ந்திருந்தனர். எதற்காக பெரும்பாலான கோவில்களுக்கு முன்பு பிச்சைக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று மட்டும் எனக்கு விளங்கவேயில்லை. மக்கள் நடமாட்டம் அதிகமாக இருக்கும் இடமாக இருப்பதாலா? அல்லது கோவிலுக்கு வருபவர்கள் மட்டுமே புண்ணியம் கிட்டும் என பிச்சையிடுவதாலா?

தட்டை ஏந்திக் கொண்டு, “அம்மா,” என பரிதாபக் குரல் கொண்டு அவர்கள் பிச்சைக் கேட்கும் போது மனம் இரங்கத்தான் செய்கிறது. கேட்பவர்களுக்கு அள்ளிக் கொடுக்க நான் ஒன்றும் பாரி வள்ளல் பரம்பரை அல்லவே? அவர்களின் கெஞ்சும் குரலைப் பொருட்படுத்தாமல் இதயத்தைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு வாசலை நோக்கி நடந்தேன். கூடை நிறைய பூக்களுடன் பெண்ணொருத்தி அவ்விடம் வியாபாரம் செய்துக் கொண்டிருந்தாள். தமிழ்நாட்டில் பூக்களுக்கு மட்டும் பஞ்சமில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. மற்றொரு புறம் சாமிக் கயிறுகளும், தகடுகளும் விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. அனைத்தும் தாண்டி வாசலை அடைந்தேன்.

தஞ்சைப் பெரிய கோவில் கம்பீரமாக நின்றுக்கொண்டிருந்தது. கோவிலுக்கு நுழையுமுன் பாதுகாவலர்கள் இருவர் எனது பைகளைத் திறக்கச் சொல்லி சோதனை செய்தனர். முன் புறம் பெரிய நந்தி சிலை ஒன்று இருந்தது. பழமையான கோவில் தான். அதனையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தேன். சிலர் காலணிகளை கையில் எடுத்துக் கொண்டு கும்பலாக எங்கோ சென்றார்கள். கண்டிப்பாக காலணிகள் வைக்கும் இடத்திற்குத்தான் செல்வார்கள் என அனுமானித்துக் கொண்டு அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தேன். எனது அனுமானம் சரியானது. கூடுதல் பணம் கொடுத்து எனது பைகளையும் அவ்விடம் விட்டுவிட்டு கோவிலைச் சுற்றிப் பார்க்கப் புறப்பட்டேன்.

தமிழகத்திற்கு வந்து இத்துணை நாட்களில் அன்றுதான் ஒரு வயதான வெள்ளைக்கார தம்பதிகளைக் கண்டேன். அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தேன். அவர்களும் புன்னகைத்தனர். “நல்ல பொழுதாக அமையட்டும் (Have a nice day),” என்றேன். “உங்களுக்கும் (u too)” என்றனர். எமக்குக் கோவிலைப் பார்க்க குறைந்த கால அவகாசமே இருந்ததால் அவர்களுக்குக் கையசைத்துவிட்டு நடையைக் கட்டினேன். கோவிலின் சிற்பங்களில் மெய்மறந்துக் கிடந்தேன். எமது இரு கரங்களால் பண்டைய காலத்துத் தூண்களையும் சிற்பங்களையும் கைகளால் தடவிப் பார்த்து பேரானந்தம் அடைந்தேன். சிறு வயதிலிருந்தே பழங்காலத்து பொருட்கள், கட்டிடங்கள் மீது எனக்கு அலாதிப் பிரியம்.

கோவிலின் உள்ளே நுழைந்த போது, அந்தக் காலத்து இராஜராஜ சோழன் இங்கே தானே நின்றிருப்பான் என நினைப்பு வர உடலெல்லாம் புல்லரித்தது. உட்புறம் உள்ள கட்டிட கலைகளை இரசித்த பிறகு கோவிலின் வெளிப்புறம் நடக்க ஆரம்பித்தேன். திடீரென பலத்த காற்று வீசிற்று. முன் ஒரு அடி எடுத்து வைக்கவே மிகுந்த சிரமமாய் இருந்தது. ஒருவேளை இதுதான் புயல் காற்றோ என்று கூட ஒரு கணம் அச்சப்பட்டேன். ஒரு கணம் எமது துப்பாட்டா காற்றில் பறக்க, நான் அதைப் பிடிக்க ஓட, ஒருவாறு அது எமது கையில் அகப்பட்டது. மீண்டும் பறக்காத வண்ணம் முடிச்சுப் போட்டு உடலில் குறுக்காக நன்றாகக் கட்டிக்கொண்டேன்.

பின்னர் கோவிலின் ஓரத்தில் ஏராளமான லிங்கங்கள் வரிசையாக இருந்ததைக் கண்டேன். ஒவ்வொரு லிங்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டு வருகையில் மீண்டும் தொலைப்பேசி சிணுங்கியது. சென்னைக்கு எத்தனை மணிக்கு வந்து சேர்வேன் என அண்ணா கேட்டிருந்தார். அவரிடம் கதைத்துக்கொண்டு வருகையில் எமது பக்கத்தில் இன்னொரு இளைஞன் ஒருவன் தனியாக நடந்து வந்துக் கொண்டிருந்ததை கவனித்தேன். அவன் என்னைப் பார்த்து சிரித்தான். சிரிப்பதில் என்ன வந்தது என நானும் சிரித்து வைத்தேன். சரி இந்தப் பையனிடம் புகைப்படம் எடுக்கச் சொல்லலாம் என நினைத்துப் பேச்சுக் கொடுக்க ஆரம்பித்தேன்.

“தனியாகதான் வந்தீர்களா?” என உரையாடலைத் துவங்கினேன். “ஆமாம் அக்கா,” என்றான். எமது தோற்றத்திலிருந்து எமது வயதை அவன் கணித்திருக்க வேண்டும். சின்னப் பையன் தான். அவன் அக்கா என்று அழைத்ததில் எனக்கு வியப்பேதும் இல்லை. “எந்த ஊர்?” என நான்தான் திரும்பவும் கேட்டேன். “இந்த ஊர்தான். தஞ்சாவூர். அடிக்கடி இந்தக் கோவிலுக்கு வந்து செல்வேன்,” என்றான். “சரித்திரப் புகழ் பெற்ற இடம். இங்கு எப்போதும் இப்படித்தான் பலத்த காற்று வீசுமா? பொல்லாத காற்றாக இருக்கிறதே?” என வினவினேன்.

“இல்லை அக்கா. இது பருவக் காற்று. கடந்த சில தினங்களாக இப்படித்தான் இருக்கிறது. இந்த மாதம் முழுவதும் இப்படித்தான் வீசும். சில பருவங்களில் காற்றே வீசாது. உங்களைப் பார்க்க வெளிநாட்டுக்காரர் மாதிரி இருக்கிறீர். நன்றாகத் தமிழ் பேசுகின்றீர். எங்கிருந்து வருகிறீர்?” என வினவினான். அவனது கேள்விகளுக்குப் பதில் கூறிவிட்டு எமது கைத்தொலைப்பேசியில் ஒரு புகைப்படம் எடுக்கச் சொன்னேன். அவனும் படம் பிடித்து உதவினான். சிறிய உரையாடலுக்குப் பிறகு அந்தப் பையனிடமிருந்து விடைப்பெற முனைகையில் பட்டப்படிப்பை முடித்த தனது அண்ணனுக்கு மலேசியாவில் வேலைப் பார்த்துத் தர முடியுமா எனக் கேட்டான்.

“எங்கள் இனத்திற்கு எங்கள் நாட்டில் நல்ல வேலை கிடைப்பதே சற்று கடினம்தான். உங்கள் அண்ணனை இங்கேயே நல்ல வேலையைத் தேடச் சொல்லுங்கள். இல்லையேல், ஐரோப்பா கண்டத்தில் தேடலாம். மலேசியாவில் தேசிய மொழியான மலாய் தெரிந்திருக்க வேண்டும். தனியார் துறைகளில் முயற்சிக்கலாம். ஆனால், எங்கள் நாட்டுப் பிரஜைகளுக்கே முன்னுரிமைக் கொடுக்கப்படும். உங்களிடம் நான் எதையும் மறைக்க விரும்பவில்லை. அங்கே வந்து சிரமப்பட வேண்டாம் என்றுதான் சொல்கிறேன்,” என சில அறிவுரைகள் வழங்கினேன். அவனும் தனது சந்தேகங்களைக் கேட்டுத் தெளிவுப்பெற்றான்.

பின்னர், பைகளையும், காலணிகளையும் எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் ஆட்டோ பிடித்து தொடர்வண்டி நிலையம் சென்றேன். சென்னைச் செல்லும் தொடர்வண்டி நிற்கும் இடம் எதுவெனத் தெரியவில்லை. அங்கு நின்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு ஆளிடம், “சென்னைச் செல்ல எந்த இடத்தில் ஏற வேண்டும்,” என கேட்கும் போதே அவன் பேயைக் கண்டவன் போல விலகிச் சென்றான். அடக்கடவுளே, வழி கேட்டால் கூட சொல்ல மாட்டார்களா? நான் என்ன இவனுடைய சொத்தில் பங்கா கேட்டேன் என மனதிற்குள் முனகியவாறு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். நிறைய தமிழ்மக்கள் தான்.

பெண்ணொருத்தி தனது தாயுடன் பேசிக்கொண்டுச் சென்றாள். இவளிடம் கேட்கலாம் என்று அவளை நெருக்கினேன். பயணச் சீட்டை அவளிடம் காட்டி, “இந்த வண்டியில் ஏற எப்படிச் செல்ல வேண்டும்?” எனக் கேட்டேன். அவள் அதனை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல், “இப்படியே போம்மா,” என ஒரு திசையை நோக்கிக் கைகாட்டினாள். நான் அடுத்தக் கேள்வி கேட்பதற்குள் சட்டென்று அவ்விடத்தை விட்டு அவர்கள் நகன்றுவிட்டனர். அவள் காட்டிய திசையை நோக்கினேன். நிறைய பேர் வருவதும் போவதுமாய் இருந்தார்கள். சரி, நாமும் போய்த்தான் பார்ப்போமே என அவள் கை நீட்டிய திசை நோக்கி நடந்தேன்.

அங்கே பல நடைமேடைகள் (ப்பிளாட்பார்ம்) இருந்தன. எங்கு நான் காத்திருக்க வேண்டும் என குழப்பமாக இருந்தது. ஏற்கனவே இரண்டு பேரிடம் கேட்ட அனுபவம் இன்னும் கசந்துக் கொண்டிருந்தது.

தமிழ்நாட்டுப் பயணம் (பாகம் 16)

2011-10-11T16:31:00.000+08:00

திருச்சியை அடைவதற்கு சில நிமிடங்கள் இருக்கும் போது வாணனுக்குக் குறுந்தகவல் அனுப்பினேன். அவனும் அவ்விடம் எமக்காகக் காத்திருப்பதாகக் கூறினான். அழைப்பேசியில் உண்மையாகவே பாட்டரி முடியும் தருவாயில் இருந்தது. சரி, நண்பரின் வீட்டிற்குத் தானே செல்கிறோம், பின்னர் சார்ஜ் செய்து கொள்ளலாம் என இருந்துவிட்டேன். அவ்விடம் இறங்கியவுடன் தொந்தியும் தொப்பையுமாக இருந்த வாணன் எம்மை அடையாளம் கண்டுக் கொண்டான்.

“எப்படிக் கண்டுப் பிடித்தீர்கள்,” எனக் கேட்டேன். “எங்க ஊர் பெண்கள் உங்கள மாதிரி இருக்க மாட்டாங்க,” என்றான். நானும் இங்கே உள்ளவர்கள் மாதிரி சுடிதார் தானே போட்டிருக்கிறேன்? ஏதோ ஒன்று என நினைத்தவாறு அவனது காரில் ஏறி அமர்ந்தேன். இங்கிருந்து தஞ்சாவூர் எவ்வளவு தூரம் எனக் கேட்டேன். “இரண்டு மணி நேரம் பிடிக்கும்,” என்றான். எமக்கோ பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது.

“எனக்குப் பசிக்கிறது. இங்கேயே சாப்பிட்டுவிட்டு பயணத்தைத் தொடர்வோமா?” எனக் கேட்டேன். அவனும் சரியென்று ஒரு உணவகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். குளிர்சாதனம் பொருத்தப்பட்ட நல்ல பெரிய உணவகம்தான். ஏனோ, அங்கே எங்களைத் தவிர வேறு வாடிக்கையாளர்களே இல்லை. உணவக வேலையாட்கள் வேறு என்னை ஏற இறங்கப் பார்த்தனர். கை கழுவிவிட்டு வாணனின் எதிர்ப்புறம் அமரச் சென்ற போன்று, “இங்க பக்கத்தில் வந்து உட்காருங்க,” என அவன் பக்கத்து இருக்கையைக் காட்டினேன். எனக்குச் சற்றுக் கடுப்பானது.

“நான் இங்கேயே உட்கார்ந்துக்கிறேன்,” என்றேன். அமர்ந்த பின் குரலைத் தாழ்த்தி அவன் சொன்னான், “இங்க உள்ளவனுங்க எல்லாம் உங்களையே பார்க்குறானுங்க. பாருங்க, பின்னாடி ரெண்டு பேரு நாம என்ன பேசுறோம்னு கேட்டுக்கிட்டு இருக்கானுங்க. சுதந்திரமா பேச முடியாது. அதான் பக்கத்துல வந்து உட்காரச் சொன்னே. இங்க நாம பேசினா அவங்களுக்கு அவ்வளவா விளங்காது.”

எனக்கு சுர்ரென்று ஏறியது. “யாருக்கும் கேட்காமல் பேசுவதற்கு நாம என்ன இரகசியமா பேசப் போறோம்?” என சற்று சத்தமாகவே சொல்லிவிட்டு வேண்டிய உணவுகளைக் கேட்டேன். அவன் முகத்தில் அசடு வழிந்தது. ஏனோ, எனக்கு இவனையும் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. நண்பர் எதற்காக இவனை அனுப்பி வைத்தார் என அவர் மீதும் கொஞ்சம் ஆத்திரம் வந்தது. இனி இவனிடம் எப்படிப் பேச வேண்டும், நடந்துக் கொள்ள வேண்டும் என முடிவுச் செய்துக் கொண்டேன். வீடு போய் சேரும் வரை இவனிடம் அளவோடுதான் பேச வேண்டும்.

சாப்பிட்டு முடிந்து வெளியே வந்த போது நன்றாக இருட்டிவிட்டது. முக்கியமான விடயம் தொடர்பாக எமது மின்னஞ்சல்களைப் பார்க்க வேண்டும். எங்குச் செல்வது? அவனிடம் சொன்னேன்; அவனது கைப்பேசியில் பார்த்துக்கொள்ளும்படிச் சொன்னான். அவன் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. “இல்லை, எனக்கு கணினி மையம் வேண்டும்,” என்றேன். ஏனெனக் கேட்டான். “தனிப்பட்ட விடயம், காரணம் சொல்ல முடியாது. முடிந்தால் அழைத்துச் செல்லுங்கள். இல்லையேல் பரவாயில்லை,” என முகத்தில் எவ்வித உணர்ச்சியுமில்லாமல் சொன்னேன். அவனிடம் பேசக் கூட எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. தேவையற்ற வெட்டிப் பேச்சுகள் அதிகம் பேசினான். நான் எதனையும் காதில் வாங்காது சாலையைப் பார்த்தபடி பயணித்தேன்.

ஒரு கணினி மையத்தின் அருகில் மகிழுந்தை நிறுத்தினான். மிகச் சிறிய படிகளில் ஏறி மேலே செல்ல வேண்டும். உள்ளே, சின்ன, சின்ன மேசைகளின் மேல் சில கணினிகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. பெண்கள் 2 பேர் மட்டுமே இருந்தனர். நானும் ஒரு கணினியைத் தேர்வு செய்து அதன் முன் அமரும் போது, அந்த நாதாரியும் ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டு என் பக்கத்தில் அமர்ந்தான். இவனை என்னவென்றுச் சொல்வது?

என் முகத்தில் இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச புன்னகையும் முற்றாகத் தொலைந்துப் போனது.

“நான் தனிப்பட்ட முறையில் கணினி பயன்படுத்த வேண்டும். நீங்கள் வேறு எங்காவது சென்று அமர்கிறீர்களா?” என வெளிப்படையாகவே சொல்லிவிட்டேன். “மன்னிச்சிடுங்க,” என்று எழுந்துச் சென்றான். பத்து நிமிடங்களில் எமது வேலையை முடித்துவிட்டு, “கிளம்பலாம்,” என்றேன். “அதற்குள்ளவா?” என்றான். “வேலை முடிந்தது. அவ்வளவுதான்,” என்றேன். “அதற்கு எனது கைப்பேசியைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம் அல்லவா,” என்றான். அவனிடம் பேச்சை வளர்க்க விருப்பமில்லாது, கட்டணத்தைச் செலுத்திவிட்டு படிகளில் இறங்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தேன். எமக்குப் பின்னால் அவனும் இறங்கினான்.

மகிழுந்தில் ஏறியவுடன், “அதிகம் இருட்டிவிட்டது. நீண்ட தூரம் பயணம் செய்ததால் உங்களுக்குக் களைப்பாக இருக்கும். இங்கேயே ஏதாவது ஒரு விடுதியில் அறை எடுத்துத் தங்கிவிடுகிறீர்களா?” எனக் கேட்டான். இவன் எதற்குத் தேவையில்லாமல் கேட்கிறான். நண்பர் வீட்டில் இறக்கிவிட்டுச் செல்ல இவனுக்கு என்ன வந்தது? நிஜமாகவே அவன் முகத்தைப் பார்க்கக் கூட எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. தனக்கு அவரைத் தெரியும், இவரைத் தெரியும் என்ற பந்தா பேச்சு வேறு. என்ன மனிதன் இவன் என்றுதான் எனக்கு நினைக்கத் தோன்றியது. நண்பரின் நண்பன் என்பதால் ஒன்றும் சொல்லாமல் அமைதியாக அந்தக் கருமங்களையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

“வேண்டாம், எவ்வளவு நேரமானாலும் பரவாயில்லை. வீட்டிற்கே செல்லுங்கள்,” என்றேன். “தாஞ்சூர் செல்ல நேரமாகும்,” என்றான். இவன் ஏன் ஆங்கிலேயர் பாணியில் தஞ்சாவூரைச் சுருக்கி இப்படிக் கேவலமாக அழைக்கிறான் என எனக்கு வெறுப்பாக இருந்தது. கொடுமையிலும் கொடுமை தனக்கு அவ்விடம் செல்ல சரியாக பாதை தெரியாது என்று வேறு கூறினான். “நன்றாக வந்து மாட்டிக் கொண்டோமே,” என என்னை நானே நொந்துக் கொண்டேன். சரி வந்துவிட்டோம், நடப்பது நடக்கட்டும் என மனதை தைரியப்படுத்திக் கொண்டேன்.

எப்போதும் என்னுடனேயே வைத்திருக்கும் மிளகுத்தூள் மற்றும் ஒரு சிறிய கத்தி பத்திரமாக கைப்பையில் இருந்தது. “உங்கள் நண்பரிடம் கேட்கலாமே?” என்றேன். “அவன் பதில் கொடுக்க மாட்டேங்கறான்,” என்றான். நயவஞ்சகன்! ஏதோ திட்டம் தீட்டுகிறான் என்று மட்டும் தெரிந்தது. “பிறகு என்ன செய்வது?” எனக் கேட்டேன். “விடுதியில் தங்கிக் கொள்கிறீர்களா? நாளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்,” என்றான். வேறு வழி இல்லை, சம்மதித்தேன். அந்த எருமை மாடு தஞ்சாவூரில் இருந்த தங்கும் விடுதியின் முன்புதான் மகிழுந்தை நிறுத்தினான். நமட்டுச் சிரிப்பு வேறு. காரில் அந்த நாதாரியுடன் தனிமையில் இருந்த கொடுமையை விட, விடுதியில் சில மக்கள் நடமாட்டத்தைக் கண்டவுடன் மனம் சற்று ஆறுதல் அடைந்தது.

சரி, வருகிறேன் என மகிழுந்தை விட்டு இறங்கவும், “நானும் வருகிறேன்,” என என்னைப் பின்தொடர்ந்தான். வரவேற்பறையில் இருந்த பணியாளர்களிடம் என்னென்ன அறைகள் வாடகைக்கு இருக்கின்றன என விசாரித்துக் கொண்டிருக்கையில் அதிகப் பிரசங்கித்தனமாக, “இரண்டு படுக்கைகள் கொண்ட அறை எவ்வளவு,” என அவன் கேட்க நான் கடுப்பின் உச்சிக்குச் சென்றேன்! “எதற்கு இரண்டு படுக்கை? நான் ஒரு ஆள் தானே? ஒற்றைப் படுக்கை (சிங்கிள் ரூம்) கொண்ட அறைத் தாருங்கள்?” என நான் சற்றுக் கடுமையாகச் சொல்லவும் விடுதி பணியாள் குழப்பத்துடன் என்னை நோக்கினான். வாணனின் முகத்தில் ஈயாடவில்லை. “நான் மலேசியாவிலிருந்து வருகிறேன். இன்று மட்டும்தான் இங்குத் தங்கப் போகிறேன், தனியாக,” என சற்று அழுத்தமாகக் கூறிவிட்டு எனது கடவுச்சீட்டினை நீட்டினேன்.

வாணன் அங்கேயே நின்றிருந்தான். அறைக்கான வாடகைப் பணத்தைச் செலுத்திவிட்டு, “மிக்க நன்றி. நாளை சந்திப்போம்,” என கூறிவிட்டு விறுவிறுவென திரும்பிப் பார்க்காமல் அறைக்குச் சென்றுவிட்டேன். அப்போதுதான் எனக்கு நிம்மதிப் பெருமூச்சி வந்தது.

அறைக்கு வந்த சில நிமிடங்களில் எமது அழைப்பேசி அலறியது. ஏற்கனவே ‘பெட்டரி’ குறைவு. இப்பவோ அப்பவோ செத்துவிடும் தருவாயில் அது இருந்தது. வாணன்தான்! எதற்கு மீண்டும் அழைக்கிறான்? எடுக்கலாமா வேண்டாமா என்ற எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். அதுவும் ஓயாமல் அலறிக்கொண்டிருந்தது. இறுதியாக எடுத்தேன்.

“அறை பிடித்திருக்கிறதா?” எனக் கேட்டான். அதற்கு பதிலளிக்காமல், “எனக்கு மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறது. குளித்துவிட்டுத் தூங்கப் போகிறேன். தொலைப்பேசி எந்நேரத்திலும் நின்றுவிடும். நாளை சந்திக்கலாம். பாய்,” என்றேன். நள்ளிரவு மணி 12-ஐ நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. “உங்களுக்கு அறை கிடைத்தவுடன் சென்றுவிட்டீர்கள். என்னைப் பற்றி கவலைப் படவே இல்லை. நான் திரும்ப காரை ஓட்டிக் கொண்டுச் செல்ல வேண்டும். இன்னும் விடுதியின் முன் புறம்தான் இருக்கிறேன். எனக்கும் தூக்கம் வருகிறது,” என்றான்.

சனியன் விட்டுத் தொலையாது போலிருக்கிறதே! எக்கேடாவது கெட்டுப் போகட்டும் என, “வீட்டிற்குப் போய் தூங்குங்கள். சரி, நேரமாகிவிட்டது. பாய்,” என படக்கென்று தொடர்பைத் துண்டித்தேன். தொலைப்பேசி மீண்டும் அலறியது. எடுக்கவில்லை. அதன் சத்தம் எனக்கு எரிச்சலை உண்டு பண்ணியது. இவன் சரி வரமாட்டான். இவன் சகவாசமே கூடாது என அப்போதே முடிவெடுத்தேன். நாளை அவன் வருவதற்கு முன்னர் நான் சென்றுவிட வேண்டும் என மனதிற்குள் கணக்கிட்டுக் கொண்டேன்.

இவன் கொஞ்சம் பயங்கரமான ஆசாமிதான் போல. வெறுப்பை வெளிப்படையாகக் காண்பித்தும் அடங்கமாட்டேங்கறானே என பலவாறு எண்ணினேன். எனது தொலைப்பேசி கதறிக்கொண்டே செத்தது. அதை எடுத்து ‘சார்ஜ்சரில்’ பொருத்திவிட்டு அறையில் இருந்த அழைப்பேசி மூலம் விடுதியின் வரவேற்பறையைத் தொடர்புக் கொண்டேன். “நான் யாரையும் சந்திக்க விரும்பவில்லை. என்னைத் தேடி யார் வந்தாலும் எனது அனுமதியின்றி அறைக்குள் வர விடாதீர்கள்,” என ஒன்றுக்கு மூன்று முறை அழுத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு வைத்தேன்.

பின்னர், அறைக்கதவை நன்றாகப் பூட்டினேன். இருக்கும் அத்தனை தாழ்பாள்களையும் போட்டேன். சிறிய கத்தியை எடுத்து தலையணைக்கு அடியில் வைத்துக் கொண்டேன். அன்றைய தினம் நடந்த சம்பங்களை அசைபோட்டவாறே நீண்ட குளியல் எடுத்துக் கொண்டேன். குளித்த பிறகு செத்துக்கிடந்த தொலைப்பேசிக்கு உயிரூட்டினேன். தவறவிட்ட அழைப்புகள் வரிசைக் கட்டி நின்றன. அனைத்தும் அந்த நாதாரி அழைத்ததுதான். புனிதா அக்காவின் அழைப்பொன்றும் இருந்தது.

தவிர ஒரு குறுந்தகவல்.

“ஹஹஹா, நீ புத்திசாலி (hahaha, you are smart)” என வாணன் அனுப்பியிருந்தான். முதல் முறையாக எனது கைகளில் நடுக்கத்தை உணர்ந்தேன். என்ன ஒரு விஷமத்தனம்! சற்று நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன். கொஞ்சம் அசந்திருந்தால் எம்மாதிரியான விளைவுகள் ஏற்பட்டிருக்கும் என நினைத்துப் பார்க்கவே பயமாக இருந்தது. எனது நண்பர் மீது கோபம் கோபமாக வந்தது. வாணனின் இலட்சணத்தைப் பற்றி ஒரு குறுந்தகவல் அனுப்பிவிட்டு, புனிதா அக்காவைத் தொடர்புக் கொண்டேன்.

கொடுமை கொடுமைன்னு கோவிலுக்குப் போனா அங்க ரெண்டுக் கொடுமை தலையை விரித்துப் போட்டுட்டு அம்மணமா ஆடிச்சாம் என்ற கதையானது. நான் எனது அனுபவத்தைச் சொல்ல, பெங்களூரிலிருந்து சென்னைக்குப் போன பயணத்திலும், சென்னையிலும் தான் பட்ட அவலங்களை அவர் சொல்ல, “இனி தமிழ்நாட்டில் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்,” என இருவருமே முடிவு செய்துக் கொண்டோம்.

அக்காவுடன் கதைத்து முடிக்க வாணனை ஏற்பாடு செய்த நண்பர் அந்த நடு இரவிலும் அழைத்தார். நடந்த அத்தனையும் கூறி, இனி உங்கள் சகவாசமே வேண்டாம் என்றேன். “என்னை மன்னித்துவிடு. அவன் ஒரு மாதிரிதான். உன்னிடம் அப்படி நடந்துக்கொள்ள மாட்டான் என நினைத்தேன். அவனிடம் படித்துப் படித்துக் கூறினேன். உன்னிடம் நல்ல முறையில் நடந்துக்கொள்ளும்படி. அவனுக்கு உன்னைப் பற்றித் தெரியவில்லை,” என ஏதேதோ சமாதானம் கூறினார். அதனை ஏற்க என் மனம் தயாராக இல்லை.

“உங்களால் இயலவில்லை என்று சொன்ன போது நான் சென்னைக்கே திரும்பியிருப்பேன் அல்லவா? குடும்பத்தைச் சென்று பார், என் நண்பன் அழைத்துச் செல்வான் என எதற்காக கூறினீர்கள்? ஒரு தோழியின் பாதுகாப்பில் உங்களுக்கு இருக்கும் அக்கறை இவ்வளவுதானா? இனி யாருடையத் துணையும் வேண்டாம். எங்குச் செல்ல வேண்டும், எப்படிச் செல்ல வேண்டும் என எனக்குத் தெரியும்,” என பொரிந்துத் தள்ளி தொடர்பைத் துண்டித்தேன்.